De knop

(Ik schreef dit logje vorige week al, maar ik moest het nog even laten bezinken.)

Ik kreeg een knop vrijdag. Eerst leek het een knop in de vorm van een roze, lichtend hartje te worden – hoe kitscherig, onderbewuste van mij – , maar hij veranderde in een zwarte draaiknop, de cijfers 0 tot en met 10 in een halfronde cirkel eromheen. ‘Deze knop is voor jou, jij mag ‘m gebruiken om de pijn zachter te zetten.’ ‘Mooi,’ dachten mijn onderbewuste en ik. 
Ik kreeg een berichtje van mevrouw Duizend laatst. Ik ken haar al zo lang als dat ik mijn weblog bijhoud, een jaar of 10 dus, maar ontmoet had ik haar nog nooit. Of ik ervaring had met hypnose, vroeg ze. Wel, dat heb ik. Als faalangstige puber liet mijn psycholoog me onder hypnose mijn ene hand warm denken (ik was met ijskoude handen bij hem binnengekomen, winter, handschoenen vergeten) om me te tonen dat ik met mijn brein zelf kon bepalen of ik informatie via mijn vingers aan mijn proefwerkblaadje door kon doorgeven als ik stijf stond van de faalangst. Kon ik mijn hand warm denken, moest dat betekenen dat ik zelf controle had. Ik kwam uit de hypnose, mijn ene hand nog steeds ijskoud, mijn andere warm. Het gaf me vertrouwen in mijn kunnen.

‘Nou,’ zei mevrouw Duizend, mijn partner, meneer Gedachten en ik, wij denken, wéten dat we jou kunnen helpen. Wil je dat?’ 

En ik, die mevrouw Duizend en meneer Gedachten nooit ontmoet had, dacht: ‘Je weet het maar niet. Wie weet is het wel dé kans… ‘ Ik vond het ook nogal lief van ze trouwens, dat ze dat zomaar voor me wilden doen. 

En zo waren ze hier vrijdag. Wat geweldig mevrouw Duizend eindelijk te zien, en meneer Gedachten, zo aardig. Maar toen moest het gebeuren en kreeg ik ineens toch de kriebels: ik zou niks van mezelf kwijt raken toch? ‘Je krijgt alleen maar meer van jezelf terug,’ bezwoeren ze me. En dat was genoeg geruststelling. De rustige stem van meneer Gedachten had me zo daar waar ik wezen moest. Ik sliep, mijn onderbewuste was wakker. Althans, zo voelde het. 

Wat de bedoeling was: pijn bewandelt paadjes in je brein. Bij chronische pijn is zo’n paadje al zo vaak bewandeld, dat het bij het minste of geringste weer wordt bewandeld. Het is de bekende weg. Soms blijft zelfs als de bron van de pijn al weg is genomen het paadje in je brein actief. (Ik hoop dat ik het zo goed uitleg.) Mijn brein kreeg alternatieven, de kans andere paadjes actief te maken. Ik werd met ‘schrijven – lopen – graven’ in gedachten wakker. Alternatieven die mijn onderbewuste aangedragen had. Ik snapte het nog niet echt, maar dat maakte niet uit. Valt vanzelf op zijn plek. Én met een knop om zelf wat meer controle te hebben over de pijn.

Die knop! Ha! Ik draai de pijn zelf terug van 5 naar 2,5, even op adem komen. Soms schiet hij meteen terug, soms heb ik er lang plezier van, soms heb ik even geen pijn als ik ‘m gebruikt heb. Het voelt machtig! De pijn beheerst mij al zo lang, nu heb ik zo maar een middel in handen hem zelf te bestrijden. Het voelt nu nog wat knullig, zoals ik ‘m in gebruik heb, maar ik heb er hoop op dat dat vanzelf beter zal gaan. 

En dan dat schrijven – lopen – graven… Alternatieven voor de pijn. (Of zoiets?) Ik had mijn eerste college kunstgeschiedenis van de Vrije Academie gisteren. Bizar genoeg in het zaaltje van het wijkcentrum waar ik eerder wekelijks bloed mocht laten prikken door de trombosedienst. Ik was wat bang, ik weet al best veel van kunstgeschiedenis, zou ik er van bij kunnen leren? Ik had daar zo’n behoefte aan. En zou de pijn me de kans geven me te concentreren op het college? 

Het college was fantastisch. De docente donderde een waterval aan kennis over me uit en ik sponste alles op. Ha! Wat een zaligheid. Nu was er wel een probleem: 2 uur rechtop zitten om een college bij te wonen, dat is écht veel te veel voor mij. Als ik alleen naar de docente luisterde, was de pijn te hevig om me op haar te kunnen concentreren. Maar als ik (als een gek, ze praatte rad) met haar meeschreef, aantekeningen maakte, dan was het te doen. Wah! Wat heerlijk nou! Ik schreef 5 A4-tjes vol en was zó gelukkig. Ik kwam misselijk van de pijn thuis, maar het college bijwonen had ik mooi volgehouden. Nu, de dag erna ben ik niet op mijn best. Ik heb mijn knop dus maar goed in gebruik. En misschien moet ik even een stukje gaan graven of zo. 

Ik haalde de gemiddelde leeftijd bij het college kunstgeschiedenis flink omlaag.

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

5 Reacties op “De knop

  1. Martine

    Graven – nog verder met je stamboom? :-)
    Wat fijn dat je zo’n knopje tot je beschikking hebt! Ongelooflijk hoe een brein werkt. XX Martine

  2. Yvonne

    Wat een machtig middel en wat fijn dat het werkt. Nu al met kleine stapjes, wie weet wat het je nog met enige oefening gaat brengen. Ik kende die theorie van die bekende paadjes bij chronische pijn en wie weet ga ik die stap ook zetten. Bedankt voor je verhaal.

  3. Trude

    Fijn zulke lieve hulp en heerlijk dat je even je eigen ding kon doen.

  4. Wat een mevrouw en meneer uit Duizenden!
    Ooit stond hier in Psychologie Magazine ook een artikel over, over pijn en hoe dat in je brein werkt bedoel ik. Geen idee meer hoeveel jaar geleden helaas. Maar zeer interessant… misschien nog op te vragen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s