Met de gordijnen dicht

Alhoewel het aantal ramen dat ik tot mijn beschikking heb beperkt is, is er een raam extra speciaal: mijn raampje op de wereld, mijn iPad. De afgelopen jaren sleepte het social mediacontact me er door. Buitenshuis mensen zien kon amper, alleen soms op het schoolplein van de kinderen. Mijn heil zocht en vond ik op internet. Heerlijk, de gesprekken via twitter. Fijn ook, als praten energie kost, is het makkelijker om te typen en zo toch contacten te onderhouden, samen te lachen, diepe gesprekken te hebben (oh jawel, dat kan ook in blokjes van 140 tekens). Zo ontzettend belangrijk voor mij.

Hoeveel ik nu ook uitzie naar meer raampjes, meer uitzichten, eerst moet ik er even mee minderen, met dat ene fijne raam van mij. Eergisteravond ging het hier een beetje mis. Op een zelfde manier als in september 2012. Toen werd er aangenomen: het zal een reactie op de ct-scanvloeistof zijn, maar ik heb me vaak afgevraagd of dat wel zo was. Uren was ik toen niet in staat me te bewegen, datzelfde gebeurde nu weer. Mijn geest raakte ‘locked in’ in mijn lijf. Ik kon proberen aan te sturen wat ik wilde, maar mijn ledematen reageerden nergens op. Met een naar de zijkant geknakt hoofd lag ik op mijn kussen en kon het niet optillen. Na 1 beangstigend moment: ‘Is dit doodgaan?’, herkende ik het wel weer en wist dat ik er eerder ook weer uitgekomen was, dat dat nu vast ook weer zou lukken. Voor mijn lief was het eng. Rinke belde de huisartsenpost, waarvan de artsen constateerden dat mijn waarden in principe goed waren en die dus maar weer vertrokken. Ze wisten niet zo goed wat ze er mee moesten en van de operaties die ik gehad had hadden ze ook al nooit gehoord.
Ik vond dat wat wonderlijk (dat eerste, niet dat laatste, al is dat in zo’n contact natuurlijk wel knap onhandig) maar vond het ook wel oké zo; ze voegden niet echt wat toe, kon ik het beter alleen met Rinke doen. Langzaam kreeg ik steeds meer grip op mijn ledematen terug en rond half 2 ’s nachts restte alleen een vlakke robotstem nog van het avontuur. De volgende dag had ik mijn gewone stem weer terug.
Wat gebeurde er nou? Zeker weten doen we dat niet, maar een sterk vermoeden hebben we wel: mijn hersens knipperden met grote rode letters SYSTEM OVERLOAD.

Het is zoveel geweest de afgelopen periode. Lichamelijk veel, maar ook veel om te behappen voor mijn geest. Ik gaf mijn lijf rust, maar probeerde verder zoveel mogelijk te regelen (er was en is ook zoveel te regelen), mails en telefoontjes te beantwoorden, live gesprekken aan mijn bed te doen, te skypen met de logerende kinderen en te reageren op alle lieve bezorgde berichtjes via twitter en Facebook. Zoveel mensen die om mij, om ons geven en proberen mee te denken. Zo lief. Alleen als ik ze allemaal gerust moet stellen, allemaal moet beantwoorden, heb ik daar serieus een dagtaak aan. En mijn hoofd vindt denken, reageren op het moment nogal moeilijk. Alle energie gaat in het genezen zitten. Mijn liefje loopt met een kop vol snot rond, afgedraaid, op zijn schouders kan ik het ook niet allemaal gooien.

Gisteren besloot ik, ik moet de gordijntjes maar eens dicht doen. Even écht rust nemen. Dus als je denkt ‘Ik mis Sanneke op twitter, is het wel goed??’ (en velen deden dat al, gezien de berichtjes die ik krijg), dan kan ik je geruststellen: het is naar omstandigheden goed en ik ben op deze manier aan het zorgen dat het nóg beter wordt. Als ik zelf niks post, als ik niet meteen reageer, weet waar het aan ligt. Zo heel af en toe kom ik deze dagen nog wel buurten, maar ik doe het even kalm aan. Als mijn hoofd het weer aankan, dan verschijn ik vanzelf wel weer wat meer, want weet dat ik gek ben op het contact met jullie allemaal. Rinke bedacht er iets op dat ik toch aan mijn schrijfbehoefte tegemoet kan komen: een Moleskine met een fijn pennetje. En daar doe ik het dan maar even mee.

Tot snel!

Advertenties

19 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

19 Reacties op “Met de gordijnen dicht

  1. Tijmen

    Wat een wijs en moedig besluit, Sanneke. Dan voorlopig maar: geen nieuws is goed nieuws – of in elk geval even goed nieuws.

  2. Heel goed Sanneke!
    Eerst aansterken.

    Tot snel.
    X

  3. boterletters

    Jemigmina. Wat onvoorstelbaar heftig voor jullie. Neem je rust, tot gauw. <3

  4. sanneke

    Dat mijn Moleskinepennetje het niet wil doen is zeker ook een teken aan de wand. Doe dat hoofd nou eens uit, San!

  5. Jacomien

    Verdorie, ik hoopte dat je zelf zonder deze noodrem de rust aan het nemen was die je zo hard nodig hebt. <3

  6. Marieke

    Jeetje Sanneke, wat een schrik! Zorg voor jezelf, de rest van de wereld draait wel door!

  7. Goede beslissing meis! Dikke kus en tot gauw. X

  8. Lieve Sanneke, neem je rust, neem de tijd. Zorg goed voor jezelf. En geef de energie die over blijft maar eerst aan je eigen kringetje daar thuis. De tijd van heel veel ramen open komt wel weer.

  9. Neem alle tijd die je nodig hebt, lieve Sanneke. xxx

  10. Neeltje

    Precies om die reden liet ik je de laatste week al even met rust, ’t leek me allemaal zoveel voor je! Heftig nieuws hoor wel, dit, maar knap en dapper dat je naar jezelf luistert, ondanks dat dat raampje je ook zo ontzettend veel brengt. Kussen!

  11. Heel herkenbaar! (Dat terugtrekken uit contact dan he? Niet die afschuwelijke ervaring van overload.) Goed besluit. Blijf zo lang op Moleskinevakantie als goed voor je voelt. De wereld wacht wel op je en jij bent nu nummer een.

  12. Jemig, vrouw!
    Dat lijkt mij een onmiskenbaar noodsignaal.
    De trein moet maar even doordenderen zonder jullie aan boord.
    Denk maar zo: het is tijdelijk.
    Heel veel genezingskracht gewenst!

  13. Ik denk vaak aan je, vind je zo krachtig en moedig in je woorden. Zeker met alles wat je de afgelopen jaren te behapstukken hebt gehad en nog hebt. Het is natuurlijk niet raar dat je geest nu ook behoefte aan rust heeft, al is het zo lastig dat daar geen aan-uitknop voor is.
    Ik wens je rust toe en hoop zo dat er ook hulp komt voor jullie als gezin. Die stomme rotregels ook! Niemand heeft er toch wat aan dat straks ook Rinke er aan onderdoor gaat.
    Sterkte!

  14. Roos (toborono)

    Ik wens je rust en genezing en veel (of steeds meer) goede dagen met je lieven om je heen. X

  15. Ik miste je inderdaad al ;-)
    Heel veel sterkte, Sanneke, pak die rust.

  16. Mies

    Bless you and take care Sanneke en Rinke, het is erg veel wat jullie voor jullie kiezen hebben gehad. Ik bewonder jullie veerkracht en doorzettingsvermogen en keuze om nu de tijd te nemen om te herstellen. Van alles. Lieve groet, Mies

  17. En de grote paradox zit ‘m er ook in dat al die lieve mensen die met jullie meelezen en leven nu het beste oorverdovend zouden zwijgen. Maar ja,

  18. Rust lekker uit. Tot snel!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s