In een dierentuin, onder een verzorgingshuis.

In een dierentuin, onder een verzorgingshuis, sprak ik vandaag met een rog. Ik weet niet of je wel eens te maken hebt gehad met roggen, maar het het (b)lijken bijzonder invoelende aanhankelijke types. De rog in kwestie was zwart met witte stippen en lichtblauwe ogen. Het liefst wilde hij op schoot, maar er zat nog een ellendig dikke ruit tussen hem en mij. Hij wist bovendien niet wie hij liever vond, Rinke of mij, zwom heen en weer tussen ons, kuste en aaide het glas waarachter we zaten. Hij wilde het liefst zo dichtbij mogelijk. Eigenlijk hoopte hij op adoptie denk ik. Ik sprak zo lang met de rog, gehurkt voor zijn glazen kooi, dat ik sterretjes zag toen ik weer overeind kwam. 

Er was nogal veel te bepraten. Een paar verdiepingen boven de rog deed mijn schoonvader een dutje. Morgen is hij jarig en hij was wel even klaar met de visite. Het verzorgingshuis is een tussenstop voor hem, na weken ziekenhuis. Hij komt er even op adem, wacht op een hersenoperatie. Het valt niet mee hem zo te zien. Wat een weg legt hij af. En ik hou van die man, ik gun het hem zo weer te kunnen lopen. Daar is die operatie voor nodig en die is natuurlijk hartstikke spannend. Dat vertelde ik de rog. Hij knipperde begripvol met zijn ogen. 

En dan die mooie zoon die vol zin en goede moed naar de verjaardag ging, blij zijn pake en beppe weer te zien. Ik zag het gebeuren, hij zakte steeds verder weg in teveel pijn en moe daarvan zijn en er was niks dat ik eraan kon doen. Mijn eigen pijn kon ik tenminste nog wat wegslapen, opgekruld in de stoel van mijn schoonvader, maar Jip kan niet slapen, voor hem kon ik niets doen. Zo droevig. En het duurt maar en het duurt maar…  De verwijzing naar de specialist in het universitair ziekenhuis in Groningen is binnen, maar wanneer er plaats is… Ik vrees dat we nog behoorlijk wat geduld zullen moeten hebben. De rog zuchtte: ‘Het is wel een beetje veel, niet?’ ‘Dat is het, rog, machteloosheid is een moeilijk iets.’ De rog staarde naar het dikke glas en zei: ‘Dat begrijp ik… Maar weet je, op het eind komt het altijd goed. En als het nog niet goed is, dan is het nog niet het eind. Ga nu maar bij het zeepaardje kijken, die is verdomd grappig als hij je recht aankijkt.’ Daar had hij gelijk in, dus ik neem aan dat de rest van wat hij zei ook klopte. 

  

Advertenties

7 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

7 Reacties op “In een dierentuin, onder een verzorgingshuis.

  1. Iris

    Anne liet me vanmiddag zien wat ze in fleurige letters in haar schrift geschreven had: in the end it’s okay. If it is not okay, it’s not the end.

    Ik kende die uitdrukking tot vandaag nog niet :-)

    En (knuffel )

  2. Quirk

    Nu heb ik meteen Diep in de zee in mijn hoofd. Maar wat een goed aquarium was dat! En heel naar om Jip zo te zien instorten inderdaad. :( Er moet echt snel iets gebeuren voor die jongen. Ik blijf voor hem duimen.

    • sanneke

      Ik was zo verrast! Echt mooi was het er. En Jip, och Jip… Hij is tegenwoordig meestal de ingestorte versie van zichzelf en verdomme, wat doet het pijn om hem zo te zien.

  3. Miranda

    Wat een prachtig verhaal en wat een pijnlijk verhaal… Heel veel liefs voor jullie.

  4. Ja ik wel, dat is inmiddels wel ongeveer mijn motto ;). Maar hij geldt ook hier!
    Nog een knuf erbij <3

  5. Ciska

    En nog maar een knuf denk dat je daar nooit teveel van kunt krijgen.

  6. Wat een wijze rog…
    Het is me (nog niet) helemaal duidelijk wat er precies met jullie zoon is, maar ik begrijp dat het heftig is. Ik wil je in beide gevallen sterkte wensen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s