Een man van 12.

Er was eens een reus. Nee, er was eens een jongen. De jongen werd geboren en zijn moeder verbaasde zich. Ze keek in zijn ogen die de hare voor het eerst zochten en dacht: ‘Maar wacht, jij bent toch net geboren? Hoe kun je dan kijken alsof je de wereld al kent? Hoe oud ben jij eigenlijk?’ Als ze hem aankleedde verontschuldigde ze zich soms: ‘Sorry, ik snap dat je dit liever zelf zou doen, maar dat kan je nog niet. Raar hè, zo’n klein lijf, het klopt niet helemaal.’ 

‘Wanneer zou hij toch eens gaan kloppen bij zijn leeftijd?’, vroegen zijn ouders zich af. Ze kenden meer kinderen van zijn leeftijd en die pasten allemaal, maar hij, nee… 

Het was niet dat ze een vervelend kind aan hem hadden, integendeel, hij mocht dan niet goed bij zijn leeftijd passen, hen paste hij prima. Op school paste hij dan weer niet helemaal. Hij werd getest en bleek hoogbegaafd. Aha, dat verklaarde een boel. Hij groeide ervan, meer op waarde geschat te worden op school, extra uitdagingen te krijgen. 

Verder groeide hij ook. Nogal. Van klein kind af aan had hij geregeld naast zijn moeder staan springen: ‘Ik kom tot je schouders als ik spring, ik ben bijna even groot als jij!’, ineens wás hij even groot als zij. En groter nog. De jongen was zeer tevreden, hij had zijn doel behaald. De moeder was verbaasd. Ze wist heel goed hoe jongens van zijn leeftijd eruit moesten zien. Níet zoals hij. Het leek wel alsof er ineens een man bij haar in huis woonde. Hij stak anderhalve kop boven zijn vriendjes uit. Vriendjes die hele kleine jongetjes leken vergeleken bij haar zoon. Nu ja, dat was helemaal niet erg, hij zat schijnbaar volop in zijn puberteit en ach, hij paste toch al nooit bij zijn leeftijd. 

Toen hij van de basisschool afging vergiste zijn moeder zich steeds. Ze had het met hem over studeren en in welke stad dan, welke studie. Maar wacht, hij moest eerst nog even de middelbare school doen, al zag hij eruit alsof hij ook al wel naar de TU in Delft kon en praatte hij ook zo. Verwarrend. 

En daar ging het mis. Hij was al veel ziek in groep 8, maar ach, hij kon de stof makkelijk aan, het maakte niet zoveel uit dat hij wel eens een dag school miste. Vaak was hij moe. ‘Wat wil je ook als je zo hard groeit?’, zeiden zijn ouders en hij grinnikte, want hij vond groeien leuk. Maar dat lachen verging hem toch wat toen in de eerste weken op de middelbare school al bleek dat hij het niet volhield. ‘Je moet naar school!’, riep zijn vader. ‘Probeer het nou toch, lieffie… Als het niet lukt kan je altijd nog naar huis komen.’ ‘Maar als het nú al niet lukt?’, huilde de jongen. Zijn ouders deden herhaaldelijk pogingen dat grote lijf waar op de slechtste momenten geen beweging inzat aangekleed te krijgen terwijl de jongen snikte en zijn moeder een verdrietig ‘Snap je het dan niet dan?’ in zijn ogen las. En ze wist wel dat het al raar was geweest, bijna ongepast hem als baby aan te kleden, maar nu, nu nog veel meer. Ze staakten dat gevecht dus maar en accepteerden: er is echt iets aan de hand met onze zoon.

Maar wat wás er dan met de jongen? Waarom sliep hij zo slecht? Waarom had hij zoveel hoofdpijn? Waarom was hij vaak te zwak om zijn zware stem – hij kreeg de baard al in de keel toen hij nog geen 11 was – op normaal volume te laten klinken? Waarom rook hij niets? Waarom zag hij vaak wazig? Waarom zei hij zo vaak: ‘Alles doet me pijn…’ 

Via een dwaalspoor aan artsen kwamen de jongen en zijn moeder bij een kinderarts terecht. Even leek er een communicatieprobleem te zijn, verstond hij alles wel wat ze zeiden? Maar de arts bleek alles zo secuur mogelijk te willen doen, hij wilde een compleet beeld krijgen van wat er met de jongen loos was. En toen bleek dat deze arts het juist heel goed snapte. Al de klachten van de jongen duiden erop: het moet een probleem in de hypofyse zijn. De hypofyse zorgt voor een aanmaak van teveel groeihormoon lijkt het. Zijn ouders hadden het goed, de jongen klopt niet bij zijn leeftijd, hij is feitelijk al een man. Een man van 12. 

‘Ik had de kleine lettertjes moeten lezen toen ik zo graag wilde groeien…’ zei de jongen en lachte hoofdschuddend.  

Advertenties

14 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

14 Reacties op “Een man van 12.

  1. Geartsje

    Ik kan het gevoel zo weer ophalen. Het gevoel dat er iets niet klopt, dat er iets aan de hand is met je kind. En die steen die zo zwaar op je hart kan liggen omdat je niet weet wát. De angst voor ‘wat als’ en ‘stel nou dat’.

    Ik wens jullie een hart vol liefde (want dat draagt die steen iets gemakkelijker) en straks snel een uitkomt, waarbij die steen van je hart stuitert omdat het op te lossen is.

  2. Jet

    Wat een prachtig, kwetsbaar en ontroerend blog.

  3. Ouders zeggen al snel dat kinderen te snel groot worden, maar bij Jip is dat helaas echt zo…
    Wel fijn dat er nu een handvat is, hoewel het natuurlijk nog steeds spannend is hoe nu verder.

  4. Ik hoop dat er snel duidelijk wordt wat t nu precies is en dat ze er voor kunnen gaan zorgen dat Jip weer goed in z’n vel zit. En dat t later niet meer zal zijn, dan een gedeelde ervaring en een mooi verhaal op je blog. Sterkte voor hem. En voor jullie. Want hij blijft natuurlijk altijd jullie kleine mannetje. Hoe groot hij ook is/wordt.
    Kussen!

  5. Prachtig verhaal over een prachtige jongen!
    Bij mijn jongste waren we er snel bij. Al kwam dat niet door een doortastende arts: http://lehti-paul.blogspot.nl/2014/11/narcolepsie-lachen.html
    De middelbare school staat ook voor hem voor de deur.
    De grote vraag is nu: Hoe?
    Maar misschien moest ik maar eens luisteren naar Jip: zoeken naar kleine lettertjes. Ik wens jou in elk geval veel plezier. Ook op school.

  6. Jip is verdwaald in z’n eigen lijf. Fijn dat er een oorzaak lijkt te zijn, maar sterkte voor wat nog komen gaat. Het is en blijft een prachtig kind!

  7. Fijn dat er duidelijkheid is waarom Jip zo moe is, zich steeds ziek voelt. Ik hoop dat jullie snel te horen krijgen hoe ze dit verder gaan behandelen, zodat straks Jip ook weer gewoon naar school kan en zich weer goed kan voelen.

  8. Ditty

    Fijn dat Jip’s klachten nu ook een oorzaak hebben. Hoofdpijn, wazig zien, hard groeien,
    Was vast niet zo’n probleem voor de kinderarts
    om de oorzaak te vinden?
    Ik hoop dat Jip weer snel beter in z’n vel zit.
    En stopt met dat extreme groeien. Ik ben ook
    vrij lang voor mijn leeftijd en t is niet altijd leuk om de langste te zijn!

    • sanneke

      Het is iets echt zeldzaams, eens in de 25 jaar dat een arts met zoiets te maken krijgt gemiddeld. Hij wist de verschillende klachten te combineren en te concluderen dat dit zou kunnen spelen, eerdere artsen die we zagen niet.

  9. janine

    Fijn dat er iets van duidelijkheid is! Ik hoop voor jullie dat nu snel een goede behandeling kan worden gevonden, zodat Jip zich weer helemaal goed in zijn vel voelt.

  10. Fijn dat er duidelijkheid is, zodat er gericht gedacht kan worden naar een oplossing voor hem om zich beter te voelen.

    En wat betreft de hoogbegaafdheid: zo herkenbaar…. onze 10 jarige zoon is ook hoogbegaafd en al jaren voer ik heel andere, volwassenere, gesprekken met hem, onderneem heel andere dingen met hem, dan met mijn dochter.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s