Iets duisters

Ik voelde hoe distels en brandnetels langs mijn benen zwiepten, maar zag ze niet, daar was het te donker voor. Ik liep een paar passen, draaide me om en rilde. Ze stonden er nog steeds. Een man en een vrouw staarden me zwijgend aan vanuit een bos. Alles om hen heen donker, op de boomstammen na die pilaren leken in het bos dat me deed denken aan een kathedraal. En zij zelf, ze leken licht te geven. Met het kippenvel op mijn armen maakte ik foto’s van ze. 

Ik dacht: ‘Nu ken ik ze zo goed, die twee, sterker nog, ík vroeg ze daar in dat bos te gaan staan en toch vind ik het eng ze te zien. Laat er maar niemand hier per ongeluk langskomen, die krijgt een hartverzakking.’ 

Ik vroeg José en Rinke voor me te poseren. Terwijl ze dat deden, werden ze anderen. Dat voelde ik niet alleen, dat voelden zij ook. Ik vroeg me af wat ze in hun schild gevoerd hadden, deze twee, iets duisters… Niet José en Rinke zelf, maar wel het duo dat ik voor mijn lens had. 

Kom, ik neem jullie mee naar de dijk bij Lent…

                                    

Advertenties

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

3 Reacties op “Iets duisters

  1. Mooie foto’s. Ze hebben iets intiems, een broeierige sfeer.

    PS Als iets gehoord over Elvis, las op fb dat hij aan de wandel is. Hoop dat hij snel terugkeert bij jullie.

  2. pieke

    mensenkinderen, kippenvel hier!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s