Kunst die onder je huid kruipt – een bezoek aan het Stedelijk.

Of wij nog treinkaartjes wilden, vroeg Koert. Alleen afgelopen weekend nog geldig. En zo hadden we ineens 2 treinkaartjes. ‘Iemand nog een treinkaartje?’, twitterde Martin. Nou… Nu Jip 12 is moeten we voor hem ook het volle pond betalen in de trein, als we dan ineens toch op pad zouden gaan, zou dat handig zijn. 

En zo gingen we gisteren, naar Amsterdam, naar Matisse in het Stedelijk, want die wilden we zo graag nog zien. Een perfecte dag om te reizen, Nederland badend in zonlicht, leuke medereizigers in de trein (ha, Tienke!) en Amsterdam… Ik hou van Amsterdam. 

We liepen door steegjes, langs grachten, lieten onze benen boven het water bungelen, zagen de ene na de andere bijna-aanvaring. Echt, prima vermaak, je broodje falafel eten langs de gracht en bootjes kijken. Honderd rondvaartboten met duizend touristen erin langs zien komen. Ik ben benieuwd op hoeveel foto’s van onbekenden we staan (‘Één, twee, drie, nú zwaaien!’). 

Eigenlijk hadden we ons zo ook wel een dag kunnen vermaken, een beetje bootjes kijkend langs de gracht. Op Jip na dan, met zijn ‘Gaan we? Gaan we nou?’ Jip wilde door door door, nog zoveel te zien. Hij had gelijk ook. De breakdancers op het Leidseplein waren ook leuk namelijk en ijsjes eten op het Museumplein was buitengewoon aangenaam. En dan het Stedelijk… Een ontmoeting met Monsieur Matisse…

Matisse, zijn tijdgenoten, wat was er veel moois te zien. Rinke en ik konden allebei veel vertellen over wat er te zien was, Jip, Nisse en Neeltje keken mee, praatten mee en god, wat genoten we daar met ons vijven van. Een fijne overzichtstentoonstelling was het, met veel werk dat we nooit eerder gezien hadden. Odalisken, prachtige modeltekeningen, kledingstukken en imposante knipselwerken. 

Maar er was meer. The Beanery van Kienholz, een heel klein café, nagebouwd, waar de tijd stil staat. Je hoort een geluidsopname uit de oude (afgebroken) echte Beanery, je ruikt verschraald bier en sigarettenrook. De stamgasten erin hebben klokken als hoofden en langs die mensen lopen… Ik vind het heel benauwend, bijna eng. Er is amper ruimte in ook, je moet je best doen er niets aan te raken. Ik was er ooit eens in geweest, dat was me heel erg bijgebleven toen, nu was er weer de kans erin te kijken. Neeltje durfde best met Rinke, Nisse bedankte voor de eer en ik ging met Jip. Beiden griezelend, want we vinden poppen eng en levensgrote houten mensen met klokkenhoofden al helemaal. Het hele interieur doet me griezelen overigens. Wat is er nou vooral zo eng? Je stapt terug in de tijd en toch leeft het er nog, door de geur en het geluid. Het geeft het gevoel dat de stamgasten misschien toch ook nog tot leven zouden kunnen komen. Een hand op je schouder of je bil… Huuu! 

We zagen gisteren genoeg kunst die ons raakte omdat we het mooi vonden, maar kunst kan je dus ook bijblijven omdat het je een unheimisch gevoel geeft. Zo was er in de nieuwe vleugel een tentoonstelling van Ed Atkins. Recent Ouija. Indrukwekkend was het. Grote projecties van computeranimaties met geluid erbij. Nisse kneep er tussenuit, vond het veel te spannend. Het kroop onder de huid, dit werk. Zal Nisse zich de Matisses later nog herinneren? Misschien, hij vond ze mooi. En het werk van Kienholz en Atkins? Waarschijnlijk wel. En wil hij die dan later nog eens ondergaan, om te weten of ze hem nog zo raken? Als hij op zijn moeder lijkt wel, ja. Het is heerlijk om je te laten overweldigen door een kunstwerk. Omdat het zó mooi is of omdat je er bijna bang van wordt. Dat heb je nog nooit ervaren? Probeer het maar eens, het kan nu allebei in het Stedelijk.

(Koert en Ageeth, Martin en Simone, dank jullie wel voor het mede mogelijk maken van deze heerlijke dag!)

   
                                                 

Advertenties

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

6 Reacties op “Kunst die onder je huid kruipt – een bezoek aan het Stedelijk.

  1. Met jullie naar het museum is echt tof – hier op je blog al, in het echt nog veel meer.

    (En kleden streepjes af of is er minder Rinke om van te houden?)

    • sanneke

      (Er is op dit moment exact evenveel Rinke om van te houden als dat er Sanneke is om van te houden. Alleen ben ik wel wat kleiner dan hij. Ik heb ineens een slanke man.)

  2. Koert en Ageeth

    Helemaal goed besteed!!! Mooi!

  3. Een mooie dag! En die tekst op jouw tas (laatste foto) laat mij grijnzen. Goed begin van mijn dag! Wens je een fijne week!

  4. Daar was ik twee jaar terug met mijn jongens. Het klokkencafé sloegen we over maar er was genoeg ander moois, hoewel dit bij mij niet direct tot een erectie leidde. ;-) Wel was er een suppoost die ouders van langslopende kleuters waarschuwde voor al te expliciete seksscènes in bij de videokunst.
    Ken je het verhaal achter de witte muren van (de oudbouw) van het Stedelijk? Dat zou niet hebben gemogen, en de toenmalige museumbaas deed het toen stiekem, in 1 nacht…. krijg het er dan maar weer ’s af.

    Mochten er weer een paar treinkaartjes voorbij waaien en het opnieuw zulk mooi weer zijn, in Art Zuid is aan de Apollolaan kunst in de buitenlucht te zien (voor het vierde jaar). Ik zag er destijds weinig van, omdat mijn jongste er voor het eerst in slaap viel i.v.m. zijn narcolepsie. Maar Tinguely was bijzonder. Ook in Den-Haag, aan het Voorhout en in Scheveningen zijn Beelden aan zee. Er is veel.
    Fijn dat dit weer kan.

  5. Haha! Die tas! :-) En ik had precies dezelfde ervaring toen ik als jong grietje (12? 15?) voor het eerst in The Beanery kwam. Maakte heel veel indruk en dat werd niet minder toen ik er jaren later als volwassene nog eens kwam.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s