Panta rhei kai ouden menei – een afscheid

‘Voor jou heb ik het mooiste lokaal uit het bestand’, zei mijn docente toen ik stage ging lopen, ‘fijne school ook.’
Ik kwam aan bij een oud gebouw met mooie trapgevels en het mooiste tekenlokaal dat ik ooit zag. Mijn docente had niets teveel gezegd. Daar mocht ik stage lopen. Het was een stage waarbij ik eigenlijk alleen achter in de klas mocht zitten observeren. ‘Of wil je zelf lesgeven?’, vroeg Peter, de docent bij wie ik stage liep. Dat nam ik gretig aan. Vanaf dat moment voelde ik me docente. Wat apart was, want ik had nooit de ambitie gehad dat te worden; ik deed de docentenopleiding naast mijn illustratieopleiding om de extra theorielessen, niet met het idee daadwerkelijk les te gaan geven.
Na mijn stage werd ik al snel gebeld of ik een zwangerschapsverlof wilde vervullen, voor Alma. Hoe geweldig, wat vond ik het leuk voor de klas. Ik mocht blijven toen Alma terug kwam, we werden collega’s. En dat zijn we nog, zou ik zeggen, maar dat is niet zo. Sinds vanmorgen zijn we dat niet meer.

Natuurlijk wist ik dat mensen tegenwoordig sneller jobhoppen. Ik zag collega’s komen en gaan. Maar ik, ik had het gevoel dat die school mijn tweede thuis was. Ik was niet van plan er weg te gaan. Want ja, die kinderen… ‘Jij noemt leerlingen kinderen, hè,’ zei Wessel laatst toen hij hier was. Wessel zat ooit bij me in de klas. Tekenen was niet zijn sterkste kant, maar creatief was en is hij zeker. Hij komt nog vaak en dat vind ik leuk.
Ik denk dat ik leerlingen toch ook vaak leerlingen noemde, maar ja, inderdaad, ook kinderen, ja. Niet omdat ik ze niet serieus nam, omdat ik ze klein vond, maar omdat ze zo dichtbij voelden. Extra kinderen naast mijn eigen. Om van te houden. Dat deed ik dus. Van ze houden. Ik vond het leuk, werken met pubers. Zo mooi ze in alle opzichten te zien en laten groeien.

Mijn vak leende zich om tijdens het werken gesprekjes te houden. Gesprekken over de voortgang in het werk van de leerlingen, gesprekken over omstandigheden thuis, ‘Oh mevrouw, hij is zo leuk, geeft u ook les in H3B? Ja? Want dan kent u hem!’-gesprekjes, gesprekken om zelfvertrouwen op te bouwen, ach, weet ik hoeveel gesprekken.
Ik werd vertrouwenspersoon, dat paste me precies. En zo was ik docent tekenen, docent kunstgeschiedenis en vertrouwenspersoon. Mooi man.

Maar ik werd ziek. En ik bleef te lang ziek. Ik krabbel voorzichtig op nu, maar werken is nog niet iets om in dit stadium al aan te denken. Ik werd, na twee jaar ziekte, door het UWV volledig arbeidsongeschikt verklaard. Over een half jaar is er een herkeuring, misschien ben ik dan al weer zover dat ik wat kan gaan werken, maar mijn baan op mijn school ben ik kwijt. Zo gaat dat, wettelijk. Vanmorgen kwamen A. van P&O en K., die ooit mijn teamleider was bij me langs om mijn ontslagpapieren te brengen. En bloemen, en lieve woorden, en een cadeaubon en een kaartje van de algemeen directeur dat me deed huilen, ook al was ik van tevoren zo kalm dat ik dacht: ik ga niet huilen. Maar nu doe ik het weer als ik er aan denk: zoals het nu gaat, dit ontslag, zo hadden we het niet gewild.

Ik weet dat het er op zit nu, mijn tijd bij Stad & Esch en dat is goed: de tijd die ik besteedde aan peinzen en me zorgen maken over hoe ik er weer terug kon komen kan ik nu beter besteden aan mezelf. Mijn lijf en ik, wij hebben zoveel voor onze kiezen gehad, daar eerst maar eens zo goed mogelijk van herstellen. Maar binnenkort ga ik er wel eens kijken, in het nieuwe gebouw, want dat Stad & Esch & Sanneke-gevoel is er nog steeds. Al is het maar omdat Jip er waarschijnlijk vanaf volgend jaar rondloopt.

Volgt nog even een trip down memory lane in foto’s. ’s Avonds nog even extra les geven en eten met de examenleerlingen, de keren dat ik Neeltje mee moest nemen tijdens vergaderingen, 11:11 op 11-11-’11, ‘Beam me up, Scotty!’ tijdens het modeltekenen, leerlingen aan het werk, een werkbespreking aan mijn bureau, de trap bij mijn lokaal, de voorbereiding voor een open dag bij het bord waar een leerling (Maxime) wat voor me opgeschreven had. En ook: de foto die ik maakte op de laatste dag dat ik er werkte; een van de eerste dagen van het schooljaar, ik met de mooie kast op de achtergrond wachtend op mijn leerlingen, zin om ze te gaan zien. Nog niet wetend dat ik die dag op een gegeven moment niet meer zou kunnen denken van de pijn.
Geweest, geweest… Op naar nieuwe tijden. Daar past de mooie metamorfosetekening bij die een van mijn leerlingen maakte.

Dag lieve collega’s en oudleerlingen die hier mee lezen, bedank voor de fijne tijden.

IMG_1498.JPG

IMG_1494.JPG

IMG_1501.JPG

IMG_1493.JPG

IMG_5087.JPG

IMG_5088.JPG

IMG_5090.JPG

DSCF2562.JPG

IMG_1496.JPG

IMG_1487.JPG

IMG_1499.JPG

IMG_1486.JPG

IMG_5089.JPG

IMG_1500.JPG

IMG_1495.JPG

Advertenties

25 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

25 Reacties op “Panta rhei kai ouden menei – een afscheid

  1. Marianne

    Ik twijfel er geen moment aan dat het over een tijdje weer helemaal goed komt met jou én met het uitvoeren van je beroep/hobby. Met zóveel talent kan dat niet anders. Nog even geduld en dan: succes!!! 😊

  2. Elke leerling die daar les heeft gehad zal het niet snel vergeten. Ik in ieder geval niet

  3. Tanja

    Je straalt op alle foto’s. Mooi! Nu een afscheid maar ooit sta je vast weer zo stralend voor de klas. Of doe je waar je dan weer van gaat stralen. Kus.

  4. Dat komt er ook nog eens bij voor je.
    Wat jammer.
    Uiteindelijk komt het vast heus weer goed. Maar daar heb je nu weinig aan.
    Respect voor je hoor!!!

  5. Oh Sanneke, wat vind ik dat zo oneindig triest voor jou :(
    Mààr, ik ben er vast en 100% van overtuigd dat je daar op een dag opnieuw staat te stralen voor je klas. Jou krijgen ze niet klein! Dikke dikke zoen!

  6. Herma

    Nou he, wat rot! Het zal voor jou ongetwijfeld niet opeens uit de lucht zijn komen vallen, maar toch; als de kogel dan door de kerk is, zal het toch wel even heel oneerlijk voelen. Ik vind het mooi om te lezen dat jij toch weer bezig bent met verdergaan en opnieuw het positieve zoekt.

  7. martijn

    twee verschillende werelden, een mooie nieuwe header en een afscheid van je oude leven op school. misschien mooi om deze te combineren? Je hebt vele talenten, misschien is het nu de tijd om een nieuwe weg in te slaan?

  8. Misschien moet je juist niet willen lesgeven op de school waar Jip zelf zijn eerste schreden op het liefdespad zet. Straks ken jij die ene uit H3b eerder dan hij zelf. Zet ‘m op, San!

  9. Wat rot dit! Om op deze manier uit je werk gezet te worden omdat je lijf even niet meer wilt. Het is de harde realiteit, maar leuk is anders.
    Nu je niet meer druk maken over het terugkeren naar je werkplek, maar goed herstellen. Later zie je dan vanzelf wel weer.

  10. Jet

    Afscheid nemen van een plek waar je hart lag.. jeetje wat moeilijk voor je. Ik hoop dat je herstel de goede kant op gaat en wie weet ligt er iets moois op je te wachten waar je je hart weer in verliezen mag.

  11. boterletters

    Er spreekt veel verdriet uit je bericht, dat raakt me. Hoe het ook af gaat lopen, en ook al sta je ooit weer voor de klas, voor nu is dit gewoon heel hard, rauw, moeilijk en oneerlijk. Ik ken niemand die met zoveel liefde voor de klas staat en dit moet echt verrekte veel pijn doen. Naast de pijn die je al hebt. Dikke knuffel Sanneke!

  12. Merel

    Wat zal het gek zijn, zonder school. Wat zal het voor school ook gek zijn, zo zonder jou. Fijn dat Jip volgend jaar naar Stad en Esch gaat, weer een Ziermans op school.
    Ik knuffel je in gedachten. Xx

  13. Je kunt het zo mooi opschrijven en geeft zo goed weer wat lesgeven zo geweldig maakt. Ook de foto’s en tekeningen laten dat zien. En ik herken er veel van, ook al heb ik studenten en geen middelbare scholieren. Wat zullen ze de juf met de appelwangetjes (geweldig :)) missen. Stomme wetgeving, ik hoop dat er hele mooie nieuwe tijden voor je zullen komen. XXX

  14. Roos (toborono van twitter)

    Ik word er ook een beetje verdrietig van. Wat jammer dat het niet anders kon. Aan de andere kant ‘ken’ ik jou en ga jij niet in een hoekje zitten treuren maar zorgt jou creativiteit en levensvisie vast weer voor nieuwe verrassende ontwikkelingen. Ik ben nu al benieuwd ;-). X!

  15. Bah wat triest zi’n gedwongen afscheid. Dan nu alle energie richten op jouw herstel en misschien staat straks de juf met de leukste appelwangetjes gewoon weer voor de klas!

  16. Mens, wat maak jij deze dagen toch een hoop intense dingen mee. Ontroerend stukje.
    Veel sterkte met het idee van afscheid…

  17. Janine

    au! Wat naar dat je nu gedwongen ontslagen wordt.. het lijkt me, alsof er zo een hoofdstuk helemaal afgesloten wordt, notabene net nu je weer aan het herstellen bent.
    Zo’n stralende juf in zo’n mooi lokaal – en dan zo’n gedwongen afscheid!
    Waar je toekomst ook ligt, ik wens je alle goeds!
    Veel sterkte

    Janine

  18. Jacq

    Regels en ratio laten zich maar moeilijk combineren met pijn, verdriet en teleurstelling. In woorden speel je het klaar, maar tussen de regels hangt het zware besef dat je hart nog niet zo ver is. Hè, wat is dit triest.

    En persoonlijk vind ik het ook ontzettend jammer dat mijn kinderen jou nu mislopen als lerares!

  19. He wat verdrietig! Dat je je senang voelt tussen al die pubers spreekt altijd al uit je verhalen en zie ik nu ook op de foto’s. Ik proef tussen de regels een dapper moed inpraten. Hou moed!

  20. Wat heftig, om dat los te moeten laten..!
    Een ‘sterkte!’ is denk ik wel op z’n plek…
    Poe.

  21. Wat moeilijk om op deze manier afscheid te moeten nemen van een werkplek die je zo lief was. Veel sterkte!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s