Ging een vrouw naar het UWV…

Bijna een week geleden is het nu, dat ik mijn herkeuring had. Ik schreef erover, eerder al, in de aanloop hiervan, in een  open brief aan het UWV die viraal ging en de afgelopen week in logjes die niet af wilden, want oi, wat een rotonderwerp toch. Nu er bijna een week overheen is, ben ik weer een beetje uit mijn shocktoestand gekropen en probeer ik het nog maar een keer, een logje over mijn herkeuring. 

Was het zo’n nare man dan, die verzekeringsarts bij je herkeuring? 

Welnee. Ik wist eerst niet zo goed wat hij nou precies van me wilde, hij zei me alleen dat dit een afspraak in twee delen was, eerst met hem, dan met de arbeidsdeskundige. Ik vertelde maar gewoon mijn verhaal, hij wilde nog graag weten hoe mijn dagen eruit zien en toen wist hij het wel: ik ging helemaal niet meer naar de arbeidsdeskundige, die exact zou berekenen voor hoeveel procent ik afgekeurd zou worden. Werken zit er sowieso niet in, ik blijf volledig afgekeurd. 

Nah! Maar dat was toch precies wat je wilde? 

Nee. Dat was precies waarvan ik wist dat het het beste zou zijn, níet wat ik wilde. Ik was laatst nog even op mijn oude school, en geloof me, ik zou heel wat liever werken dan altijd thuis zijn, al verveel ik me nooit. Ik heb er grote moeite mee dat er een bevlogen docente aan me verloren is gegaan, al dat studeren, voor niets! Voor mezelf is die kennis leuk natuurlijk, maar wat vond ik lesgeven geweldig. En ik vind het ook vreselijk stom dat ik geen geld meer verdien. Het is me nogal wat, van een prettig uurloon (haha, in het onderwijs? Nou ja, relatief gezien dan.) naar een uitkering. 

Is het dan voor altijd? 

Nee. De keuringsarts hoopt erg voor me dat er toch nog meer herstel voor me inzit. Je weet het maar niet, mijn artsen weten het per slot van rekening ook niet. Hij stuurde me niet rechtstreeks de IVA in (dan ben je voor altijd arbeidsongeschikt), ik mag in de WIA blijven en over 1,5 à 2 jaar nog eens bij de keuringsarts langskomen om te zien hoe het er dan voorstaat. 

‘Je vindt het maar moeilijk om hier over te praten, hè?’, zei de keuringsarts. 

Ja. Heel moeilijk. En ook om erover te schrijven. ‘Jij denkt altijd in mogelijkheden,’ zei Rinke, ‘nu moet je focussen op onmogelijkheden, niets voor jou.’ Zo is het. Maar ik schrijf er toch maar over, want ik weet dat schrijven me helpt. 

Zeg, even wat anders, mooi dat je niet in de IVA komt, maar heette de hoofdpersoon uit je manuscript niet ook Iva? 

Ja. En meteen toen we wegreden bij het UWV zagen we een vrachtwagen met VONK erop, de naam die ik mijn manuscript gaf. Ik ben het niet vergeten, hoor, dat het op de plank ligt. Alleen… Welke kant kan ik ermee op, met een WIA-uitkering? Er zal maar een uitgever zeggen dat hij het wil, wat heeft dat voor invloed op mijn uitkering? Krijg ik daar gedonder mee? Of verdien ik er dan zelf uiteindelijk geen zak aan? Datzelfde gevoel heb ik bij elke tekening die ik maak en vooral, die ik niet maak: ik kan ze toch niet verkopen, waarom zou ik ze maken? 

Ook daar hielp de arts me wat verder mee, het UWV kan je tegenwoordig juist belonen voor het toch proberen je talenten te benutten, wat te verdienen, wie weet helpt het je wel een weg te openen om toch weer aan het werk te komen en in elk geval word je er zelf gelukkiger van, ook niet onbelangrijk. (Zie, écht een fijne verzekeringsarts, of gewoon een fijn mens, deze man.) En zo verliet ik het pand met een extra ‘100% afgekeurd’-stempel op mijn voorhoofd én met de kans toch op dit vlak nog in mogelijkheden te mogen denken. 

Heb je de laatste tijd nog getekend dan? 

Ja, niet veel. Het maken gaat niet zonder pijn, ik ben niet voor niets afgekeurd, en dan vond ik het nogal zinloos ook, maar heb ik een aanleiding, dan maak ik nog wel eens iets. Zal ik er wat van laten zien? 

   
   
En dan is het toch gelukt, een logje over mijn herkeuring… De afgelopen week maakte ik zo’n duizend selfies om mezelf ervan te overtuigen dat ik nog steeds dezelfde ben, er nog steeds mag zijn, afgekeurd en al. Het heeft nogal impact, zoiets…

 
    

  

 

  

Advertenties

10 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

10 Reacties op “Ging een vrouw naar het UWV…

  1. Kan ik me voorstellen ja, dat dat een behoorlijke impact heeft! Overigens klinkt dit best wel als een prettig bezoek bij deze man. Gelukkig maar. Je tekeningen zijn trouwens heel mooi!

  2. het is zo jammer dat er een bevlogen docente thuis is, terwijl er leerkrachten enkel aanwezigheidspremie opstrijken elders.. maar denken in mogelijkheden kan nog steeds. wie weet kun je (in de toekomst) thuis iets doen, zoals ik nu ook thuis muziekles geef? je eigen uren bepalen, heb je een slechte dag, dan even niet, weet je, zelfs vanaf je bed kun je anderen nog iets leren. nou is dat verre van ideaal, maar ik bedoel maar, als het in je zit, dan vind je een weg om het eruit te laten komen. daar geloof ik in.
    en geen geld verdienen, daar staat tegenover dat je er nu bent. als jip weer niet naar school kan. of als neeltje liefdesverdriet heeft, als nisse thuiskomt met verhalen over z’n film, gewoon altijd. zelf vind ik dat een luxe waar geen salaris tegenop kan. tijd met en voor je kind(eren). niemand die aan het eind van z’n leven verzucht, had ik maar meer gewerkt, meer geld verdiend. helaas zijn er genoeg die verzuchten, had ik maar meer tijd doorgebracht met hen die ik liefheb. zij die mij liefhebben.
    en je manuscript, probeer het nieuwe omdenken, je kunt er nu soort van ‘betaald’ (uitkering) aan schrijven en wie weet wat het brengt!

    ik kan me geen voorstelling maken bij 100% afgekeurd zijn, los van de fysieke kant, de emotionele impact op je leven, je zelfbeeld, noem maar op, maar sinds ik je nu een beetje leer kennen, lijk je me een optimistische doorzetter van een vrouw en of dat nou altijd al zo geweest is of misschien komt het wel juist (o.a.) hierdoor, ik geloof hoe dan ook in je.

    • sanneke

      ‘Ik vind het naar voor je, mam, maar ik ben blij dat je altijd thuis bent voor ons’ en dat keer drie, alledrie kwamen ze het me even zeggen. En daar ben ik dankbaar om inderdaad. Ik heb wel wat geprobeerd met thuis tekenles geven, maar het is te zwaar. Ik hou het er voorlopig maar op dat het al heel fijn is dat ik thuis weer meer kan en dat het een zegen is dat ik tenminste een uitkering krijg. Had ik in een ander land gewoond, had het er nog heel anders voor me uitgezien in deze situatie.

  3. Jenni

    Het lijkt me heerlijk om jou te kunnen zien via internet (vlog?) waarbij je enthousiaste verhalen vertelt over schilderijen, schilders, inspiratie, musea,teken- en schilderstechnieken, stromingen, stijlen en nog veeeeeeel meer. Ik wens je sterkte!

  4. Nicolekebolleke

    Ik kan niet anders zeggen dan dat ik je echt anders gegund had. In een situatie terecht komen waar je niet zelf voor gekozen hebt en gewoon niks aan kunt doen is ronduit klote. Ik hoop maar gewoon dat je er steeds beter mee kunt dealen en nog steeds de pareltjes in het dagelijkse leven kunt zien. Want over die mogelijkheid beschik jij en daar kan ik meer dan eens enorm jaloers op zijn.

  5. Yvonne

    Ik vind het moeilijk om je verhaal te lezen; het doet pijn. Maar aan de andere kant -en dit weet je- geef je me kracht.
    Zal het ooit wennen? Het idee dat je niet mee mag draaien met de rest? Want zo voelt het nu nog voor mij. Bovendien is er de onzekerheid: misschien..ooit weer? En wanneer dan? En hoe? Bedankt dat je dit zo mooi hebt opgeschreven want ik had het niet beter kunnen doen en ik denk dat je het voor veel mensen duidelijker hebt gemaakt.

  6. Quirk

    Jij vindt je weg wel San. Niet meer hetzelfde, maar iets moois wordt het ongetwijfeld. Je krijgt nu de rust om een nieuwe manier te vinden. Die energie en die passie, die komt wel weer tot zijn recht. X

  7. Janine

    Het zal idd (rationeel gezien) wel beter zijn, maar ik kan me goed voorstellen dat dat stempel van 100 % afgekeurd je alsnog raakt en je het stempel voor je gevoel niet wilt hebben.
    Ik vind het wel heel erg fijn dat je zo’n prettige arts hebt getroffen en je zelfs ook over andere mogelijkheden mag nadenken, om toch (zover dat gaat) mee te doen en je creativiteit met anderen te delen.
    Alvast fijne kerstdagen gewenst!
    Liefs, Janine

  8. Brigitta

    Ik ben in 2003 volledig afgekeurd en nog steeds zijn er periodes dat ik daar ontzettend, boos, verdrietig en opstandig van word, het helpt me alleen niet. Maar het blijft jammer als je brein zoveel wil en kan en je lichaam keihard zegt: mooi niet!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s