Hallo lief schooltje

‘Zal ik je er hier maar uitzetten?’, vroeg Frank, ‘Hoef je niet zo ver te lopen.’
En daar stond ik, oog in oog met mijn schooltje.
Ineens herinnerde ik me weer hoe ik er heel veel jaren geleden voor stond, met mijn moeder en mijn oma en trots zei: ‘Kijk, hier loop ik stage! Dit is mijn school!’
De grijze stenen treden naar de zware houten dubbele deur, de versleten koperen klink met het gat er in. Ik duwde hem naar beneden en stond in de school, liep door de aula. Hallo oude muurschildering, hallo grootse kerstboom en vooral: hallo kwetterende leerlingen. Wat heerlijk jullie weer te zien.

Voor de herfstvakantie maakte ik plannen met mijn teamleidster om af en toe eens naar school te komen. Als het me lukte zou ik kunnen komen kijken bij het thematisch werken. Daar verheugde ik me op. We wisten allebei wel: voor de klas staan, dat zat er voorlopig echt niet in, maar zo zou ik af en toe toch wat mee kunnen krijgen van school. Na de herfstvakantie ging het zo slecht dat dat plan finaal in het water viel. Nu, vlak voor de kerstvakantie, vond ik dat zo jammer. Nóg mijn collega’s niet gezien. En de sfeer in school vlak voor kerst is zo fijn… De laatste keer kerst in het oude vertrouwde gebouw, volgend jaar verhuist de school. Ik wilde er naar toe. Heel graag. Maar hoe ging ik er komen? Ik besloot een oproepje op Facebook te plaatsen: wie haalt me op? Wie neemt me mee? Zou iemand mijn oproep zien? Tijd hebben mij heen en weer te rijden?
Nog geen drie uur na mijn oproep stapte ik bij Frank, mijn filosofiecollega in de auto. Ohw jeah! Ik ging naar school!

Wat vond ik het fijn al die vertrouwde gezichten in de docentenkamer weer te zien, te spreken. Te voelen dat ze me nog niet vergeten zijn. Een half uurtje, dat was wel het maximum om daar zo te staan praten, maar wat genoot ik er van. Ik hoop dat ik na de operatie in staat ben gewoon weer volop onderdeel te zijn van deze club en wie weet kan het voor die tijd wel eens vaker, heel even om de hoek kijken daar.

Ik heb er niet eens een foto van dat ik er was. Wel een van de wandeling die ik ’s middags nog met mijn vader maakte (ja, ik ging óók nog wandelen, ja. Het kon niet op gisteren, ik was zo hyper van het schoolbezoek. En dat is te merken vandaag. Dat was te verwachten en neem ik graag voor lief).
Die foto, ik kan er naar blijven kijken, zo mooi vind ik hem. Een sprookje. Ik zie wortels die voedsel halen uit aarde, water en lucht, de bomen lijken wel bloedvaten (gezonde!), ik zie tot in de hemel reiken. Ik keerde de foto om, om de wereld nog mooier te maken dan hij al is. Omdat ik het gevoel heb dat mijn wereld ook weer aan het omkeren is. En waarom zou ik daar niet het mooiste van maken wat er in zit?

20131220-144345.jpg

Advertenties

10 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

10 Reacties op “Hallo lief schooltje

  1. martijn

    WOW wat een mooie foto!! (en fijn dat je weer eens bij je werk langs kon voordat ze verhuizen naar een nieuw gebouw)

  2. Martine

    Pffffff, waarom maak je me nu weer aan het huilen :-)
    Wat een heerlijk gevoel moet dat gevoel zijn!
    Dikke kus X

  3. Prachtige foto en mooie omschrijving!

  4. Escher in real life. De foto is erg mooi. Maar hoe je schrijft is past echt genieten. Een toetsenbord als penseel.

  5. Surreal, die foto, heel mooi. En ben blij voor je, wat heerlijk dat je kon sfeer snuiven en wandelen! X

  6. Wat een geweldige foto! En fijn dat je weer even de sfeer op school kon proeven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s