De droombaan

‘Had je dit gezien?’ vroeg Rinke. ‘Een vacature bij het Drents Museum. Ze zoeken een museumdocent.’ 

Ja, ik had hun tweet erover gezien en ‘m uit zelfbescherming niet aangeklikt. 

‘Voor 4 tot 8 uur in de week…’ 

En daar gingen mijn gedachten met me aan de haal… Misschien zou het wel kunnen, 4 tot 8 uur per week is niet veel ten slotte… Wat een droom, docent zijn op díe plek… 

Ik las de tweet nog eens: ‘Kun jij onze bezoekers een onvergetelijke ervaring bezorgen?’ en wist: ja, dat kan ik. En daar ging mijn vinger, klikte de link aan. 

Op de pagina met de vacature stond een foto, een vrouw met een jongen in het Drents Museum. Maar… Dit leek wel voorbestemd…Die vrouw, dat was ik. Míjn foto onder de pagina met de vacature… Ik las de vacature door en dacht bij alles: dit gaat over mij! Ze zoeken mij! Heel twitter viel laaiend enthousiast over me heen toen ik er iets over postte: ‘Dit is jouw baan!’ ‘Dit is je op het lijf geschreven!’ ‘Het Drents Museum is gek als ze jou hier niet voor aannemen!’ En ja, ik kán goed enthousiasmeren, al helemaal over iets waar mijn hart echt ligt en laat ik nu mijn hart verpand hebben aan het Drents Museum… Ik heb de papieren, ik heb de ervaring, ik heb de liefde voor kunst en ja hoor, laat mij die groepen pubers maar rondleiden, jaren gaf ik kunstonderwijs aan pubers immers en ik deed het zo graag. 

(En daar kwam stiekem de ‘maar’… Ik deed het zo graag.) 

Er kwamen ook bezorgde berichten. ‘Kun je dit wel aan?’ ‘Raak je niet heel teleurgesteld als dit niet lukt?’ ‘Pas je op je uitkering, het kan zijn dat je inkomen er op achteruit gaat als je gaat werken’. Ik wilde het nog even niet, ik wilde nog even blijven dromen, nog even voelen dat ik ergens heel geschikt voor zou zijn. In gedachten liep ik over de mooie trappen in het oude en nieuwe deel van het museum, leerde alle ins  and outs uit mijn hoofd, slurpte de informatie op om hem later door te kunnen geven aan de groepen mensen die ik rond zou mogen leiden. En weet je wat? Ik zag ook kansen me te bemoeien met de opstelling van de vaste collectie en de tijdelijke exposities, want altijd als ik in het museum ben ben ik onder de indruk en geregeld denk ik: ‘Het zou nog mooier, nog beter kunnen!’ Juist omdat ik zo van deze plek hou en ik de collecties en tentoonstellingen altijd van hoog niveau vind kijk ik graag naar hoe ik het nog mooier zou kunnen maken. Het was niet voor niets dat ik graag met mijn gezin gezicht van juist het Drents Museum wilde worden. Ik dacht aan hoe ik plezier zou hebben op de archeologische afdeling, mensen de vuistbijlen zou tonen, wetend dat 1 ervan door mezelf gevonden is. Maar o wacht, de realiteit…

De avond voor ik de vacature las zou ik naar een dansvoorstelling in Zwolle gaan. Mijn zwager en schoonzusje hadden me meegevraagd, nog voor mijn verjaardag. Zo leuk! Maar ik had verschrikkelijk veel pijn. Ik was die dag al met Jip heen en weer naar Zwolle gereden en dat was me gelukt – dat moest ook echt – maar de rest van de dag kon ik niets meer. Er zat niets anders op dan afzeggen, Rinke ging in mijn plaats. Dit is zoals het veel gaat. Niet dat ik vaak de kans heb naar een dansvoorstelling te gaan, integendeel, maar de pijn regeert, altijd. Het museum ligt op een klein uur reizen van mijn huis, alleen het reizen al zou me veel moeite kosten… 

En nog wilde ik het niet weten en belde het UWV. Zo graag wilde ik dus, want bellen, daar houd ik niet van, een instantie bellen, daar heb ik een broertje dood aan. ‘Als u denkt dat u het aankan moet u vooral gaan solliciteren. Er zijn voor de werkgever goede regelingen voor het geval u toch ziek mocht worden. Dan kunnen ze u makkelijk ontslaan en betalen wij u weer.’ Aha. Maar hoe leuk zou het voor mijn werkgever zijn als ik geregeld op het laatste moment af zou moeten zeggen? Een groep scholieren zeg je niet zomaar af. Wat zou ik doen met een groep mensen voor mijn neus als de pijn me zo overneemt dat ik er niet meer goed van kan denken en praten? En mijn inkomen zou dus waarschijnlijk niet hoger worden dan mijn uitkering nu is, terwijl ik het zo vreselijk graag iets breder zou hebben. Al die moeite en pijn, en ja, dan wel een droombaan op een droomplek, maar hoe zou ik hem waarmaken? 

Deze baan is me op mijn geest geschreven, maar mijn lijf is er niet geschikt voor. Lief Drents Museum, ik hoop dat er iemand anders solliciteert die net zo graag wil als ik, maar niet 100% afgekeurd is. 

Advertenties

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

8 Reacties op “De droombaan

  1. Quirk

    Hè godver San, wat zou ik je toch iets beters gunnen dan dit. Verstandige keus, maar hij zal je zwaar gevallen zijn. Dikke knuffel!

  2. Nicolekebolleke

    Heel. Gewoon, heel kut. Het is gewoon super oneerlijk allemaal. Dikke kus uit Limburg

  3. Ri

    Ik zou willen dat het anders was.

    Je hebt de goede beslissing gemaakt.

  4. O, nee toch? Zeg Drents Museum, deze vrouw moet u niet laten lopen.(Pun not intended). Dit kan als sollicitatiebrief gelden, lijkt me.

    Ik voel je pijn niet, maar ben geneigd te denken dat ‘verstandig’ misschien overgewaardeerd is. Misschien heldert een gesprek met het museum wel meer op dan met het UWV!

    Sorry als ik het erger voor je heb gemaakt. Ik wens je alle goeds.

  5. mieke

    en als je je nou eens aanmeldt voor af en toe, met de optie dat je nee mag zeggen als t niet past…..en dan laat je dit verhaal lezen! xxx

  6. Luister vooral naar jezelf.
    Ik gun je natuurlijk gezondheid en een mooie baan!
    Bemoedigende groet,

  7. Och wat zou ik je deze baan graag gunnen. Ik lees al zo lang mee en weet met hoe veel plezier en passie jij altijd voor de klas stond en dit was werkelijk op jouw lijf geschreven. Wat moet dit een moeilijke beslissing zijn geweest. *dikke knuffel*

  8. Yvonne

    Och wat begrijp ik je goed. We hebben al lang geen contact gehad omdat ik niet op social media zit maar soms volg ik je nog en je blog lees ik altijd.
    Dit doet pijn. Zeker voor jou, maar ook omdat ik zelf met dit dilemma zit. Elke dag denk ik hierover na. Kun je dit jezelf aandoen en vooral: kun je dit een werkgever aandoen?
    Sterkte Sanneke, want dit geeft je weer een mentale dreun. En daarna krabbel je weer op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s