Ik ga op reis en ik neem mee… Een hoepel!

‘Hai Nisse, met mama!’
‘Mamaaa! Hoe is het? Heb je het leuk?’
‘Het is heel goed en ja, ik heb het heel leuk, maar geef me nu snel papa maar even, want ik bel met de telefoon van de conducteur!’

Ik was de hort op. Dat lag niet zo voor de hand gezien de slechte aard van de afgelopen weken, maar ik had het me voorgenomen, had er zo’n zin in, dat ik het er op waagde.

Hoe lang was het geleden dat ik in mijn eentje weg was? Verder kwam dan de fysiotherapeut? Jaren. Al dromend kom ik overal, maar écht weg, dat werd nu ook weer eens tijd. Naar Amsterdam wilde ik, mijn geboorteplaats, de stad waar ik een tijd studeerde, mét een hoepel. Die hoepel werd mij 2,5 jaar geleden toegestuurd, voor Roos, die op de grote hoepeldate zou komen die afgeblazen moest worden, omdat ik ineens zo ziek werd. Al die tijd wachtte de roze met grijs gestreepte hoepel tot Roos en ik elkaar eens zouden zien.

Het was voor mij de vraag of het wel echt zou gaan, dus bad ik de goden om adrenaline en endorfine. Die kreeg ik, ik nam een lijf vol mee voor onderweg.

Ik wist het niet meer, hoe de wereld was. Dat je op stations de geur van sigarettenrook ruikt, dat heel veel mensen – meisjes vooral – er identiek uitzien. Ik zag een hele kluwen van die meisjes op station Zwolle; alsof er 20 meisjes aan dezelfde ouders ontsproten waren.
Toch weet ik zeker dat elk van die vrijwel identieke meisjes stiekem hoopte op een dag uit die kluwen getrokken te worden door een droomprins die zou zeggen: ‘Jij, jij bent speciaal.’

In Amsterdam werd ik op perron 14 opgewacht door Roos en Nova. Zag ik Roos eindelijk, na jaren onlinecontact. En hoe leuk dat was… We hadden ons voorgenomen bij het A Lab in Noord koffie te gaan drinken. Noord, daar woonde ik vroeger, in een roze flat, in de tijd dat Noord nog een beetje het afvoerputje van Amsterdam was. Nu bruist het er, gebeurt er van alles. Er wordt onder andere veel gebouwd, waardoor we het A Lab wel konden zien, maar er niet bij in de buurt konden komen. Nou had ik wel een beetje een idee hoe we er zouden kunnen komen; ik had een bruggetje gezien dat er naartoe leek te leiden. Om bij de bruggetje te komen moesten we eerst een soort binnentuin in. Roos met Nova op haar arm, ik met de hoepel, daar gingen we! Een interessants plek was het, die tuin langs het water, maar het bruggetje was op slot en we troffen veel ‘verboden toegang’-bordjes. Hmmm. Dan nog maar een stukje verder lopen. Daar liepen we langs een wel heel aantrekkelijk huisje. Een soort glazen wachtershuisje, vol met boekenkasten en lekkere stoelen. We probeerden de deur en warempel, konden erin! Alsof we 3 Alicen in Wonderland waren.
Eenmaal binnen kwam iemand ons vertellen dat het helemaal niet mocht wat we deden. De tuin bleek ook al een verboden tuin te zijn. Maar omdat we zo enthousiast waren, kregen we het hele verhaal erachter. (Geef mij uw verhalen! Ik ben er gek op!)

Uiteindelijk kwamen we er toch, bij Coffee Virus in het A Lab, dronken er bijzondere koffie, gaf ik Roos hoepelles en waren we blij: zo leuk elkaar nu ook in het echt te spreken!

Ik zwaaide Roos en Nova weer uit, nam de pont (ik mistyp telkens ‘pony’) over het IJ weer terug naar het oude deel van Amsterdam, waar ik verder dwaalde. Die stad, ik ben er zo graag. Hoe fijn het was er te lopen, me de stad weer toe te eigenen.

Bij de Kalvertoren ontmoette ik Vincent, met wie ik graag schrijf en die ik nu ook voor het eerst zag. Wat fijn toch te ontdekken dat onlinecontact in het echte leven net zo makkelijk kan gaan. Dat voelde ik met Roos en met Vincent net zo. Samen langs de grachten lopen, door het Vondelpark en er ineens achterkomen: ‘Maar… Het is alweer bijna tijd om te gaan en we hebben nog niet eens ergens wat gedronken!’ Ik vond het wel best, drinken kon ik thuis wel weer, me laven aan langs de grachten, door het Vondelpark slenteren, eindeloos praten, dat kan ik niet elke dag.

Wat ik nog mag leren voor een volgende keer dat ik op pad ga? Dat je je telefoon in het Vondelpark niet op kunt laden en dat het best lastig kan zijn zonder telefoon als je thuis wil laten weten dat de trein wegreed zonder jou en nog een boel andere reizigers er in (wat was dat nou voor streek, machinist?). Gelukkig was er een aardige jongen op het perron en later een conducteur in de trein die me hun telefoons leenden om het thuisfront op de hoogte te houden. En eigenlijk waren dat prima bijdragen aan mijn avontuur. Volgende week wil ik weer!

IMG_0168
Ik ga op reis en ik neem mee… Een hoepel! Lekker praktisch ook.

IMG_0197
Roos en Nova bij het leeshuisje. (Daar wil je toch in, niet? Nou, wij ook dus.)

IMG_0176
Met Roos en Nova in het A Lab.

IMG_0185
Nova demonstreerde de nieuwste mode in de hoofdstad: een bloemenCrocje op je hoofd.

IMG_0191
Hoepelen in het A Lab: ze kan het! Stoer, hoor, meteen de eerste keer al.

IMG_0209
Met Vincent in het Vondelpark, waar we toen we nog heel erg klein waren ook kwamen, want we begonnen onze levens allebei in Amsterdam. Je ziet nog net de parkieten niet boven onze hoofden vliegen, maar die waren er veel! Die pleister op Vincents wang? Komt door mij… Ik krabde hem niet, hoor, maar ik had ooit een bultje naast mijn neus. Liet ik weghalen. Hij ook!

Advertenties

14 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

14 Reacties op “Ik ga op reis en ik neem mee… Een hoepel!

  1. Martine

    Wat grappig, ik begon mijn leven ook in Amsterdam met het Vondelpark om de hoek :-) Fijn dat je af en toe weer op ‘reis’ kan XX

  2. Roos

    Het was een groot plezier om deel uit maken van je Amsterdamse avontuur!

  3. Volgende week? Naar Groningen! Niet je geboortegrond, maar ook heel leuk, en een stuk dichterbij!

  4. Anke Doutzen Feenstra

    Leuk verhaal Sanne en fijn dat er weer op uit kan trekken!

  5. terrebel

    Hé, ik woon óók in Amsterdam maar dat plekje in Noord kende ik nog niet. Misschien omdat ik als echte Centrum en West bewoner nog steeds moeite heb om Noord als deel van Amsterdam te zien…;-)

  6. Toch weet ik zeker dat elk van die vrijwel identieke meisjes stiekem hoopte op een dag uit die kluwen getrokken te worden door een droomprins die zou zeggen: ‘Jij, jij bent speciaal.’ Mmmmmmm

    Amsterdam is prachtig! Zo zei ook Bloem:
    http://lehti-paul.blogspot.nl/2015/02/domweg-gelukkig-in-groningen.html

  7. Wendy

    Wat grappig om Vincent op jouw blog te zien, ik spreek hem af en toe op facebook!

  8. Ri

    Wat een geweldige dag moet jij gehad hebben. Ik geniet zo met je mee.

  9. Jet

    Wat een heerlijke dag was dat!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s