600 km

600 km reizen op een dag is best veel. Al helemaal als je nog niet veel kan, je lijf eigenlijk alles nog teveel vindt. Maar het moest: er is maar 1 plek waar gecontroleerd kan worden of dat lijf goed herstelt: Maastricht. En dat is toevallig 300 km van mijn thuis.
In mijn tas zaten mijn boek, mijn toilettas, nachthemden, een borduursel dat ik ineens in mijn nachtkastje vond, gemaakt door mijn moeder, een halve eeuw geleden. Het lijkt wel een beetje op een vatenstelsel. Dit alles ging mee voor je weet maar niet. In mijn buik zaten een knoop en naar ik hoopte open stents.
Voorbij Zwolle, daar in die ene rare bocht, hoorde ik de stem van mijn opa: ‘Rustig maar, we passen op je, het staat er prima voor, dat zul je zien. En de reis zal goed gaan, heus.’ Wie ben ik om niet naar mijn opa te luisteren? Dus haalde ik diep adem, blies rustig uit, legde mijn hand op het been van mijn chaufferende lief en vertrouwde er maar op dat het goed zou komen.

Nu ik de zenuwen kwijt was, was er ruimte voor andere gedachten in mijn hoofd. Ik zag iets wat mijn aandacht trok en voor ik het wist ontspon zich een verhaallijn in mijn hoofd. Ik kon hem nergens opschrijven, dus vertelde ik hem Rinke, die nooit vies is van een verhaal en met me mee verzon. We zouden samen kunnen schrijven, hij en ik.
Onderweg toverde Rinke salades uit de koeltas, sushi zelfs. We aten het op terwijl het verkeer langs ons voort raasde.
Ik keek naar een echtpaar dat ook pauseerde. Hij in een overhemd, een rode broek, zij in een rode jurk, op rode schoentjes. Samen zaten ze in de kofferbak van hun auto, de klep omhoog, haar benen bungelend; ze kon net niet bij de grond. Waar zouden ze naartoe gaan? Een bruiloft? Een receptie van een oude vriend die met pensioen ging? Ze hadden geen haast.

Wij reisden verder naar het Zuiden. Het magische moment wanneer de snelweg een duikeling naar beneden maakt en in de diepte Maastricht ligt. En dan… Het ziekenhuis. Hallo Hart- en Vaatcentrum met je bekende gezichten. Twee er van deden mijn echo: een arts en een student. De arts legde de student rustig uit wat er te zien was. Ik luisterde mee. Ik versta ze inmiddels aardig, de medische benamingen die ze gebruiken en kon al snel concluderen: het is goed! De stents zijn schoon! De fistel is open! De flow is goed! Wauw… Wat een geluk….
Nog drie artsen zag ik, waarvan er een degene was die verantwoordelijk was voor mijn operatie. Erg tevreden was ze. Zo erg tevreden, dat ik een korte kous mocht nu, in plaats van die tot aan mijn middel. Werd me meteen aangemeten. Mijn wond heelt goed, op een klein plekje na. Met de instructies die ik daar nu voor heb gekregen komt dat vast ook goed. Nog even bloed onderzoek (alles zo perfect als maar kan zo kort op de operaties, super stijging in mijn HB!) en ik mocht weer gaan. Tot over 6 weken!
En zo ben ik weer een stapje verder. Ik had de pech al dat het meteen na de operatie mis ging, zou ik dan nu gewoon verder op mogen klimmen? Wie weet. Er zijn wel leuke dingen die ik kan verzinnen voor als dat mag!

Een ding komt te vroeg, dat is het concert van de Intergalactic Lovers in het vernieuwde Hedon vanavond. Daar was ik echt heel graag naartoe gegaan. Helemaal nu ik gisteren een berichtje kreeg van Wessel, die ooit bij me in de klas zat en hier tot mijn plezier nog wel eens aan komt waaien. Hij mag het voorprogramma zijn vanavond! Goodness, wat geweldig!

20140604-135836-50316786.jpg

20140604-135834-50314321.jpg

Advertenties

13 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

13 Reacties op “600 km

  1. Wat heerlijk dat ze tevreden waren in het ziekenhuis. Over zes weken pas weer die kant op! Geweldig nieuws, wij hebben hier een rondedansje voor je gedaan.

  2. Nicolekebolleke

    Super fijn! Wat een opluchting.
    Nu weer lekker bijkomen van die enorme reis en laat je maar goed in de watten leggen door ieder die jullie komt helpen.
    x

  3. Esther

    Ik zie de zorgen op je gezicht maar ik vind ook dat je er beter uitziet dan een paar dagen (?) geleden. /
    Wat is dat voor borduurwerk?

  4. onnemeis

    Wat een goed nieuws! Fijn om te horen zeg. En ja, de Intergalactic Lovers, wij hadden ook graag gewild, maar kunnen niet ivm de avondvierdaagse. Volgende keer beter.

  5. Martine

    Pfffff zoooo spannend! fijn dat je opa van zich liet horen (ik heb ook zo’n opa :-)
    En nu er voor zorgen dat je het hooi goed verspreid en je vorkje ‘leeg’ blijft.
    Dikke kus van ons

  6. Marijke Blom

    Lieve Sanneke,

    Nou, geweldig goed nieuws voor jou, gefeliciteerd!! En nu lig ik al dagen aan mijn bed gekluisterd met een beknelde ischiaticus, zo vreselijk pijnlijk dat de dokter gisteren langskwam en me ontstekingsremmer èn morfine heeft ingespoten; de verpleegster neemt het nu 2 x daags van hem over. Gelukkig heb ik lieve buren die voor me koken, want staan of lopen is hels en mijn lieve kat Zelig ligt de hele dag op me om me beter te krijgen. Dus ik doezel wat weg, luister naar France Musique of lees wat in ‘The Story of the Jews’ van Simon Schama, zeer aan te bevelen! Liefs voor jou, Rinke en jullie schatjes, Marijke

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

  7. Een enorme onderneming weer. Hoop dat je binnen afzienbare tijd weer aan zo’n picknicktafel zit, maar dan met z’n vijfjes als je een dagje uit bent!

  8. Janine

    Wat fijn nieuws! Daar heb je zo’n lange rit wel voor over, zeker!
    Veel beterschap verder en toi toi toi voor de volgende controle! (Nu niet meteen teveel gaan doen, hè, de boel nu niet gaan jinxen)

  9. Simone

    Wat goed zeg! Met deze berichten gaat het herstel vast nog beter!

  10. Jet

    Goed nieuws!
    Blij voor je!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s