Voor wie ik liefheb, wil ik heten…

Dochter heet voluit Naleke Rinske Aukje, naar haar voormoeders. Alledrie haar namen komen al eeuwen voor in de families van Rinke en mij. Ik vind het mooi dat in haar namen de families samenkomen.
Haar roepnaam werd Neeltje.

Nu is de dame er van overtuigd dat haar echte naam Naleke is. ‘Maar we noemden je Neeltje…’ vindt ze een kulargument, we noemden haar immers ook Naleke.
‘Ik heb juf Sanne vandaag ook verteld dat ik eigenlijk Naleke heet. Ze heeft beloofd me vaker zo te noemen.’
‘Wil je dan liever Naleke genoemd worden?’
‘Ja.’
Oké dan… We hadden de naam Neeltje toch behoorlijk zorgvuldig voor haar uitgekozen.
‘Ik vind Neeltje zo’n leuke naam,’ zegt grote broer Jip, ‘ik vind dat denk ik best lastig, je Naleke noemen.’
‘Logisch,’ zegt Neeltje/Naleke, ‘je weet het net, je moet gewoon even wennen. Maar als je me roept, mag je me nog Neeltje noemen, hoor. Het is tenslotte mijn roepnaam!’

Ik denk dat haar héle eigenlijke echte naam Knurft is.

IMG_5121.JPG

Advertenties

14 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

14 Reacties op “Voor wie ik liefheb, wil ik heten…

  1. xxmiek

    Haha. Herkenbaar stuk. Maar ik moet pas echt lachen na het lezen van Tijmens reaktie en jouw commentaar. Ik noem mijn kinderen ook druiffies, ben er zelf ook één volgens mij;-)

  2. Ik moest vooral lachen om het woord ‘knurft’. Ik was er heilig van overtuigd dat dat familietaal was. Onze familietaal.

    Ik noem mijn kinderen Cas (Casper) Tijntje (Valentijn)) en Lauri (Lauren) Valentijn is inmiddels bijna 14, maar kennelijk paste Tijntje zo goed bij hem dat zijn beste vrienden en teamgenoten bij voetbal hem ook zo noemen.

  3. Of misschien eigenlijk wel Knofje! Ze is net zo’n heerlijk eigenwijsje.

  4. Zeg, wil jij niet zo lelijk doen tegen die mooi Naleke, pardon Neel, pardon…ach wat. Zit hier breeduit te grijnzen. Knurft is prachtig, leuk dat Petra het als familietaal zag. Werd bij ons ook veel gebruikt.

    Je kunt er, zo lees ik net, alle kanten mee op: knurft: (jeugdtaal, verouderd) ruw, lomp persoon; hufter*. Jaren zestig. Betekent eigenlijk ‘stuk been; kluif’. Stoett geeft knurf als synoniem voor ‘mep’ (zie art. 1502). Volgens Endt (1974) is knurf een scheldwoord voor een provinciaal. In Leiden komt knurf ook voor als een koosnaampje voor een ‘mollig, klein kind’. Zie ook boerenknurft*.

  5. Hanneke

    Hahaha, ik zit hier hardop te lachen in een kantoor waar iedereen verder heel stilletjes zit te werken. Naleke, en vooral Sanneke (knurft!): jullie zorgen voor een vrolijk begin van de dag!

  6. Jet

    Eigenlijk gewoon mooi van Neeltje dat ze Naleke ook bij haar vindt passen. Zo heb ik na het overlijden van mijn vader, weer zijn achternaam aangenomen. Ook nog officieel vast laten leggen in het gemeentehuis. Iets met ‘daar liggen mijn roots en daar ben ik ten diepste mee verbonden’.

  7. Hoe jullie haar nomen, bedenken jullie. Hoe ze wil heten, weet ze allen zelf. Mooi, toch?
    Ik ken de naam Naleke niet. Hoe spreek je dat uit? Met een lange of korte eerste e? Waar ligt de klemtoon?

  8. En dan nu nog eens zonder tikfouten, want die doen pijn aan mijn ogen:

    Hoe jullie haar noemen, bedenken jullie. Hoe ze wil heten, weet ze alleen zelf. Mooi, toch?
    Ik ken de naam Naleke niet. Hoe spreek je dat uit? Met een lange of korte eerste e? Waar ligt de klemtoon?

  9. Ciska

    Heerlijk kind! Julia gaf duidelijk aan dat we haar geen Juultje meer mochten noemen. Dat was idd lastig Jip (na 8 jaar). Wij zeiden thuis knurftig :-) bedankt voor het opzoeken Lethi Paul. Voor iets grappigs?? Leuk dat de juf het ook serieus neemt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s