Aandacht

Zij aan de ene kant van de nog niet volledig begroeide schutting, ik aan de andere. Zij luistert naar mijn verhalen, ik naar de hare. ‘Wel goed’, antwoordt ze als ik vraag hoe het is. Of ‘Ach, San…’ Ik weet dat als ik maar rustig wacht de verhalen vanzelf komen. Dat haar gezicht van haar vriendelijke masker bezorgd wordt als ze vertelt, steeds meer fronst. Hoe langer we echter praten, hoe meer de glimlachjes terug komen, de echte, haar twinkelogen, tot ik haar weer hardop hoor lachen. Dat hoor ik graag.

‘Of kom je even bij mij zitten?’, vraag ik haar als ik zie dat ze wel wil vertellen, maar niet weet of ze haar problemen en zorgen wel bij mij neer moet leggen.
‘Even dan,’ zegt ze, maar ik probeer dat even altijd te rekken. Ze moet niet denken dat ze me tot last is.
In de winter zien we elkaar niet buiten. Dan klop ik af en toe maar even aan, of zij bij mij. Ik ben zo gek op haar, mijn buuf. Hebben we taart, dan zorg ik dat ze óf bij mij komt om een stukje mee te eten óf dat er een stukje naar haar en haar man gaat. In moeilijke tijden, als haar man weer eens in het ziekenhuis ligt, kook ik soms wat extra zodat zij zich een keer niet om koken hoeft te bekommeren. En vooral: ik praat met haar.

Maar nu is het lastig; nu ik moet wachten tot mijn wond een keer dicht is (wat éindeloos duurt) voor ik weer in beweging mag. Ik kan niet even checken hoe het met mijn buufje is. En dat terwijl ze net haar man naar het verzorgingshuis heeft moeten brengen: ‘Het voelt alsof ik hem levend begraven heb,’ zegt ze daarover, ‘hij zal niet meer thuis komen, al denkt hij nog van wel.’

Ik belde haar net dus maar. Ik houd niet zo van bellen, maar in dit geval moest het. Blij dat ik het deed; wat een verdriet heeft ze om haar man in het verzorgingshuis. Op de crisisafdeling zit hij, tot er ergens anders ruimte is. ‘De mensen die er werken zijn heus schatten, maar ze zijn maar met z’n tweeën, op tien dementerenden…’ Dat betekent dat haar geliefde man amper geschoren wordt, soms een week niet gedoucht wordt, versmeert. De afdeling zelf is ook vies; er is gewoon geen tijd om alles en iedereen schoon te houden, iedereen te helpen met wat hij nodig heeft. Dat geldt ook voor dingen als medicatie geven: haar man heeft het aan zijn longen, heeft verneveling nodig, maar tot nog toe was het er in de weken dat hij er is nog niet 1 keer van gekomen hem die verneveling te geven.

‘Ze zitten urenlang achter hun computers, want alles moet gerapporteerd, overal moeten rapporten over geschreven worden. Dat zorgt er voor dat ze amper tijd voor de mensen zelf over houden. Ze zouden wel meer aandacht willen geven, maar krijgen er domweg niet de kans toe! Al die stomme regeltjes ook!’

Dat is toch meer dan droevig? Is dit wat we voor onze grootouders, buren en straks onze ouders en onszelf willen? Nee toch? Maar het aller droevigst vind ik de eenzaamheid. Ik schreef mijn vorige blog over al het moois en goeds dat naar ons toe komt; hulp van de gemeente krijgen we niet, maar het wordt opgepakt door onze geweldige kring om ons heen. Zonder die kring was mijn gezin er heel wat slechter aan toe geweest.
Mijn buren zijn van een andere generatie; zij hebben geen computer die ze in contact stelt met de wereld, ze nieuwe ingangen tot vriendschappen geeft, waar zelfs hulp uit voort kan vloeien. En zo leven er dus heel veel mensen.

We wonen als families niet meer dichtbij elkaar, zijn die zelfstandigheid gaan waarderen en het is maar goed ook, dat je niet meer als jong stel je oude moedertje in huis hoeft te nemen, maar de kans dat je dan als tachtigjarige er vrij alleen voor komt te staan is dan wel groot. Vrienden van hun eigen generatie zien ze amper meer, omdat die ook hulpbehoevend thuis zitten. Of dood zijn.

Ik hoop dat jij, die dit leest, de stap durft te zetten een praatje te maken met een ouder iemand in de buurt. Iemand die vast altijd vriendelijk glimlacht, maar waar achter dat masker een boel verscholen gaat. Ik had hier meer mensen in de buurt met wie ik geregeld even sprak als ik ze zag, maar die wonen voor mij nu te ver weg om zo maar even een praatje mee te maken. Gelukkig is er in elk geval nog één voor wie ik wat kan betekenen. Een beetje aandacht kan een wereld van verschil maken. En het mooie is, omgekeerd kan ze dat ook voor mij.

20140621-123541-45341600.jpg

Advertenties

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

5 Reacties op “Aandacht

  1. Wat droevig he, echtparen die uit elkaar gehaald worden… Mijn zus heeft gewerkt op een afdeling voor demente bejaarden. Ze rennen zich rot maar het voelt nooit als genoeg. Je zou voor iedere patiënt een eigen verzorger wensen…
    Wij hebben onze 80-jarige buuf ook ‘geadopteerd’. We letten op haar en ze komt geregeld even binnen voor een vraag, een babbeltje of om te waarschuwen dat de fiets van onze dochter ’s avonds laat nog buiten staat. Heel fijn!
    En jouw tijd komt weer, dat je weer wat meer kan betekenen voor je buufje :-)

  2. Hoeveel tweets gaan er dagelijks over de digitale snelweg? Wat is de aanslagsnelheid van de gemiddelde Nederlander? Hoeveel foto’s worden er elke seconde geüpload? Ik denk dat als we de tijd die we kwijt zijn met het uploaden van foto’s, filmpjes, fb en tweets bij elkaar vegen, we alle ouderen van Nederland kunnen wassen, met ze kunnen kletsen en ook nog wandelingen met ze kunnen maken.

  3. Ik las toevallig gisteren een interview met een koppel dat graag samen wil sterven en daar actief mee bezig is. Een van de dingen die zij echt niet willen: dit. Zij zijn nu nog samen en willen na 64 jaar huwelijk niet uit elkaar gehaald worden. Ik begreep ze zo goed.
    Ocharme, je lieve buuf. Wat een geluk dat jullie naast haar wonen. X

  4. Chantal

    Ontroerend, mooi verwoord!

  5. Ri

    Wat een mooi en tegelijk droevig logje.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s