Hoe kunst de maaltijd redde

Een doorsnee dag in de Santenkraam:

Jip komt binnen: ‘Wat eten we vandaag?’
Ik antwoord.
Jip: ‘Oh, lekker.’
Neeltje komt binnen: ‘Wat eten we eigenlijk vandaag?’
Ik antwoord.
Neeltje: ‘Oh lekker! Mag ik meehelpen?’
Nisse komt binnen en vraagt: ‘Wat gaan we vandaag eigenlijk eten?’
Ik antwoord.
Nisses is extatisch. ‘Oooh! Dat vind ik zo lekker!’ óf -en dat is minstens zo vaak het geval- zijn gezicht betrekt. Dan weten wij al wel hoe laat het is, dan zitten wij net zo lang aan tafel als dat Nisses gezicht lang is. De maaltijd wordt nauwkeurig uitgeplozen, elk korreltje rijst/whatever wordt keurig gescheiden van wat er verder op het bord ligt. Wat hij het lekkerst vindt, eet Nisse het eerst. En de rest, daar doet ie lang over.
‘Nisse, maak nou happen met alles!’ is wat Nisse tijdens praktisch elke maaltijd te horen krijgt.

Gisteren kwam de welbekende vraag weer: ‘Wat eten we vandaag?’ Het antwoord was niet goed. Couscous met courgette, paprika en aubergine (allemaal groenten die op Nisses ‘niet te vertrouwen’-lijst staan) en dan ook nog rozijnen en abrikozen… Horror!

Misschien zou het helpen als we het eens over dat eten zouden hebben op een andere plek dan aan tafel? Op ons bed vertelden we Nisse dat we heus al jaren rekening houden met zijn wensen, maar dat het nu ook tijd wordt dat hij rekening houdt met die van ons. Én we lieten hem het werk van cabaretier en kunstenaar Ursus Wehrli zien. Ursus ruimt graag op. Hij gaat daar vrij ver in. Niet alleen zijn huis wil hij aan kant, kunstwerken moeten er ook aan geloven. En eten net zo. Hier heeft hij een favoriete Picasso van me opgeruimd:

IMG_1563-0.JPG

Van het werk van Seurat blijft niet meer over dan een zak stipjes.

IMG_1564.JPG

‘Hoe vind je het mooier? De werken zoals de kunstenaars ze gemaakt hebben of zoals Ursus ze opgeruimd heeft?’ Nisse vond de interpretaties van Ursus Wehrli wel grappig, maar nee, bepaald niet mooier. En zijn eten dan? Is het appetijtelijker als het in stukjes gescheiden is?

IMG_1561-0.JPG

‘Nee,’ vond Nisse.
Mooi zo. Wij componeren maaltijden zo dat de som van wat er op een bord ligt goed smaakt bij elkaar. Haal je het uit elkaar, dan zijn afzonderlijke delen misschien wel te pittig. Of minder lekker. Het is ook zo zonde van de tijd als wij verschillende ingrediënten bij elkaar gooien en Nisse de maaltijd vervolgens weer ontleedt. Ik weet wel waarom Nisse zo houdt van soep: die kan hij niet scheiden, want dat wordt wel erg veel geklieder. Soep eet hij dus wel gewoon op.

Nisse besloot zijn innerlijke Ursus gisteravond maar eens uit te schakelen en warempel, hij at met smaak en was tegelijk klaar met de rest aan tafel. Halleluja, het kan dus toch!

Meer van Ursus Wehrli zien? Hij deed een leuke Ted Talk.

Advertenties

7 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

7 Reacties op “Hoe kunst de maaltijd redde

  1. Tijmen

    Haha, mooi inzicht!

  2. xxmiek

    Wauw, mooi hoe dat werkt! Eet smakelijk:-)

  3. Super aanpak!
    Ik kende Ursus niet; leuke ontdekking!

  4. Ageeth

    Dat ga ik ook eens proberen! Ik heb een boek van deze man!

  5. Whahahahahaah…..ge-wel-dig! Mooi uiteengezet. Compliment voor je schrijfstijl en de foto’s!

  6. Nell

    Geweldig!tot snel,x!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s