Opwaarts, voorzichtig dan

Mijn P.A. heeft vandaag visite op de camping, van zijn broer en schoonzus, dus ik neem het stokje maar weer van hem over. Die visite, die komt straks ook bij mij, heb ik zin in. Want eindelijk is het zo ver dat ik weer een beetje kracht heb, wel ergens zin in kan hebben.

Het hakte er in, 12 uur operatie in vijf dagen. Ik werd wakker uit de narcose met helse pijnen, beangstigend. Gelukkig waren er pijnstillers om de pijn te beteugelen en stopte het hyperfentileren. Nog beangstigender dan de pijn vond ik de gedachte dat ik deze pijn al zo goed kende. Meerdere malen per dag moet ik hier in het AZM op een schaal van 1 tot en met 10 aangeven hoe het met de pijn staat. Schaal 10, de zeer hevige pijn dat je er van moet huilen, half van de wereld bent, daar heb ik de afgelopen jaren geregeld mee moeten dealen. Alleen, zonder pijnstillers. Ik word er stil van als ik daar aan denk; wat een strijd. Maar ik leverde hem. Net als nu.

Was ik net zo mooi aan het remobiliseren na operatie 1 (op wilskracht overigens, met veel pijn), kwam operatie 2 me terug naar nulniveau sleuren. Terug naar af, vastgebonden op bed middels mijn klamme beenpompen, om de bloedcirculatie op gang te houden. Alleen maar op mijn rug in bed liggen. Heerlijk op een plastic matras.
Gisteren mocht ik heel even zitten terwijl het bed verschoond werd, maar dat was al teveel. Stond ineens mijn kamer vol verpleegkundigen, werd ik op bed gehesen en was heel ver weg. Ik bedoel, ik kan me alleen herinneren dat ik dacht dat ik in een muizenfabriek was. Het was duidelijk: deze patiënt zou de rest van dag niet uit bed mogen.
Vanmorgen werd ik hoopvol wakker: een nieuwe dag vol remobilisatie! Maar mijn bloeddruk was ontstellend laag en er waren meer dingen aan de orde waar de verpleegkundigen erg ongerust door keken. Zucht… Nog maar even geduld dan…
En toch, ik wil zo graag! Aan het eind van de ochtend voelde ik me echt wat beter, ik ontbeet, twee verpleegkundigen wasten me, kamden mijn haren (‘Oeh, ik maak uw haar heel cute!’) en toen mocht ik even staan en zitten. Ik keek naar Fort Sint Pieter in de verte, naar fietsers in korte broeken en t-shirtjes beneden me en was zo dankbaar. Vervolgens lukte het me ook nog 20m te lopen; als je je een held wilt voelen moet je dit ook eens proberen. Voor de rest kan ik het je overigens niet echt aanraden.

Gisteren was mijn arts er. Mijn lieve, heldere, adequate arts. Ze vertelde dat operatie 2 goed gegaan was, dat er, zoals ze gevreesd had, een knikje in de fistel was gekomen, waardoor er zich trombose kon vormen in de onderste stent. Ze had de stent weer op zijn plek gezet en schoongemaakt, de fistel vervangen, haar best gedaan de flow van mijn bloed zo optimaal mogelijk te krijgen, dat lukte niet direct, vandaar dat de operatie 5,5 uur geduurd had, ipv de voorziene 1,5 uur.
Verder sprak ze de woorden uit die ik al voorzien had: dat ze verwacht dat dit niet de laatste keer zal zijn geweest dat ik hier in de ok heb gelegen. Dinsdag weer een echo, kijken hoe de flow dan is -goed, het móet goed zijn! Niet 3 operaties in anderhalve week alsjeblieft!- en dan twee weken daarna, mag ik alweer terug naar het AZM voor een echo. Stents willen dolgraag dichtslibben is de ervaring. May Thurner, mijn cowgirl, blijft onderdeel van mij. We kunnen haar wat beteugelen met stents, maar het is een wilde. Ik blijf voor mijn leven vaatpatiënt en de kans op weer trombose in mijn lies of buik is erg groot (het idee dat me dat in Meppel, 3 uur bij Maastricht vandaan kan gebeuren is niet prettig, het is zó gevaarlijk). Er is dus ook een grote kans dat ik in de toekomst gedotterd zal moeten worden of dat er extra stentplaatsing nodig zal zijn.
Dit soort dingen kan je maar beter weten dan vermoeden. En dan er mee proberen te dealen. Ga ik doen.
Maar eerst nog maar even genieten van wat er goed gaat vandaag!

Advertenties

15 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

15 Reacties op “Opwaarts, voorzichtig dan

  1. Ditty

    Wat ben jij toch een ongelooflijk positief mens!
    Zoveel waar je over zou kunnen klagen,
    maar niet bij jou!
    Als je beter zou kunnen worden, alleen door positief te zijn,
    dat zat jij al lang thuis!
    Nu hoop ik dat het niet te lang duurt!!

  2. Ditty

    Wat ben jij toch een ongelooflijk positief mens!
    Als je beter zou kunnen alleen door positiviteit dan zat je al lang weer thuis.
    Nu hoop ik voor je dat niet te lang meer duurt!
    Sterkte!!

  3. Blogknuffel voor in het ziekenhuis. Geniet van je bezoek vanmiddag.

  4. sanneke

    Driemaal is scheepsrecht, Ditty, je boodschap is in elk geval aangekomen. Positief en realistisch bij de dag leven, genieten van wat er te genieten valt, zo kom ik er wel. Komende week mag ik vast weer naar huis.

  5. Martine

    Donderdag zittend naar huis :-) het zou toch wat zijn XXXX

  6. Heel veel goede moed gewenst!

  7. loesje

    Poeh, heftig hoor. Je moet dus zorgen dat je May altijd een paar stappen voorblijft.

  8. Janine

    Slik. Ik had zo voor je gehoopt dat je May definitief had mogen uitzwaaien…
    Ik duim voor je dat alles nu verder goed gaat en May zich dan tenminste koest houdt!

  9. Trude

    Daar word je stil van. Wat jij daar moet doorstaan en ook je gezin. Veel beterschap en heel veel herstel toegewenst deze week! Hou je taai tough cookie. X

  10. Jeetje.. Ik vind het heel knap hoe je hiermee omgaat, zo sterk! Hang in there!

  11. Fijn om weer wat van je te lezen na operatie 2. Zo heftig wat jij moet doorstaan. En dat het toch weer met een positieve kijk blijven zien. Knap!
    Sterkte!

  12. Marijke Blom

    Lieve Sanneke,

    Nou, ik was even stil van je laatste bericht en wist niet zo gauw opbeurende tekst te vinden. Het is ook niet niks wat jij voor je kiezen krijgt, zelfs in de toekomst blijft die wilde cowgirl je dus gezelschap houden, geen prettig voor uitzicht! Maar een ding is zeker, je bent zó in Maastricht en daar ben je in goede handen. Het is nog een wonder dat het al die jaren niet fataal is geworden.

    ontvang veel liefs en houd goede moed, Marijke

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

  13. Hanneke

    Het zal niet altijd meevallen om er zo positief tegenaan te kijken, maar ik vind het knap! Hou vol!

  14. Nell

    Jeetje wat heb jij een kracht Sann,hoop op alle goeds en dat may je even met rust laat en je lijf heel hard gaat meewerken!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s