De aantrekkingskracht van Zwaartekracht

‘Ik heb wat voor je, kijk maar in mijn tas,’ zei Rinke toen hij thuis kwam uit zijn werk.
‘Oeh, ik weet al wat het is!’, dook ik hebberig op de tas af, hopend dat mijn laserogen het goed gezien hadden, dwars door de tas heen.
In de tas zat een pakje, met opdruk van de boekhandel.
So far so good.
In het pakje zat Zwaartekracht, het nieuwste boek van Iris Boter.
Ja, dat was wat ik hoopte dat ik krijgen zou.
Ik had het proces gevolgd van hoe dat boek ontstond en was er ontzettend nieuwsgierig naar.

Ik maakte een boekface met het boek, plaatste hem op twitter en meteen kwam er een reactie van de schrijfster: ‘Zal ik zondag het boek komen signeren?’
En dat deed ze, ze kwam gisteren, met dochter Anne. Anderhalf uur eerder dan gepland, zodat ik Rinke schielijk uit bad moest trommelen toen ik haar berichtje las: ‘We komen wat eerder en zijn er zo al.’
Iris en Anne hadden eerst een bezoekje aan het museum in Assen gepland voor ze naar ons kwamen, maar daar viel, toen ze net binnen waren het licht uit. Ze werden vriendelijk verzocht het museum te verlaten. De vuistbijl die ik ooit vond en die in het museum ligt hadden ze nog wel net gezien.

Bij nader inzien was het maar goed ook, dat ze eerder kwamen, anders hadden we echt nooit genoeg tijd gehad samen. Iris en ik kennen elkaar al jaren via internet, zaten net na elkaar op dezelfde kunstacademie en ontmoetten elkaar een paar keer, maar de laatste keer was al weer jaren terug.
Wat doe je zoal als er een schrijfster op visite komt? Samen boeken doornemen, lekker eten, genieten van hoe de kinderen (en buurkinderen) elkaar in no time gevonden hadden en we gingen samen dertig jaar terug in de tijd. Anne kon niet stoppen met de cupsong doen (iets met op de tafel klappen en daarbij dingen van plek laten verwisselen) Iris en ik stapten daarop in teletijdmachine, landden op een schoolplein in 1983 en zongen daar: ‘Er is een vrouw vermoord, met het gordijnekoord, ik heb het zelf gezien, het was op kamer tien, het bloed liep van de trap, het leek tomatensap, het hoofd lag in een pan, ik werd er miss’lijk van….’ en klapten er ondertussen samen op los.
Naast me hoorde ik Anne mompelen: ‘Oh nee!’, want het kan vrij beschamend zijn je moeder klapspelletjes uit haar jeugd te zien doen. Wij, rebelse moeders, trokken ons daar natuurlijk niks van aan. Ik wil dan ook graag, voor ik mijn boek weer induik, afsluiten met een welgemeend: Hollebolle whiskey, olé!

20130916-141738.jpg

20130916-141816.jpg

Advertenties

18 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

18 Reacties op “De aantrekkingskracht van Zwaartekracht

  1. Jaa, het was heel gezellig! Net alsof er geen 3-4-5? jaar tussen had gezeten? En die “Oh nee” van Anne heb ik niet gehoord:-) We hebben lekker gekletst en gegeten en wat een geweldige kinderen hebben we!

  2. ik had nog nooit van bookfacen gehoord, maar wat is dat leuk!! *spit de boekenkast door*

  3. Waarom was ik niet in ons tweede huis gisteren? :-)
    Tof, een echte schrijfster in huis!

  4. Iris M.

    Ik had idd van mijn meiden opgevangen dat ze er was geweest met Anne. Anna kreeg grote ogen toen ze doorhad dat dit dezelfde Iris Boter was die ook de tekeningen in een paar van haar boeken had gemaakt. :-)

  5. Haha Iris M. Dat is toch wel heel leuk. Jouw Anna en mijn Anne. En ik heb ook een M. in mijn naam, mijn tweede naam is Miriam.

  6. Ik weet pas sinds vanochtend wat een boekface is, maar dit lijkt me een hele goeie! Fijn om de schrijver te ontmoeten!

  7. Esther

    Holle bolle whisky, heu heu heu!

  8. Dank voor de vrouw met het gordijnenkoord. Fijn dat ik er na bijna dertig jaar achter kom dat ze niet vermoord is ‘achter’ het gordijnenkoord maar mèt het gordijnenkoord! En het stukje dat ze er misselijk van werd en haar hoofd in een pan lag, was ik volledig kwijt. Is er nog meer tekst dat je weet? En hoe klapte je daar bij? Op z’n ‘rambam baby, rambam owee owee’s?
    Marike

    • sanneke

      Ah, da’s een leuke! Ik heb dus ook mijne hele jeugd ‘achter het gordijnekoord’ gezongen. Ofwel ‘achtret gordijnekoord’. Maar Iris zong ‘met het gordijnekoord’ en dat leek me wel zo logisch eigenlijk.
      Ik belde de politie op
      En zei mijn naam hardop
      Mijn naam is Ejadja rikketikke thea
      hollebolle whiskey, olé!

  9. Oja! Ik snapte al niet waar dat hollebolle whiskey, olé uit bovenstaande reacties op sloeg. Blijkbaar heb ik dat gedeelte vroeger gemist of volledig verdrongen. Alhoewel, ik zeg het nu een paar keer hardop en ergens begint er wat te dagen. Grappig hoor. Bedankt!

  10. Pingback: Zwaartekracht | B O E K F A C E

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s