1980 – 2013

Het is januari 1980. De tegels zijn bruin, het haar van mijn vader tiert welig. Mijn ogen zijn rood, zoals je wel vaker ziet bij kindjes in 1980. Mijn broertje draagt een toffe broek, opgehouden door de rode bretels die ik voor hem droeg, die met de metalen handjes er aan. Mijn moeder kneedt het brooddeeg in haar zelfgemaakte jurk. Ze is dertig en net terug uit het ziekenhuis, opgelucht dat de kanker uit haar lijf gesneden is. Gewoon weer brooddeeg kneden, een beetje rommelen in de keuken, de kinderen weer thuis na een lange logeerpartij; na de grote schok mag het leven weer doorgaan.

Dinsdag is het tien jaar geleden dat de kanker dan toch overwon. Al voelde het niet zo; zij was het die overwon die dag. De glimlach waarmee ze ging vertelde me dat het mooi was wat ze zag, daar aan de andere kant. De belofte die ze me deed, dat ze bij me zou blijven, zorgde dat ik me niet eenzaam voelde na haar dood.

Dinsdag is het de dag dat ik met Rinke’s arm om me heen het ziekenhuis in Maastricht binnen loop. Op naar een dag vol onderzoeken, een ontmoeting met de arts die álles weet over vaten. Een Prof Dr bijzonder hoogleraar veneuze chirurgie moet mij toch kunnen helpen dacht ik zo. Ik ben daar klaar voor.
Dit is wat ik tot nu toe deed vandaag: ik bracht de ochtend door in bed, douchte met Rinke, maar moest al snel weer onder de douche vandaan, omdat ik het staan niet volhield. Terug in bed om bij te komen van het douchen. Brunchen met mijn lieve clubje. Na één broodje was de koek wel op wat mij betreft. De pijn vertraagde alles, mijn hand wilde geen brood meer naar mijn mond brengen, mijn mond wilde niet meer praten. Ik crashte op de bank en viel in slaap. Nu ben ik weer wakker, maar nog niet weer van de bank af geweest. De pijn is weer wat gaan liggen, maar ik weet dat staan, zitten, lopen hem weer terug zal brengen. Dat ga ik nog even niet uitproberen, ik ben allang blij dat het weer even op wat acceptabeler niveau is.
Zo ziet mijn leven er al meer dan een jaar uit. Op sommige dagen kan ik wat meer of doe ik tegen beter weten in alsof ik meer kan. Over het algemeen kan ik er redelijk opgewekt onder zijn, soms word ik er erg snauwerig van. Dat laatste haat ik, dat verdient mijn clubje niet. Maar zij snappen het wel. Neemt niet weg dat we toe zijn aan dat moment dat mijn moeder meemaakte in 1980: weer gewone dingen kunnen doen.
Rinke vroeg vanmorgen aan de kinderen ‘Wat zou je nou graag willen doen als mama beter is?’ Ik vind dat een gevaarlijke vraag; wie weet komt dat moment wel helemaal niet en moeten we door zoals we nu doen. Maar ook de kinderen hebben recht op dromen en misschien blaak ik straks wel weer van gezondheid. ‘Ik wil met jullie naar het Van Goghmuseum,’ zei Jip. ‘Of naar het Rietveldhuis.’ ‘Ik wil samen naar het Rijksmuseum!’, zei Nisse. ‘En weer eens naar het Kröller Müller, dat zou fijn zijn.’ ‘Ik wil naar het Van Sogh… Van Gos… Hetzelfde museum als Jip!’, riep Neeltje. Jongens, ik hoop het zo.
Ik zou wel op vakantie willen. Even er tussen uit. Want vakantiedagen, weekenden zitten er bij dat ziek zijn niet bij. Voor Rinke ook niet, met zijn takenverdubbelingen nu ik zo weinig doen kan. Nou ja, eerst maar eens een uitstapje naar Maasticht. Ik weet zeker dat mijn moeder meegaat en dat een heleboel mensen in gedachten ook even in Maastricht zullen zijn dinsdag. Dank jullie, voor alle steun en liefde het afgelopen jaar, dat hielp ons het vol te houden tot deze dinsdag die hopelijk de ommekeer naar een gewoner leven markeert.

20131117-162753.jpg

20131117-162853.jpg

Advertenties

31 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

31 Reacties op “1980 – 2013

  1. In gedachten reis ik dinsdag met je mee. Ondertussen zoek ik verder naar de specialist die mij van mijn hoofdpijn zal verlossen. De 29e heb ik een afspraak bij, naar ik hoop, zo iemand. November is dé maand, oké? Succes en een dikke knuffel.
    En wat lijk je sprekend op je moeder. :-) X

  2. Maaike

    Oh wauw San. Ik hoop het zo hè. Ik vind jou zo krachtig. Kus!

  3. Nicolekebolleke

    Ik ben erbij dinsdag, in gedachten. Om je alle good vibes die ik heb aan jou te geven. Toeval bestaat niet, dat het juist dinsdag gaat gebeuren: de weg naar beterschap. Jouw moeder zal dinsdag meer dan ooit bij je zijn. Alles kump good maedje, ég waor. X

  4. Klein traantje. Maar vooral ook goede hoop, die datum kán gewoon geen toeval zijn. Hopelijk is er buiten de onderzoeken ook ruimte/mogelijkheid dat genieten van t hotel.

    Kus

  5. Ri

    Wat een ontroerend blog. Door zowel een kijkje in het verleden (ik realiseer me dat ik geluk heb met mijn mams zo dichtbij), het heden (ik gun jullie zoveel meer dan jullie nu kunnen ondernemen, maar tegelijk zijn jullie zo’n sterke eenheid in hoe jullie met de hele situatie omgaan), en de toekomst (mooie wensen heeft jullie drietal).

    Vanaf dinsdag begint een nieuw hoofdstuk in jouw leven.

  6. (((knuffel)))) in gedachten ga ik ook zeker met jullie mee, en duim, en hoop, en droom. Van het Van Soghmuseum, over niet al te lange tijd, jullie met zijn vijven. Rechtop. <3

  7. Ik ben er stil van… Wat weet jij de woorden treffend te kiezen. Ik wens je zo toe dat het leven weer gewoon gaat worden, want wat moet het toch zwaar zijn om dag in dat uit op de bank door te brengen.
    Ik denk aan je dinsdag.

  8. Lieve Sanneke, natuurlijk zijn we dinsdag bij je in Maastricht…

  9. De cirkel lijkt wel rond met jouw verhaal hier boven. Ik duim mee voor dinsdag en dat die dokter daar je goed kan helpen opdat jullie al die musea (en alle andere dingen uiteraard) weer kunnen gaan bekijken

  10. Ik hoop zo dat wanneer jij dinsdag het ziekenhuis in stapt, dit de stap naar genezen is, want wat hoop ik dat je straks weer gewoon met je gezin kunt wandelen, fietsen en de musea bezoeken waar jouw kinderen zo graag met jou naar toe willen. Een virtuele knuffel en ook ik zal dinsdag aan je denken.

  11. Ja, ik ben ebij dinsdag. Maandagnacht al denk ik.
    Ik hoop het met heel mijn hart, San, van die om ekeer.
    Het moet!! X

  12. Je moeder is erbij, dinsdag en in gedachten zijn er nog zoveel anderen bij. Ik zal aan je denken en wens je én gun je meer dan wat dan ook genezing zodat de mooie dromen van je kinderen werkelijkheid kunnen worden.

  13. Heel warme knuffel en veel succes.
    (En dank, voor weer zo’n mooi logje.)

  14. Marie

    Ik zal dinsdag een gebedje voor je leggen.

  15. Knuffel uit Grunn. Ook voor Rinke.
    Vast ten overvloede: nemen jullie dinsdag een lijstje mee, voor als pijn daar weer overheerst?
    Mooi inkijkje ook in jullie ponygezinnetje uit 1980.

  16. Wat zwaar zeg. Ik duim mee dat die uitjes sneller dan snel waarheid zijn.

  17. Ook ik denk aan je. Zoals inderdaad zovelen! Heel veel succes!!!!!
    En haha, wat een heerlijke wensen van de kids, die van mij zouden gaan over pretparken en reizen vermoed ik. :-)

  18. MUS

    ik wens je voor vandaag heel veel afleiding en mooie dingen. voor vanavond en vannacht lekker inslapen en veel mooie dromen! X

  19. Ach meissie toch, wat een ellende voor je. Ik hoop van harte dat deze arts je kan helpen. Succes hoor!

  20. Anoniem

    ik denk ook aan je heel veel succes
    morgen x

  21. Ik hoop dat morgen jou en je gezin alles brengt wat jullie wensen. In elk geval een blijvende oplossing voor jouw vaatproblemen- daar zou deze arts toch zeker iets op moeten weten. Succes morgen.

  22. Oh god ja, morgen is de dag..!
    Ik duim mee. Dat er nu eindelijk een antwoord komt en dat het leven weer gewoon verder mag gaan, daarna.

  23. Succes meidje! En maak een foto morgen, of de dag erna. Voor je weet maar nooit wat er nog komt. De foto ontroerde me. En je verhaal maakt me verdrietig, voor jou.

  24. Je weet het mooi te verwoorden, het raakt me. Heel veel succes morgen!

  25. Ik zal aan je denken morgen.
    Knuffel voor jou en de rest van de Santenkraam.

  26. Heel mooi stukje over zoveel ellende maar ook moois.
    Ik hoop dat ze je kunnen helpen in Maastricht.
    succes!

  27. Jacq

    Wat een verdrietig inkijkje in je leven. Ongelooflijk hoe die vaten jou in de tang hebben. Ik hoop net als iedereen dat Maastricht de verlossing herbergt. Succes morgen. En sterkte, want als douchen al te veel is moet heen en weer naar Maastricht helemaal zwaar zijn.

  28. Wat kun je toch mooi schrijven. Maar tussen de regels door kan ik ook lezen. Ik hoop dat je vandaag in Maastricht duidelijkheid hebt gekregen. Dat je verder kan. Ik heb in elk geval aan je gedacht de afgelopen dagen en ik hoop dat alle positieve gedachtenkrachten je hebben geholpen. Xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s