Het hoge woord

‘Ik zou hier zo graag over willen schrijven, maar ben terughoudend merk ik.’ Jip: ‘Ik denk dat je het juist wel zou moeten doen. Je hebt er eerder ook al over geschreven, toen het zo slecht ging, nu er verbetering is is dat goed om te melden.’ 

Daar heeft hij een punt. Er is verbetering, ja, maar aan de andere kant is het er niet minder complex op geworden. ‘Als ik erover schrijf, kom ik er niet onderuit ook over jou te schrijven, Neeltje,’ aarzel ik. ‘Dat is prima toch,’ zegt Neeltje. Ze weet precies waar ik op doel. 

Goed, eruit dan maar met het hoge woord. Vijf jaar geleden werd Jip getest. Hij bleek hoogbegaafd. Dat verklaarde veel, maar eigenlijk gebeurde er met die kennis niet zoveel. Hij mocht een uurtje in de week naar een plusgroep, maar dat uur verviel vaak. Zijn werk compacten? Wij hadden daar nog nooit over gehoord, de docenten duidelijk ook niet. Jip deed zijn best zich te voegen. Uit zijn klas gingen er uiteindelijk 2 kinderen naar de havo, de rest naar niveaus daaronder. Je kunt je voorstellen hoe er lesgegeven werd om het begrijpelijk te houden voor het gros van de groep. Jip groeide razendsnel in die laatste basisschooljaren. Inmiddels weten we dat hij met 11 de puberteit al achter zich liet. Hij boog zijn lijf, zijn hoofd, zijn geest om maar een beetje bij de rest te horen. We zijn er nu ook achter dat hij depressief raakte toen. Misschien was hij dat zelfs al veel eerder, hij wist het goed te verbloemen. Jip kreeg grote slaapproblemen, wekelijkste migraineaanvallen, werd apathisch en ging niet meer naar school. Het is vreselijk je kind zo te zien lijden. Er volgde een hele reeks onderzoeken, er kwam niets uit. Behalve uiteindelijk de wetenschap: het is de hoogbegaafdheid die hier achter zit. We hoorden over hoe vaak het gebeurt dat hoogbegaafden vastlopen met dezelfde klachten als Jip: zo slim dat ze niet in het normale systeem passen, depressief en onzeker door het zich altijd naar beneden toe aan moeten passen. Jip krijgt hulp nu: een begaafdheidsdeskundige, een psychiater, een slaappsycholoog. Die laatste zorgde voor de grap van de week: lig je uren wakker in bed? Blijf niet liggen, ga naar beneden, tv kijken. Een bed is om in te slapen, daar ga je pas in als je slaapdrang hebt. Verplicht tot 11 uur ’s avonds opblijven, om half 5 ’s morgens alweer wakker? Dan hup, uit je bed, lekker beneden tv kijken. Jip moest vreselijk lachen om dit advies, maar we doen het toch maar zo. 

Hij vond via internet een groep gelijken, jongeren, jong volwassenen van over de hele wereld. Het is prachtig te zien hoe goed dat contact hem doet.

Afgelopen maanden werkte hij in de Rebound, een klas voor kinderen die tijdelijk niet in hun normale klas kunnen werken. Meestal komen ze daar door gedragsproblemen terecht. Voor Jip is het een veilige en rustige plek om weer aan school te wennen. Eerst met een uurtje per week, inmiddels gaat hij hele ochtenden (al redt hij het niet 5 dagen in de week te gaan, de migraineaanvallen teisteren hem nog steeds) en werkt dan zelfstandig. En vandaag – parapapapaaa – doet hij voor het eerst een uur mee in zijn nieuwe klas, een vwo-brugklas. Hij is blij met de vooruitgang, wij ook, en ik vind hem zo dapper en ben zo trots op hem. Tegelijkertijd weet ik: dit is nog geen eind goed, al goed. Het blijft spannend. 

Nisse gaat sinds een paar maanden naar een Kwadraatschool, een school voor hoogbegaafden. Het valt hem zwaar, hij moet nu wel leren leren. Leren is een groot struikelblok voor hoogbegaafden, doorgaans begrijpen ze alles meteen. Doen ze dat niet, geven ze uit faalangst al snel op. Voor topo 300 plaatsen kennen, in het Chinees gesproken klanken op kunnen schrijven, dat lukt je niet zonder oefenen. Meneer komt voor het eerst in zijn leven thuis met onvoldoendes en moet daarmee om leren gaan. Daarnaast is hij gelukkiger dan ooit. Hij voelt zich begrepen op deze school, is onder gelijken. Wat is het heerlijk om hem zo veel lichter en blijer te zien dan toen hij op een reguliere basisschool zat. 

En dan is er nog het zusje… Het zusje dat toen ze 5 was al begon met vragen: ‘Zeg, moet ik niet eens getest?’ Maar het testen werd niet vergoed, we hadden er simpelweg geen geld voor en de scholen waar ze op zat wilden niet meewerken. Zij zagen geen probleemkind. En nee, Neeltje is ook geen kind dat de juffen problemen zal geven. Ze zal geen aandacht vragen, denkt: ‘De juf heeft het al druk genoeg.’ Maar ondertussen… Een paar weken terug was mijn onrust erover zo groot geworden, mede doordat ik nu wist wat de oorzaak van Jips problemen is, dat we toch een deskundige vroegen haar te testen.  

Inmiddels is het rapport binnen. Neeltje had niet hoger kunnen scoren. ‘Ze komt bijkans volwassen over.’ Naast een volwassene van 13 hebben we er dus ook een in het lichaam van een popje van 8. ‘Zo,’ zei ze toen de uitslagen bekend waren, ‘dan is het wel duidelijk, er is maar 1 school geschikt voor mij: het Kwadraat.’ Weer een schoolwissel. Helaas is er momenteel geen plek daar, ze zal moeten wachten tot augustus. Dat levert heel wat hoofdbrekens op. Haar huidige school zal moeten proberen haar gelukkig te houden en dat valt bepaald niet mee. ‘Eigenlijk is het onmogelijk in het regulier onderwijs een kind met een IQ van 145+ te geven wat het nodig heeft,’ zei een deskundige over haar. Ik zie Neeltje een eilandje worden, een prachtig, slim eilandje. Ik zou zo graag willen dat er vast land voor haar was om bij te horen of wat mij betreft een eilandengroep. Als ze met de groep meedoet of samenwerkt vindt ze dat vervelend omdat ze eindeloos op iedereen moet wachten, werkt ze zelfstandig, dan sjeest ze lekker door de stof zoals zij dat fijn vindt, maar kan ze zich erg alleen voelen. Wat ik fijn vind om te zien: ze is heel blij met de testuitslag, die geeft haar rust en vleugels:’Met dit IQ kan ik worden wat ik wil. In dat geval wil ik dokter worden, onderzoek doen naar borstkanker. Ik ga ervoor.’

Toe maar, meisje, ga jij er maar voor. Ik hoop dat de rest van de wereld je de kans biedt te zijn wie je bent zodat jij de wereld kan geven wat je in je hebt. 

En hierbij heb ik dan eindelijk verteld wat me al zo lang hoog zit. In onze cocon thuis is het fijn, we begrijpen elkaar, een heel nest hoogbegaafden, maar in de buitenwereld kan het knap lastig zijn. ‘Jullie hebben 3 zorgkinderen,’ zei de (heel erg fijne) deskundige die Neeltje testte. Ja, die hebben we. 3 Hele bijzondere kinderen, waar we zó dol op zijn en die ons zo goed passen. 

Advertisements

20 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

20 Reacties op “Het hoge woord

  1. Wat een (op)gave. Zowel voor jullie als voor jullie prachtige kinderen. Wat een zegen dat ze júllie als ouders hebben!

  2. Leni

    Had ik deze kennis maar 30 jaar geleden Nooit begrepen dat je met een IQ van 145 slimmer was dan menig één Onze middelste dus die alles al door had voordat een ander nog moest beginnen met het begrijpen. Naar het Gym ging maar daar na een jaar niet meer meekon komen Heu wat is er met dat kind? Geen idee gewoon moeilijk😨. Van havo naar mavo naar de pleijsier school (een school voor moeilijk plaatsbare kinderen) die gingen hem testen, in het examenjaar IQ 145.. ja en nu? Niks… mavo gehaald zonder ook maar wat tedoen Naar mbo verpleegkunde. Ggz pleeg geworden En daar nu steeds tegen mensen oplopen die het/hem niet snappen .Want ja hij heeft het al door bij eerste blik. Zo fijn dat jullie kinderen in warm bad van school kunnen leren Koester het en blij zijn dat jullie kinderen in 2016 leven

  3. Och Sanneke, tranen in mijn ogen…. zo herkenbaar, vaak zo frustrerend, maar er zijn ook zulke mooie momenten. Ik twijfel nog steeds of wij nu 1, of toch 2 (dochter van 8 jaar ook?) hoogbegaafde kinderen hebben. Grote twijfel om haar toch te gaan laten testen.
    Voor mij ook zoveel herkenning in onze zoon (11), die zó ontzettend op mij lijkt in interesses, in manier van leren en ook in manier van falen, dingen niet weten hoe aan te pakken en vooral: hoe te leren.
    Zorgen om de middelbare school: naar welke middelbare school laten we hem gaan. Lekker dichtbij? Of toch verderop, waar passender begeleiding is (dat laatste is wat ons betreft het belangrijkst).
    En hadden we hem nu tóch groep 8 moeten laten overslaan? Of doen we er goed aan, hoe het nu gaat. Of hadden we tóch voor fulltime hoogbegaafd onderwijs moeten kiezen…

    Je hebt gelijk, in je eigen warme nest is het fijn, is er begrip, en is er ruimte voor elkaar. Maar in de buitenwereld heerst voornamelijk onbegrip, passen ze/we niet zomaar. Echt passend onderwijs is ontzettend moeilijk te vinden.
    Mooi om te lezen dat jullie je kinderen weten te begeleiden tot prachtige personen.

  4. Esther

    Tranen ook hier, maar tegelijk zó blij dat jullie realistisch zijn en blijven, ik denk dat dat het allerbelangrijkste is. Hele dikke knuffel!

  5. Digitale hug. Om alles. Mooie mensen zijn jullie!

  6. Mariët

    Mooi geschreven. Onze zoon zit sinds de 4e op het Kwadraat waardoor hem deze moeilijke fases bespaard zijn gebleven. Jullie dochter gaat er vast vanaf volgend jaar ook een hele goede periode krijgen. Ik verwonder me er steeds weer over dat er op zoveel scholen nog onbekendheid is met hoogbegaafdheid terwijl het in onze omgeving al steeds normaler lijkt te zijn om er op in te spelen. Er ligt nog een wereld te winnen, helaas.

  7. Vincent

    Wat schrijf je toch mooi en helder, en wat hoop ik dat alles goed komt, ondanks alle zorgen die gepaard gaan met al die hoge IQ’s in één gezin.

  8. Ilse

    Wat een prachtig en ontroerend verhaal… En wat een prachtige kinderen hebben jullie! Deze kinderen hadden zich geen betere ouders kunnen wensen dan jullie :)

  9. Sigrid Claasz Coockson

    Hallo Sanneke,

    Via via kwam ik op je Blog terecht. Wat fijn om te lezen dat het beter gaat met Jip. Heb na ons laatste gesprek nog veel aan je/ jullie gedacht.

    Ik hoop dat deze lijn zich blijft doorzetten en er ook voor je dochter een nieuwe school komt, waar ze zichzelf kan zijn en zich kan ontwikkelen.

  10. Renate

    Slik, zo herkenbaar! Dank voor het delen. We staan niet allen! Er is er altijd een van ons! Xxx

  11. Anoniem

    Zo herkenbaar hier ook een van 6 met is 145 +. Dagdeel in de week naar da vinci onderwijs, op school mee moeten doen in de klas, aanpassen aanpassen en nog meer aanpassen met heel veel driftbuien als gevolg. Ik wens je veel succes met alle moeilijke beslissingen. Ten minste ik vind ze moeilijk. Vraag me iedere keer af is dit nou het beste of moeten we niet meer zus of xo

  12. Sterkte met deze kinders.

    Ik wens jullie samen ook gewone plezierige momenten.

    Vriendelijke groet,

  13. Juffie lis

    Mooi geschreven! Ik werk zelf in het onderwijs en merk ook dat er nog zoveel niet bekend is of nog onvoldoende ervaring is en er dus maar niks wordt gedaan.er is Oveel meer nodig dan alleen maar extra werk geven. Zorg naar ‘beneden’ wordt volop gegeven, maar de zorg naar boven kan veel beter! Elk kind heeft recht op passend onderwijs! Hoop dat jullie snel voor alledrie de super kinderen een fijne plek vinden waar ze zich veilig en gehoord voelen zodat ze zich verder kunnen ontwikkelen!

  14. Anoniem

    Bedankt voor wat je schreef! Hebben jullie tips? Hoe kan het basisonderwijs hier op inspelen?
    Een juf.

  15. Tineke

    Tranen in mijn ogen. Hier een meisje van 15 die op de BS twee klassen heeft overgeslagen. Zo blij toen ze naar het gym ging “want daar zitten kinderen die mij begrijpen”. Niet dus! Na heel veel problemen overgestapt naar een andere school. Daar leek het goed te gaan Na een paar maanden brak ze. Ik wil hier niet opschrijven wat wij hebben meegemaakt maar het was vreselijk. Nu is ze 15, gaat af en toe naar school maar werkt dan helemaal alleen. School zet alles in het werk om een oplossing te vinden maar onze dochter heeft de moed opgegeven. Zelf zegt ze “iedereen belooft van alles maar dat gaat toch niet lukken”. Afgelopen januari voor de zoveelste keer een test afgenomen en daaruit bleek dat zij sociaal-emotioneel op volwassenen niveau functioneert. Heeft ook géén aansluiting. Volwassenen vinden haar te jong en leeftijdsgenoten begrijpen haar niet. Het breekt mijn hart als ik haar zo zie worstelen. Ik blijf hoop houden voor mijzelf maar vooral voor haar.

  16. Mirjam

    Mooi en herkenbaar stuk tekst. Zo jammer dat de meeste hoogbegaafden niet eens een universitaire studie afronden, en uiteindelijk vaak op een veel lager niveau stranden dan de verwachting was. Ik hoop echt dat met de kennis van nu steeds meer hoogbegaafden bereiken wat ze willen, en dat ze hierdoor een mooie bijdrage kunnen leveren aan de wereld.

  17. Sonja Jong

    Heel herkenbaar……mooi geschreven maar je staat er vaak zo machteloos tegenover omdat men simpelweg niet weet om te gaan met hoogbegaafde kinderen.

  18. Ouder zijn leer je niet uit een boekje. Maar er over schrijven doe je mooi. Sterkte met het vinden van een weg voor en met jullie mooie, speciale kinderen.

  19. Wat een goed stuk, en wat goed dat je het geschreven hebt.

    Ik herken best wat van onze kinderen in je beschrijving van Neeltje.
    Hier is geen van de 4 getest en we vinden dat voor nu ook niet nodig, maar tegen dat ‘leren leren’ zijn de eerste 3 alvast met een knal aangelopen in de brugklas (jongste zit nog op de basisschool).
    Sinds de herfstvakantie is er een bovenschoolse plusklas opgestart in onze woonplaats, daar mag de jongste nu heen en ze vindt het geweldig. Daar zal naast uitdagende lesstof (ze zijn nu met erfelijkheid, DNA, stambomen bezig) ook aandacht besteed worden aan juist dat leren leren, zelfstandigheid, leren presenteren, doorzetten, samenwerken… al die dingen die ze ook zo nodig hebben.
    Ze had op de basisschool ook al Levelwerk (net als jongste zoon trouwens), maar dat was eigenlijk nog net niet genoeg.

    Maar bij ons is het bij lange niet zo heftig als bij jullie kinderen hoor, ik wil absoluut niet vergelijken. Wat Jip mee heeft gemaakt wens ik geen enkel kind toe. Ik hoop zo dat het vanaf nu alleen maar beter met hem zal gaan, en dat jullie mooie en bijzondere kinderen alle 3 uiteindelijk de goede plek en de juiste weg vinden.

  20. Belinda

    Zó herkenbaar! Mijn zoon was 6 toen hij ziek werd, en niet beter wilde worden omdat hij dan weer naar school moest. 5 jaren Leonardoschool volgden, wat een verademing! Toen hij 8 was dook hij de puberteit in en nu, 15 jaar , is hij een reus met baard, maar soms ook nog zó onzeker en verlegen. Maar wat een feest ook om dit mooie jongmens te mogen begrijpen en begeleiden!

    Misschien wil je eens kijken op http://www.gelukkigHB.nl
    Een vriendin van mij (in Zwolle) die een heel holistische manier van werken met HBers heeft ontwikkeld. Individueel of in plusgroepen. (Alleen als je wil hoor, ik weet ook dat de tips en adviezen vaak van alle kanten naar je toe komen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s