Home is where het verwarrend is

Ik ben weer thuis. Sinds donderdagavond. De reis terug werd mede mogelijk gemaakt door mijn privé chauffeur, Iben in Roermond die koffie en een geweldig lunchpakket voor ons maakte en morfine. Terugkomen was tranen trekkend mooi: de kinderen, buurkinderen, vriendjes, wachtend op de stoep, mee hollend met de auto. De vlag wapperend in de zon, Rinke’s ouders er onder. God, wat mooi…
Thúis! Thuis, waar mijn lieve schoonouders het gezellig en schoongemaakt hadden, waar het lekker rook, vol bloemen stond. Buiten in de tuin was het ook al zo heerlijk. Zo groen, zo mooi. Koffie, vlaai, kaartjes, cadeautjes, zingende vogels, kwetterstemmen en zwart voor de ogen. Steeds meer zwart. Zo zwart dat ik dacht: ‘Oh god, ik val flauw hier, recht voor de ogen van de kinderen, ik moet NU naar boven, naar bed.’
Maar hoe?
In het ziekenhuis voelde ik me een hele pief, een paar meter zwalkend achter mijn rollator, thuis… Waar hield ik me aan vast? Hoe moest ik de trap op? Stapje voor stapje kwam ik er wel. Maar later moest ik ook weer naar beneden, naar de wc, weer naar boven. De wond die in Maastricht zo netjes heelde, lekte ineens weer. De kinderen om me heen op bed, kletsend, klauterend; ik kon het echt niet hebben, voelde mezelf opgloeien.
Toen er de avond van thuiskomst nog een mail binnenkwam van de stichting MEE, die aangeschreven was door mijn maatschappelijk werkster in Maastricht, zakte de wereld echt even in: ‘De zorg voor uw kinderen is voor u en uw man. Familie, buren en vrienden kunnen meehelpen.’
Geen zorg vanuit de gemeente voor ons.
Oh god… Hoe moest dit?
Koortsachtig (ik letterlijk) sloegen Rinke en ik aan het regelen. Rust had ik nodig om te herstellen, maar de onrust in mijn hoofd was levensgroot.

Gelukkig klopten er mensen aan die konden helpen. De huisarts, die álles wilde weten over hoe het gegaan was. Nog nooit in zijn praktijk was er een patiënt met dezelfde verschijnselen als ik, vakliteratuur is er amper over te vinden, dus hij heeft mijn eigen verhaal nodig om me zo goed mogelijk te begeleiden. Zijn rechterhand, een schat met de naam van een Noord Hollandse dieetgoeroe, kwam ook, deed de wondverzorging en schrok zich wezenloos van mijn verhaal, waar we in dit proces sinds 2008 al tegenaan gelopen zijn. Ze gaat druk zetten bij de gemeente: er moet hier wel degelijk hulp komen, nou en of wij daar recht op hebben. We zijn benieuwd hoe dit verder zal lopen, maar alleen al dit te horen bracht opluchting.

Gisteren kwamen Tijmen en José voor rust zorgen. Rinke moest weer werken en ik alleen met de kinderen thuis, dat zou volkomen onverantwoord zijn. Onze vrienden, wat een zegen dat ze er waren. Ze zorgden dat de kinderen niet steeds naar boven glipten ‘even naar mama toe!’ (Oooh, hoe moeilijk…), ze bekeken wat er echt nodig is, praatten dat bij mij door en sloten de deur weer als ze zagen dat het genoeg was. José (zag u haar op het NOS journaal, hoorde u haar op de radio van de week? Over ‘jongeklaren’, jonge artsen die naar het buitenland vertrekken omdat er geen werk is voor ze in NL? Wat een kapitaalverlies… Zelf vertrekt ze ook, volgend jaar, naar Canada, maar nu was ze gelukkig nog hier, hielp mij…), José keek naar mijn wond, vertelde me wat het nou echt voor me betekenen zal, herstellen. Dat dit níet herstellen is als na een bevalling of kleine operatie. Dat ik zo min mogelijk de trap op en af mag, liefst helemaal niet nu de wond nog niet dicht is. Bedrust! Dat ik over een maand of twee misschien weer een een blokje om het huis kan. Het zou mooi zijn als dat eerder kan, maar heel hard hoef ik er niet op te rekenen. Voorzichtig maar, de wond zit op zo’n moeilijk punt…

We wisten het wel, dat de periode na de operatie(s) zwaar zou worden, maar dit… Bij mijn lotgenote zie ik wat er gebeurt als je wond niet dicht gaat, dat wil je niet, dat wil je écht niet, dus ik ben niet eigenwijs, pas dondersgoed op, zet al mijn ‘zie eens wat ik op wilskracht kan!’ aan de kant en wacht, wacht tot het beter wordt, in de hoop straks meer te kunnen. In de tussentijd zullen we heel selectief moeten zijn wie er hier in huis komt; ons huis lijkt altijd een pot vol honing waar de vriendjes en vriendinnetjes op af komen. Dat was al erg moeilijk voor me, de laatste jaren, hoe gezellig ik het ook vond. Nu kan het echt even niet meer. Dat is wennen voor de kinderen, ook al omdat ze ook niet zomaar naar boven mogen, de regels van het huis zo veranderen.
We hebben een klein kringetje helpers, zij kennen ons huis en de kinderen op hun duimpje en weten dat als ze zullen komen het niet voor de gezelligheid is. Essentieel nu. Hulp mag nu niet meer energie kosten dan het oplevert en die kans is al snel groot in deze situatie helaas, hoe vreselijk lief bedoeld ook.

Het raam van mijn slaapkamer staat open, het gordijn wappert in de zon. Er zullen andere ramen komen, andere wapperende gordijnen, andere uitzichten, maar voorlopig moet ik het met deze doen.

Advertenties

20 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

20 Reacties op “Home is where het verwarrend is

  1. Ik was blij dat we jullie gisteren konden helpen, maar was ook blij te zien hoe goed iedereen bij jullie het deed. Het herstel zal met muizestapjes moeten, maar jullie kunnen dat.

  2. Wat lastig allemaal ! Ik hoop toch dat je gauw naar andere gordijnen zal mogen staren.
    De mensen die jullie hier en nu echt helpen zijn kostbare juwelen. Veel sterkte met heel het helingsproces !

  3. José

    Wat ben ik blij dat wij er mochten zijn voor jou en jullie gisteren. Ook blij dat we pas volgend jaar naar Ottawa gaan en gelukkig maar voor een jaar, we kunnen onze zelf-gekozen familie echt niet langer missen!

    Jullie doen het zo goed als gezin! Met de nieuwe regels en de rust die daarmee in huis komt, echt fantastisch!

  4. Shit San, da’s echt zwaar -vul maar in-

    Laat de mensen van de gemeente dan gelijk een tweede toilet installeren, zou ik zeggen.
    Weet je, eigenlijk zouden onze gezinnen gewoon een half jaar woningruil moeten doen. Ik woon in een voormalige aangepaste woning, gelijkvloers zonder drempels. Bed kun je zo de tegeltuin in rijden.
    Ik stuur je alvast een virtuele aardbei, de eerste zijn net rijp.

    Ik vraag me ook af: mag/kun je nog wel bloggen, kun je die krachten niet beter anders gebruiken, al levert het misschien meer op dan dat het moeite kost, dat weet jij beter.

    Weet je wat, je schrijft in bed gewoon het tweede deel over Iva Vonk :-)

    • sanneke

      Schrijven is mijn ding, Lehti, ik orden door het bloggen mijn gedachten. Niet alleen mijn lichaam moet helen, ook voor mijn geest moet ik zorgen. Ik schrijf van me af, schrijven helpt bij het verwerken van wat me allemaal gebeurt.
      Helaas is een stukje bloggen iets heel anders dan een roman schrijven. Om echt goed te schrijven heb je een goed concentratievermogen nodig, energie. Ik heb dat al heel lang niet. Dat merk je ook aan mijn blogstukjes, ik schrijf beter als ik een sprankje energie heb, even wat minder pijn.
      Het liefst wil ik Vonk afronden, maar ik zal moeten wachten op betere tijden. Voor het stadium waarin het nu is kan ik niet meer in het wilde weg schrijven, maar moet ik overzicht hebben. Niet te doen. Heel jammer, ik wil zo graag. Wie weet, als ik wat verder in het herstelproces ben

      • Ing

        Hoi Sanneke, mooi hoe je zegt dat je ook voor je geest moet zorgen. En dat doe je goed, je schrijft prachtig. Ik lees je blog al een tijdje met veel plezier – hoewel ‘plezier’ in deze rotsituatie een beetje een rare term is… Heel veel sterkte!

  5. Femke

    Het is al weer een tijdje geleden dat ik hier kwam en wat is er veel gebeurd! Ik wilde even een hart onder de riem steken. Heel veel sterkte gewenst voor jou en je familie. Wat fijn dat jullie zoveel steun hebben aan de mensen om jullie heen! Koesteren! Beterschap!!

  6. Lieve San, je bent een kanjer, Rinke ook, en wat was ik blij om te lezen dat Tijmen en Jose zo lief voor jullie gezorgd hebben. Een dikke kus vanuit Richmond. En ik wou dat ik iets kon doen…..

  7. Wat uitputtingsslag. Ik hoop dat je goed hersteld en het lukt je koest te houden. Sterkte!

  8. EstherD

    Sanneke, ik woon in de buurt (Hoogeveen) en ga deze zomer minder werken. Als ik iets voor je kan doen (boodschappen, je kinderen een middag mee naar De Drentse Koe), dan moet je dat echt laten weten.

  9. Jacq

    Shit, wat valt dat dan tegen zeg, thuis zijn. Hoe fijn het dan tegelijkertijd ook zal zijn. Ik hoop echt dat jullie wel hulp krijgen via de gemeente. Dat moet gewoon. Moet. Voor de kinderen zal de situatie inderdaad lastig zijn, maar het zijn wel kanjers. Ik zit zelf in de lappenmand na een verkeersongelukje (hersenschudding, whiplash) en merk ook dat de kinderen het lastig vinden. Ik vertelde hen over jou en dat jouw kinderen al zo lang een gezonde moeder moeten missen. Ze waren er stil van. Jouw kinderen mogen echt wel trots zijn op zichzelf hoe goed ze hiermee omgaan, zelfs al is het nu extra zwaar en lukt het even wat minder.

    Is zo’n caravan-wc (potti potti of zo?) misschien handig voor boven? Dat hebben wij een keer gehad toen ik op krukken liep en wij in een huis woonden zonder wc boven. Kun je misschien van iemand lenen?

    • sanneke

      Ai, heb je een ongeluk gehad?? Wat naar! Ik moet er wel van slikken dat je jouw kinderen de mijne als voorbeeld gaf. Ik heb die van ons vandaag nog verteld dat ze trots op zichzelf mogen zijn, dat ze het zo goed doen. Dat ik ze nu wat minder kan zien en dat dat moeilijk is omdat ze me al zo’n tijd moesten missen, maar dat dat niet betekent dat ik minder van ze hou. Integendeel. Dat ik het net zo moeilijk vind als zij, maar dat als we goed zo doorgaan, de kans groter is dat ik straks meer met ze kan doen. Dat snappen ze gelukkig. Maar oef… Hard.

      Ik heb een hele heuse po-stoel op mijn slaapkamer (een drempel die ik liever niet over was gegaan, maar ja). Het is een uitkomst.

  10. Jet

    Gelukkig ben je weer thuis maar oh, wat een lange weg nog te gaan.. Ik wens je sterkte bij alles wat nog niet kan, en ik hoop zó dat je met hele kleine stapjes vooruit mag gaan.

  11. Shirley

    De zorg, wat een zorg. Onvoorstelbaar waar dat heen gaat. Helaas zelf ook meegemaakt met mijn moeder. Wat een schrijnende situaties. Zelf ben ik bezig geweest als verpleegkundige/ Activiteitenbegeleidster om zelfstandig te worden maar daar kwamen zoveel beren op de weg…. Niet te doen. Heel veel sterkte en beterschap toegewenst!!!!

    Liefs Shirley

  12. Jacq

    Een po-stoel, o ja, die bestaan natuurlijk ook.

    Een ongeluk is een groot woord, hoor. Ik had een heel onnozel fietsongelukje, waarbij ik helaas nog minder nozel ben terechtgekomen: over mijn stuur heen gevlogen en op mijn hoofd geland. Dat moet je niet doen, weet ik nu dus.

  13. Jee wat heftig allemaal. Wat wens ik jou veel kracht toe! Want liefde, liefde heb je genoeg om je heen en ook daarvan komt vast heel veel kracht! Take care mooi vrouw!

  14. Wat een zegen die vrienden van jullie. En schoonouders.
    Beterschap!

  15. janine

    “De zorg voor uw kinderen is voor u en uw man. Familie, buren en vrienden kunnen meehelpen.”

    Slik.
    Daar word ik heel stil van.
    Wat een bericht. Ik snap daar helemaal niets van. Hoe schrijnend moet je situatie dan zijn om eindelijk hulp te krijgen?

    Ik ben heel heel erg blij dat jullie zulke lieve vrienden en (schoon)ouders hebben! En ik hoop zo, dat hiervoor snel een oplossing komt. Jullie vrienden en ouders zijn natuurlijk super, maar het zo natuurlijk het best zijn als er professionele hulp komt en dan (volgende stap) niet te weinig uren ook.

    Heel veel beterschap gewenst, zodat de wond en jijzelf goed kunnen herstellen!
    x janine

  16. Een optie om tijdelijk beneden een thuiszorg bed in de kamer te hebben? Ben je er toch een beetje bij…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s