The waiting is the hardest part.

(Ditmaal geen bericht van Sanneke, maar een update van haar P.A. )

Daar zaten we gisteren. Onwerkelijk. Het bericht van de arts kwam als een verrassing: voor mij nog meer dan voor Sanneke. En nu? Wanneer komen ze het operatiejasje aantrekken? Zijn er geen spoedgevallen die voor moeten gaan? Niet dat Sanneke geen spoedgeval was: er bleek toch best wat bij gebaat te zijn om mijn Lief vanávond nog op de OK te krijgen, zoveel was duidelijk. Ik besloot te wachten tot er uitsluitsel kwam. Een avond in het ziekenhuis: stilte, het geluid van de pneumatische kousen die om de zoveel tijd vollopen en weer leeglopen, een T.V. In de verte, exotische Limburgse verpleegsters op de gang. Een nieuwe kamergenoot werd geïnstalleerd: het bewijs dat steeds vragen naar iemands geboortedatum niet waterdicht is als je een tweelingbroer hebt. En verder kalm met z’n tweeën, samen.
Om een uur of elf ben ik toch maar eens gaan vragen tot hoe laat het zin had om te blijven wachten. Er was nog geen nieuws van de OK, het zou nachtwerk kunnen worden. Ik besloot terug te gaan naar mijn caravannetje, nadat ik Sanneke een goede nacht had gewenst. In welke vorm dan ook.

Vanochtend om half elf kreeg ik bericht van Sanneke: Showtime. Klaar om de OK in te gaan. Het wachten 2.0 begon: ditmaal het wachten op het telefoontje van de arts na de operatie.

Als je je hebt ingesteld op een operatieduur van ongeveer twee uur is vijf en een half uur ongeveer een miljoen miljard keer langer. Op de camping probeerde ik er wel wat van te maken, maar dat ging me slecht af. Steeds de telefoon checken, proberen niet te bedenken wat er gebeurd zou kunnen zijn, zal ik naar de w.c.? Stel dat ze dan net bellen? Zal ik wandelen? Toch maar niet. Zal ik vast naar het ziekenhuis? Maar wat als ze bellen als ik in de auto zit? En als ik daar ben, wat dan? Helpen ofzo?

Om kwart over vier het verlossende telefoontje van de arts: de operatie was geslaagd. Het had meer voeten in aarde gehad dan van te voren voorzien: de fistel is vervangen, de trombosestolseltjes die ontstaan waren zijn verwijderd. De doorstroming in de stent is geoptimaliseerd: hierdoor zullen nieuwe stolseltjes niet moeten kunnen hechten. In eerste instantie leek het goed, in tweede instantie nog beter.
En toen mocht ik eindelijk weer naar mijn Lief. Vanaf de camping is het ongeveer een kwartier rijden. Ik denk dat ik er 10 minuten over deed.

Op de recovery konden ze me eigenlijk nog niet gebruiken. San had helse pijn. Dit moest eerst onder controle. Of ik na een half uur het weer wilde proberen.
Na een half uur mocht ik heel even van de arts goedendag zeggen op recovery. Daar lag mijn Lief, met slangetjes, monitoren, catheter en infuus, bij te komen van de pijn. Zó fijn om haar eindelijk weer te zien, vast te houden. Toen moest ik weer weg. Voor een uurtje. En toen mocht ze weer naar de afdeling. De verpleging kwam haar snel weer halen.

Nu zit ik op de zelfde stoel als een dag terug. Bij het raam, met uitzicht op Fort St. Pieter in de verte, en spelende konijnen bij de Heli-haven. Er zweeft een luchtballon voorbij; die zoekt een plek voor de nacht. De onrust van de dag wisselt met de Nachtrust. Sanneke ligt op haar plekje, doezelt wat, en ik schrijf wat van me af.

Ga ik zo weer naar mijn caravannetje.

(moest erg aan Tom Petty denken vandaag; The waiting is the hardest part. Ik vond een live-uitvoering met Eddie Vedder samen van twee jaar terug, in de HMH. Aan de vooravond van Sanneke’s verjaardag. Als je goed luistert hoor je ons meezingen.)

20140516-213317.jpg

20140516-214520.jpg

Advertenties

20 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

20 Reacties op “The waiting is the hardest part.

  1. Ilse

    Dank je voor de update, en sterkte als (af)wachtende, zorgenmakende partij!

  2. Ri

    Intens meelevend. Tsjonge. Wat een verhaal. En dezelfde optimistische inslag als jouw lieve Sanneke. Hoop op een fijne nachtrust. Jullie kunnen de rust goed gebruiken.

  3. Tijmen

    Wachten zuigt.

  4. boterletters

    Zo’n ontzettend dikke virtuele hug voor jullie allebei.

  5. roebs

    Wat fijn dat je zo dicht bij haar kunt zijn. Sterkte Rinke, en een goede nachtrust voor jullie beiden gewenst!

  6. Simone

    Nou moet het toch goed komen! Sterkte!

  7. Nelleke

    Pfff, Rinke, wat een dag. Voor San nu bijkomen. Maar ook zeker voor jou. Slaap zacht, allebei. X

  8. José

    “Helpen ofzo”

    Ik kreeg, behalve een glimlach, meteen het beeld van jou in OK-pak die aanklopt bij de operatiekamer “nog een handje nodig?” Uit ervaring weet ik dat iemand die goede muziek uitkiest voor tijdens de operatie goud waard is voor de sfeer/voortgang/werkvreugde, dus je had zeker iets kunnen betekenen voor het OK-team!

    Fijn dat je ons zo op de hoogte houdt. Ik hoop dat je kan ontspannen na deze zenuwslopende dag. Dikke knuffel voor jullie allebei! x

  9. Wat een verhaal weer Rinke. Mooi geschreven trouwens. Misschien moet je een blog beginnen :-) Sterkte nog daar en doe de groeten als ze er aan toe is, wil je?

  10. lieve Rinke, dat waren zonder twijfel een hele lange vijf en een half uur. Knuf en alle sterkte ut Grunn.

  11. martijn

    Thanxs voor de update! Ontzettend heftig, ook voor Jou.. sterkte weer samen!!!

  12. Wat bijzonder toch hoe je kunt meeleven met mensen die je nooit irl ontmoette maar waarvan je gewoon weet hoe lief ze zijn. Heel veel sterkte ook voor jou, Rinke! En Sanneke natuurlijk ook. Denk aan je. X

  13. Heftig allemaal hoor. Veel sterkte jullie beiden. Groet, Narda

  14. Wat een pech dat het nou net juist Sanneke moet overkomen. Dat wachten is rampzalig en al helemaal als het ook nog eens veel langer duurt dan voorzien was. Sterkte en ik hoop dat het vanaf nu alleen maar beter mag gaan!

  15. Veel sterkte, hopelijk alles voorspoedig vanaf nu.

  16. hè ja, dat verhipte wachten.. hopelijk blijft deze fistel werken en is snel de pijn en alles onder controle… XX!

  17. Denk heel veel aan jullie. En je moet idd vaker schrijven….

  18. Marijke Blom

    Dag Rinke, Nou ik vond het erg fijn dat jij Sanneke’ s blog voortzette want we zaten allemaal in sp spanning over de afloop. Zware tijde voor jullie, dat wel. Nu maar hopen dat alles goed is gegaan! Veel sterkte en liefs voor jullie twee,

    Marijke

    Verstuurd vanaf mijn iPhone

  19. Jet

    Sterkte, jullie komen regelmatig even voorbij in m’n gedachten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s