Puppet

Ik heb de blauwe ogen van mijn vader, de lange benen van mijn oma, de liefde voor tekenen van mijn opa. Interessant hoor, wat je zo in je genenpakketje mee kunt krijgen. En een beetje raar soms. Mijn moeder was bang voor poppen. Ik ben bang voor poppen. Mijn oudste zoon is bang voor poppen. 

Nu wil het toeval dat net in de plaats waar wij wonen tweejaarlijks een internationaal poppenfestival plaatsvindt: Puppet. Jaren geleden deden we een poging ernaartoe te gaan, met een destijds vierjarige oudste zoon Jip. Zodra de zaallichten uitgingen, zette hij het dusdanig op een krijsen dat er niets anders opzat dan de schouwburg te verlaten nog voor we iets van de voorstelling gezien hadden. 

Dit jaar gaven mijn schoonouders ons kaartjes voor Puppet. Jip en Rinke zagen de deleted scenes van de toekomstige voorstelling Watskeburt van de Jeugd van Tegenwoordig met de heren van de Jeugd als muppetpoppen. 


Ik zag met Nisse en Neeltje een prachtige lichtvoorstelling – ha! Geen pop te zien! – over dans van Lichtbende. En hoe fijn is samen naar een voorstelling kijken…

Met ons allen  werden we meegelokt door het Vlaamse duo van Theater Tieret voor een voorstelling over gedachtes, herinneringen, waarbij de heren achterhaalden dat ik in staat ben met mijn gedachten de geur van grootmoeders appeltaart te maken. Rinke meldden ze: ‘Ge denkt dat ze niet kan koken, meneer, maar ge ziet, ze kán het wel, ze dóet het alleen niet!’ Ze detecteerden vieze gedachten, gedachten zo vurig dat ze een boek konden laten ontbranden, afkomstig van… Jip. Neeltje bleek ‘de uitverkorene’. Haar dromen over haar toekomst werden gevangen en voor haar in een weckpotje gestopt om mee naar huis te nemen. 


We zagen nog een paar prachtige kijkdozen – ha! Alweer zonder poppen! 


Als laatste bezochten we de enorme hoofden van Headspace, waar je met je eigen hoofd in kon om een minivoorstelling te zien. 

Foto gemaakt door Rinke
Daar zag ik het ontroerendste beeld van het hele festival: een oud vrouwtje dat zielsgelukkig in bubbeltjesplastic zat te knijpen. Dat oude vrouwtje was een pop. Ze keek blij naar haar bubbeltjesplastic en vervolgens keek ze haar beschouwer aan, haar ogen vervuld van stil geluk, de glimlach om haar mond die nog net wat breder werd als ze naar je opkeek. Een pop waar het leven ingeslopen was. Drie keer raden wat voor poppen ik specifiek eng vind. Juist ja, poppen die iets echt menselijks hebben. Wat een allerliefste enge pop. Ik heb geen foto van haar, maar hierin woont ze: 

Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Een Reactie op “Puppet

  1. Nell

    Wat fijn weer om weer een blog van je te mogen lezen Sann,
    Prachtig, weer een kijkje in jullie kijkdoos van het leven,fijn om te zien dat jullie samen hebben genoten!
    Liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s