Beste UWV, 

Ik ben het, Sanneke. Wacht, dat zegt je niet zoveel denk ik. Ik geef je mijn referentienummer wel even. Weet je het nu? Vorig jaar werd ik afgekeurd. Dat vond ik bepaald niet leuk, maar de rust die het me geeft is weldadig en o zo nodig. Je had gelijk, hoor, dit was de enige optie, hoe hard ook. 

Nu kreeg ik een brief van je. Niet zo’n brief als ik nu aan jou schrijf, maar een lijstje met vragen waar ik antwoord op mocht geven. Ik kreeg het er een beetje benauwd van. Heel veel mensen voor mij kregen waarschijnlijk precies diezelfde vragenlijst en wilden zich toen misschien ook wel het liefst onder hun dekbed verstoppen: het zijn best confronterende vragen die je daar stelt. Hoe er toch op te antwoorden? Zo eerlijk mogelijk natuurlijk, maar bij de meerkeuzevragen mist het goede antwoord soms en die vakjes voor de antwoorden zijn maar zo klein. Ik dacht, een brief ter toelichting of om het in elk geval maar even van me af te schrijven, dat helpt vast. 

Die meerkeuzevraag over het huishouden, of ik dat zelf doe. Ik had de keus uit de antwoorden: a) nee, maar dat deed ik voor ik ziek werd ook niet, b) ja, zonder problemen, c) nee, dat kan ik niet (meer) door mijn klachten. Ik schreef er maar een extra optie bij: d) ja, deels, met problemen en probeerde daar nog wat toelichting bij te frutten. En dan hoop ik maar dat je het begrijpt. 

Of het beter ging vroeg je me. Of nu ja, niet in die bewoordingen, dat was best vriendelijk geweest op zich, maar je stelt je doorgaans wat zakelijker en afstandelijker op. Oké, ook goed. Ik had wel graag verteld over wat ik meemaak, hoe het is, te leven zoals ik nu leef. Dan is het makkelijker een beeld te vormen voor je misschien. 

Ik vind het fijn weer meer zelf te kunnen, meer te zien dan alleen ons huis. Zo geniet ik ervan dat ik zelf weer geregeld boodschappen doe. Je had me moeten zien die eerste keren, ik schrok me dood van supermarkten, vond ze zo groot en snapte niet waarom ze er van alles keuze uit 10 dingen hebben, wat een overweldigende overvloed. En dan ook nog al die mensen! Ik was een wereldvreemde kluizenaar geworden  in die jaren dat ik alleen maar thuis kon zijn en dát ben ik niet meer. Ik doe weer een beetje mee tegenwoordig. Hoe geweldig is dat? 

Daar tegenover staan de nachten waarin de pijn me belet diep in slaap te komen en ik de hel op aarde doormaak. De pijn vervormt de beelden in mijn hoofd en ik vecht tegen robothonden, tegen woeste zoute golven die me overspoelen en stel mijn bedgenoot verwarde vragen als: ‘Wat betekent ‘de bout hachelen? Waar komt dat vandaan?’ en ‘Jouw opa droeg toch een stofjas, de mijne ook, waarom dragen opa’s tegenwoordig geen stofjassen meer?’ Terwijl hij met deze vragen blijft zitten, Google maar eens raadpleegt (het is heel vies, de bout hachelen, ik wou dat mijn verwarde, gepijnigde ik niet op deze vraag was gekomen. Over opa’s met of zonder stofjassen denkt hij nog steeds na.), raast het in mijn lijf en hoofd onverminderd voort. Arch, de pijn, de pijn, waarom toch zoveel pijn en geen medicijnen die ertegen opgewassen zijn? 

Als het ’s nachts misgaat is het het naarst, dat donker weet je wel, dat helpt niet echt, dan lijkt zo’n nacht eeuwigdurend. Overdag is het ook niet leuk, als de pijn genadeloos toehapt en ik ineens mijn verstandelijke vermogens weer af voel nemen: dag langetermijngeheugen, dag kortetermijngeheugen, dag grote woordenschat, dag vermogen mijn gezicht te bewegen, mijn lijf vloeiend te bewegen. Verbijsterend blijft het om mee te maken. En ik weet nooit wat het uit zal lokken. Een weerssomslag? Teveel gedaan? Mijn cyclus? Ik ben de grilligheid zelve. 

Ik waai maar mee met de luimen van mijn lijf. Ben blij met alles wat lukt. Zo verhielp ik de lekkage in de badkamer. Mijn huisgenoten beschikken gelukkig over heel veel geduld, schikten zich er maar in dat lijven en haren bij de gootsteen in de keuken gewassen moesten worden en ik schildpadde me opgewekt door mijn klus heen. Telkens een klein stukje, dan maar weer even rusten of soms dagen rust, maar hé, ik heb het voor elkaar! We kunnen weer badderen en douchen zonder dat je tegelijk ook beneden kunt douchen terwijl je op de wc zit. Ik had me ontzettend verheugd op die eerste keer weer douchen. Schaamteloos lang douchen moest het worden. Maar dat pakte toch anders uit, want staan, daar houdt mijn lijf niet van. 

En o, trouwens, er stond niet in je vragenlijst: ‘Droom je er wel eens van weer te werken?’ Ik had dat ook een confronterende vraag gevonden, maar ja, weet je, dat doe ik wel. Ik weet niet hoe het zou moeten, werken, met die grilligheid van mij, maar ik had nog graag lesgegeven. Ik vond een leuke goedmaker: een collegereeks ‘revoluties in de kunstgeschiedenis’ van de open universiteit die op 11 plekken in Nederland gegeven wordt, onder andere in – je gelooft het niet, lieve UWV! – Wijkcentrum de Poele bij mij om de hoek. Daar heb ik me voor ingeschreven, zie ik wel hoeveel colleges ik er daadwerkelijk van kan volgen. Maar het vooruitzicht weer met mijn vak bezig te zijn vind ik bijzonder leuk. 

Als ik foto’s toe had kunnen voegen, om mijn relaas nog wat extra te verduidelijken, dan had ik de volgende foto’s gekozen. Beide van vorige week. Éen met het pijnmasker op, op een moeilijke dag na een moeilijke nacht, één schaterend op een goed moment (omdat ik ontdekte dat ik niet alleen de badkamer gekit had, maar ook mijn haar.) 

  

 
Liefs, 

Sanneke

Advertenties

40 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

40 Reacties op “Beste UWV, 

  1. Ik krijg er kippevel van. En wat mooi, op je kwetsbaarst en op je sterkst.

  2. Anoniem

    Lieve, lieve Sanneke,
    Wat een prachtig, droef en realistisch relaas. Tot op het bot raakt het me. Je van pijn vertrokken gezicht timmert je relaas dicht. Wat een extra drama dat je moet dealen met een log systeem dat geen of nauwelijks aandacht kent voor het unieke geval. Dat ene persoonlijke verhaal. Dat zogenaamd gelijk staat aan al die andere persoonlijke verhalen die moeten worden gesmeed tot een geheel om ze zogenaamd tot recht te laten komen. Weet dat ik je lees en je hoop te zien in alles wat je bent, ondanks je niet meewerkende lijf, door je enorme schrijftalent. Daar wil ik graag de aandacht op vestigen. En dat je daarnaast ook nog eens een super mama en lover en nog veel meer bent. Dat. Daar gaat het om.

  3. Mooi geschreven Sanneke. ‘Ik waai maar mee met de luimen van mijn lijf’. Mooie zin, bijna poetisch. Nog zo één: ‘ik schildpadde me opgewekt door mijn klus heen’. Hier wordt taal gemaakt. En verder…. die UWV kan je toch zeker de bout hachelen? Mocht je mijn stofjas willen lenen….Dat kan :-)

  4. Ellen

    Brrr, het UWVreselijk. Ik vind ze niet zo lief. Ik ben psychisch niet helemaal in orde en doe verwoede pogingen om te reintegreren (kan mijn oude werk niet meer doen) maar telkens als alles weer in wat rustiger vaarwater komt mag ik me weer komen verantwoorden of maken ze er administratief een zooitje van. En al die stress is niet bevorderlijk voor mijn psychische gesteldheid…

    Dat moeten doseren herken ik wel. Ik moet er nog steeds aan wennen dat ik niet (meer) net zo veel kan als een ‘normaal’ persoon….

  5. Yvonne

    En weer heb je me inspiratie en kracht gegeven. Zoveel pijn en dan zo’n brief neerzetten. Zo knap, zo helder. Ik hoop dat je verder niet hoeft te vechten tegen het UWV. De rust heb je duidelijk nodig.

  6. Anoniem

    Lieve Sanneke,
    Wat een oprecht, eerlijk mooi verwoord maar zo verdrietig stuk schrijf jij. Het is zo onbegrijpbaar te wonen in een lijf wat je te vaak in de steek laat. Ik hoop dat jij net zon fijne keuringsarts mag tegen komen als ik enkele jaren geleden. Tip, die bijlage extra aanvulling op wat je in de vragenlijst niet kwijt kunt slim. De keuring geeft spanning, kost extra energie door de reis dus ook meer pijn. Je vergeet wat je wilt zeggen of komt er niet op ed verwijs naar je aanvulling op papier. Succes…gaat vast goed komen.

  7. Wat een mooie brief zeg. De uwv zou dit echt even moeten lezen. Ik hoop dat je tevreden bent met de uitslag straks!

  8. Wat een pijnlijk eerlijk verhaal. Deze brief zou het UWV moeten lezen, dan zullen ze ooit eens begrijpen dat er achter een referentienummer zich een mens bevindt waarbij de verhalen en ook de pijn niet in een paar meerkeuze vragen te vatten zijn.

  9. Deze brief raakt me diep. Ik zit op mijn werk en ben even te veel onder de indruk om iets te doen.. Je levenskracht en -kunst spreekt eruit, en tegelijkertijd hoeveel pijn het doet om die te moeten bundelen omdat je nooit weet wanneer de pijn toeslaat. Ik gun je zo dat hier iets voor gevonden wordt, dat er iets tegen de pijn komt, of een andere oplossing. En ik vind het zo ongelooflijk knap hoe je het allemaal doet. Je staat niet meer voor de klas, maar jouw levenslessen zijn elke keer weer een eye-opener voor mij.

  10. Ik ben ontzettend onder de indruk van je kracht (zoals ik ook al veel vaker was). Het zet mijn strubbelingen met mijn lijf weer in perspectief en dat had ik net even nodig. Dankjewel.

  11. Jacomien

    Lieve San, ook ik ben voor de zoveelste keer diep geroerd door en onder de indruk van jouw kracht. Wat dapper dat je deze openhartige brief uit je pen weet te krijgen en hoe! Veel liefs!!!!!

  12. Eline

    Wat een dappere en sterke vrouw ben jij! Ik heb diep respect voor jou en ook voor je gezin.

  13. Marielle

    Bam! dit bericht komt binnen! en hoe! confronterend, angstaanjagend herkenbaar, counting my blessings dat ik zoveel weer kan. Wat een respect voor jou! Wat moedig om zo’n brief te posten en jouw verhaal te delen met onbekenden. Wat een kracht gaat er van jou uit. De tegenstrijdige foto’s, jouw positieve instelling. Jij komt er wel! reken maar van yes! Je bent een prachtige meid! one fine day sta jij echt weer voor de klas hoor! post je dan nog wel af en toe je verhaal voor ons? Dikke kussss

  14. Ontroerend, pijnlijk, mooi. Een boek in wording…

  15. Janine

    Niet alleen UWV maar ook al die mensen die de ver en be-oordelende factor bezitten over mensen die echt niet voor de kat zijn viool thuis zitten. Men kan zo snel reageren met negatieve reacties ! “ben ook wel es moe, ja dus ?” en “ik werk voor mijn geld ipv handje op te houden” ( of wij dat niet willen pff ) “en gister was je in de tuin bezig !!!”. Maar dat je moe en lusteloos en last hebbende van je lijf op bed ligt bij te komen van al die dingen, dat ziet men niet he. Maar het oordeel is al gevelt, en wederom moeten mensen zoals jij en ik en al die anderen ons continue verdedigen om iets waar je echt niet om hebt gevraagt maar het je gewoon gratis is toebedeeld !….en ze hebben de problemen niet met de geweldige wetgeving die weer eens is verandert pff Participatie, ? Ik wens jou sterkte en hoop dat je zo geweldig inspirerend kunt blijven ;-) ook voor jezelf..

  16. Lucinda

    Wow wat een mega confronterend bericht zeg..
    Zoo herkenbaar uwv op je hielen bang eorden zodra je weer zo brief krijgt..

    Leef ook dag in dag uit met veel pijn.
    Dat dit verhaal exact mijne had kunnen zn..

    Respect…

  17. Jim

    Mooi verhaal. Ik hoop nooit in jouw situatie te komen, het lijkt mij heel vernederend als er met mij op die manier wordt omgegaan op het moment dat ik mij afhankelijk moet opstellen.

    Het is helaas een universele wet dat je op het moment dat je het zelf niet redt en bij anderen moet aankloppen voor hulp (het zij bij een persoon, het zij bij een instantie), dat die hulp een prijs heeft. En de prijs die je bij UWV betaalt voor hulp is hoog. Je krijgt er wel de mogelijkheid voor terug om te overleven. Dat is ook wat waard natuurlijk. Maar ze zullen je dag in dag uit achter je vodden blijven zitten, net zo lang tot je ze een brief stuurt waarbij je afstand doet van je rechten.

    Een andere universele wet is dat als mensen op een makkelijke manier aan geld kunnen komen, dat zij niet zullen nalaten om hier gebruik van te maken. Vanaf de jaren ’60 tot de jaren ’90 zijn zowel de bijstand als de WAO onbetaalbaar geworden door het ruimhartige toekenningsbeleid. Weet je wie hier een groot slachtoffer van is? Jij. Mensen die niet kunnen werken moeten tot in het extreme de instanties overtuigen, want voor elke zieke man of vrouw staan er ook enkele mensen die gewoon kunnen werken maar daar niet zoveel zin in hebben.

    Wat jij ziet als lomp, bureaucratisch en vernederend is eigenlijk niets anders dan de enige manier om het sociale vangnet in stand te houden. En zoals het er nu naar uitziet gaan we steeds meer toe naar de situatie zoals die nu ook in de rest van de wereld is: als je het zelf niet weet te redden, dan zoek je het maar uit.

  18. Els Bekker

    wat onzettend goed beschreven en ja ik herken er zoveel in,gekke mensen zijn wij eigenlijk, want soms kunnen we ook zo dubbel liggen om de stomme dingen die we uithalen, en dat, dat begrijpen de mensen dan weer niet, zie je wel zo erg zal het allemaal wel niet zijn want moet je zien hoe ze staat (zit) te lachen de clown uithangen als het ff allemaal tegenzit om maar niet te laten zien hoe het werkelijk voelt, blij zijn met alles wat we wel kunnen,
    Ik vind je een bikkel meisje en wens je heel veel sterkte toen dikke knuffel

  19. Lieve Sanneke, ja dat zet ik er maar even boven. Nadat ik je blog heb gelezen heb ik het gevoel dat ik je een beetje ken of nee, wacht, herken. Herken in wat veel chronisch zieke mensen meemaken maar het niet zo prachtig verwoorden als jij hebt gedaan. Daarom meteen een onbeschaamde vraag… ik beheer de FB pagina van de Vereniging Nederland Davos. Deze vereniging is voor mensen met ernstig, moeilijk behandelbaar Astma die alleen kunnen revalideren in Davos (Zwitserland). Zou ik jou blog mogen plaatsen op deze FB pagina? Met vriendelijke groet, Elselien de Zaaijr (enne… zet hem op!)

    • sanneke

      Dag Elselien. Wat mooi dat mijn stuk je zo raakt en dat je denkt dat de lezers van je FB-pagina er wat aan kunnen hebben. Hoe bijzonder dat ik zo meer mensen kan bereiken. Misschien leuk om te weten: ook het UWV heeft me gevraagd of mijn brief op hun intranet geplaatst mocht worden. Ze vonden dat zoveel mogelijk mensen hem moesten lezen. Dat raakte me diep.

  20. Dorazou

    dank je wel, het had mijn verhaal kunnen zijn, min de heel erge pijn. Ik werk (nog).

  21. Emily Lotus

    Prachtig verwoord. Heel bijzonder en emotioneel om te lezen als iemand die ook met deze problemen om moet gaan. <3

  22. Hey Sanneke, prachtig verwoord. Mede-lijden wordt eventjes mogelijk, zonder zielig. Kan het nog een tikkie schrijnender maken. Niet omdat ik net ook zo’n UWV-ervaring heb gehad als klant, maar omdat ik er jaren gewerkt heb. Het is een mooi bedrijf, waar je kansen kan pakken. Heb ik mogen doen en ben het bedrijf altijd blijven waarderen. Ken dus ook de mensen daar: van de medewerkers van het callcentre tot in de top van het bedrijf. Passie om het goede te doen: volop. Frustratie ook: vaak door de grillen van de politiek en nog es een ontslaggolf. En toch: heb daar mensen meegemaakt die hun eigen baan wegsaneerden voor die goede zaak….
    En ja hoor, zat klootzakken meegemaakt ook, zoals elk bedrijf. Onvermogen ook om echt even in te leven. Soms omdat dat van de baas niet mag (workload wegwerken is belangrijker daar dan kwaliteit) en soms ook het onvermogen om verder te kijken dan een formulier lang is, wat jij zo mooi beschrijft.
    Verdedig ik ze dus nu? Beetje wel denk ik. Er zitten zat goede mensen daar. Maar dat maakt de schrijnende schaafwond van de ambtelijkheid allen maar pijnlijker, ook dat…..
    Dankjewel dus.

    • sanneke

      Dank je voor je reactie, Fonger. Ik ga er ook zeker niet vanuit dat ‘iedereen bij het UWV slecht is.’ Welnee. Jij geeft hier hetzelfde aan als wat ik voel, onvermogen, machteloosheid. Er ligt een wereld van pijn en onmacht achter die formulieren. Zouden die formulieren persoonlijker zijn, zou er veel meer geld in gaan zitten. Alles moet natuurlijk zo goedkoop mogelijk. Wat zo jammer is… Want het gaat me hier nogal om zaken die levensbepalend zijn. Zowel het moeten leven met chronische ziekte, aandoeningen die voor het leven zijn, altijd pijn, een daardoor veranderend gezinsleven en misschien wel ophoudend werkend leven als het je lot in de handen van een instantie moeten leggen die je niet kent: begrijpen ze mij wel, dat is zó heftig.
      Ik gun het UWV ruimte om medemenselijkheid te tonen.

  23. mooi geschreven en zeer herkenbaar. Ook ik heb MS,fibromyalgie,ME enz en door de prednison zie ik er dan zo Hollands gezond uit. Terwijl het dan meestal juist slecht gaat. Ik hoop dat er mensen van het UWV je bericht zullen lezen en dat de gene die soms zo makkelijk veroordelen eens wat langer nadenken voordat ze een mening uiten.Maar met jou en ook met mij komt het wel goed, onze wilskracht trekt ons er door heen en we blijven positief.Knuffel van een Lotgenoot ,Anita Schippers

  24. Prachtig en zo waar. Ben zelf nu 2 jaar thuis en heb gezegd bij het UWV kunnen ze mijn rug op. Ik kon niet meer, iedere keer dat onbegrip ondanks dat ik toch duidelijk had aangegeven wat mijn beperkingen en mogelijkheden zijn. Gelukkig stond mijn man achter me tijdens die moeilijke beslissing. Nu na een tijdje rust in mijn hoofd en lijf, begin ik weer wat meer te doen. Langzaam maar zeker maak ik weer deel uit van de maatschappij en ben ik ook weer een leuke mama ipv alleen maar eentje die constant ziek, chagrijnig of moe is.

  25. Stichting Onzichtbaar Ziek dankt Sanneke voor het kunnen plaatsen van deze blog. Het heeft op veel van onze lezers indruk gemaakt en een steun gegeven. Lieve groet, Marnel

  26. Sanneke, het is allemaal zo verschrikkelijk herkenbaar. Van de opluchting bij het afkeuren tot de nachten zonder slaap van de dagen van niets kunnen doen tot de dagen dat alles lijkt te lukken.
    En dan, terwijl je je wereldje alleen maar kleiner en kleiner hebt zien worden komt het UWV met van die “leuke” vragenlijsten. Je kan ze haast niet zelf invullen omdat je door de pijn niet meer kunt bevatten wat er staat. Iemand moet je er bij helpen. Bij steeds meer moet iemand je helpen.
    Sterkte, heel veel sterkte met alles. En geniet van de goede momenten, zoveel dat je er de slechte dagen/weken/maanden mee kan vullen

  27. Leuke blog Sanneke. Ik herken veel…onder andere over het UWV. Helaas. Je schrijft heerlijk. Ben zelf ook begonnen in de hoop dat het iets gaat worden…misschien vind je het wat.. Grts Kim De-dit-houdt-mij-bezig-blog
    https://kimweckx.wordpress.com/

  28. Lieve mensen hier die dagelijks leven met pijn, hebben jullie wel eens van medicinale cannabis gehoord? Google het maar eens, het zou jullie zomaar kunnen helpen.

  29. Janine

    Wat mooi verwoord! (en ook: wat een vriendelijke brief, aangezien ik me voor kan stellen dat je door alle bureaucratie en onpersoonlijkheid een behoorlijke frustratie opbouwt)
    Heel veel sterkte voor alle momenten, waarop je je machteloos, leeg en/of die akelige pijn voelt! Ook sterkte voor jouw lieve huisgenoten; het lijkt me heel naar om je geliefde zo in pijn te zien. Moge voor jullie heel veel goede dagen komen!

  30. Elli de Kuiper

    Zo herkenbaar en zo mooi verwoord. Dat zou ik nooit kunnen, schiet altijd vol en mijn hoofd blokt. Zou me geen raad weten als ik weer naar het UWV moet.

    Leef je leven zoals dat gaat en laat de UWV daar geen grip op krijgen, Zij maken mensen kapot door hun manier van behandelen.

  31. Idaph

    Tjemig, ik ben al acht jaar thuis, zonder ook maar een brief te krijgen, daarvoor moest ik wel eerst naar de hoge raad… Ook heel erg stressvol, maar ik wist dat ik zou winnen, de arts van UWV, die werkt er niet meer, waarom, dat kun je misschien wel raden, de man heeft staande voet gekregen.. Ik ben in het bezit van een mooie loongerelateerde WGA uitkering. We kunnen er net van rondkomen, naja, eigenlijk net niet..
    We hebben een koophuis met een dure hypotheek, gekocht toen het allemaal nog voor de wind ging… Toch is dit voor ons beter dan verkopen en gaan huren… Dat is voor ons duurder.. Doordat wij net gezamelijk boven een grens zitten krijgen wij geen toeslagen en voor een sociale huurwoning komen we niet in aanmerking… Beter is dit huis, wat nu nog onder water staat, te houden en hopen op betere tijden…
    Ik, ik heb op mijn 36ste de diagnose ouderdomsartrose gekregen, daarnaast ben ik in het bezit van een grillige hormonale bekkeninstabilliteit, en als gevolg van die artrose heb ik een foraminale stenose (vernauwing van de zenuwkanalen in mijn nek) gekregen. Twee keer geopereerd, eerste keer baarmoeder eruit, om zo dat hormonale te laten verdwijnen, helaas, mijn lichaam trapte er niet in…. De tweede keer was mijn nek aan de beurt. De operatie was geslaagd, nou, de foto’s zeggen dat, mijn lijf zegt iets anders, beslist niet geslaagd! De pijn is nu in het kwadraat, ik slik elke dag morfine en het werk wat ik deed is zo goed als onmogelijk geworden…Eigenlijk elk werk. Met twee jonge kinderen is het leven best zwaar. Om daarnaast ook nog te moeten werken, ik zou niets liever willen, maar ik kán het echt niet meer. Ik zou niets liever willen dan “meedraaien” in de maatschappij, een leuke baan hebben en ook twee x op vakantie naar verre oorden… Het zit er niet meer in. Als ik jouw verhaal lees, lees ik hoe ik me voel elke dag… Ik zie zoveel herkenning! Waardeloos, het logge UWV heeft weer iets in de kop gekregen, en jij bent daarvan de dupe… Want als je een goede dag hebt zo nu en dan, kun je best werken…. De kortzichtigheid van UWV is zo kort als een eendagsvlieg, je kunt niets doen tegen de grillen van je ziek-zijn, maar tegen de grillen van de UWV medewerker ben je al helemaal niet bestendig…. Ik hoop echt dat ik niet zo’n brief krijg…

    Ik wens je wijsheid en sterke, voor nu en altijd!

  32. hanneke

    Wat kan jij mooi schrijven!

    Ik gruwel van de pijn waartegen je vecht… maar ik benijd je voor je strijdlust, je schrijfkunst en je talent om badkamers te repareren…

  33. Hanneke

    Ik lees het voor de tweede keer en heb weer een brok in mijn keel. Prachtig geschreven. Wat naar dat je zo benaderd wordt- alsof het nog niet rot genoeg was..

  34. Mooi verwoord, ik vind uwv ook niet lief. Een lang relaas maar het heeft ook een nasleep van een heel leven.
    https://hartopdetong.wordpress.com/2012/01/13/eindelijk-gerechtigheid/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s