Tante

Ik ben tante. Al vijf jaar ben ik tante, maar ik krijg zelden de kans om mijn tanteschap volledig uit te oefenen. Met een neefje dat helemaal in Nice woont valt dat niet mee. We Skypen natuurlijk, neef Jonas wil altijd heel graag Skypen. Helaas houdt hij het altijd alleen bij dingen laten zien op de Skype, praten doet hij niet zo. Nu is er tegenwoordig ook nog eens iets mis met de Skypeverbinding Nice-Meppel, zodat we moeten Skypen zonder geluid. We bellen dus maar gelijktijdig. Oké, het is beter dan niets, maar geloof me, om je echt ontzettend tante te voelen, moet je zo’n knullie gewoon lekker vast kunnen houden. En dat mag ik nu.
Vorige week leverde mijn vader hier een pakketje af, door hem ingevlogen vanuit Nice: Jonas!
Mijn vader bleef nog een nachtje en beleefde zo voor het eerst in vele jaren hoe het is om al zijn kleinkinderen tegelijk bij zich te hebben. Zelden zag ik hem zo stralen. En ik verbaas me over mijn neef die nog nooit zonder zijn ouders logeerde, maar die zo ver van huis geen spoortje heimwee heeft en duidelijk lijkt te beseffen: dit is mijn kans, ik moet me suf genieten nu! Want dat doet hij en wij ook.
Nederlands praten gaat hem nog wat te ver, maar hij verstaat gelukkig alles en babbelt zelf vrolijk in het Frans. We hadden van tevoren gedacht dat hij wel snel Nederlands mee zou praten, maar nu loopt het andersom: zijn neven en nicht beginnen hem te verstaan.
‘Hé,’ zei Nisse gisteren, ‘Ik geloof dat ik snap wat Jonas net zei! Hij zei dat hij honger heeft!’
En inderdaad, monsieur had om negen uur ’s avonds nog wel zin in een boterham met hagelslag. Grappig mannetje.
Neeltje hoorde ik: ‘Arrête, arrête!’ giebelen toen Jonas achter haar aan ving.

Jonas blijkt een verzamelaar. In zijn tas verdwijnen de kaart die hij in het museum in Zwolle uit mocht zoeken, zijn Lego drinkbeker die hij kreeg, zijn ketting gemaakt van rietjes, de Mona Lisa die hij gisteren naschilderde (dat was zijn grote wens, de Mona Lisa schilderen, dus dat deden we samen) een doosje Playmobil dat hij kreeg, maar pas in Nice uit wil pakken en dat hij zorgvuldig opnieuw inpakte, een paar Chinese eetstokjes van de avond dat we Chinees aten met Henk, Riekje, Hanna en Elske er bij… En ik denk: ‘Koester het maar, lieverd, geniet maar zoveel je kan, want het zal wel even duren voor we elkaar weer kunnen zien.’
Ik verzamel ook: het samen gekke liedjes zingen, dat hij bij me op schoot kruipt, alle ‘tante Sanneke!’s die hij roept, zijn lach door het huis, het neven en nicht geravot, alle lange wimper glimogen blikken die ik van hem krijg.
Lieve neef, wat houd ik van je!

Willen jullie nu ook genieten van iets uit Nice, in de Volkskeuken van de Volkskrant staat vandaag een recept voor streetfood uit Nice: Socca. Mmm!

20130722-084306.jpg

20130722-084401.jpg

20130722-084439.jpg

20130722-084535.jpg

20130722-084633.jpg

20130722-084708.jpg

20130722-084923.jpg

20130722-085004.jpg

20130722-085041.jpg

20130722-085537.jpg

20130722-085638.jpg

20130722-085701.jpg

20130722-085720.jpg

20130722-085739.jpg

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

4 Reacties op “Tante

  1. Esther

    Dat is een leuk ventje! En hij boft op zijn beurt ook met leuke familie in nederland waar hij kan logeren. Das toch best bijzonder.

  2. Wat bijzonder dat hij de overgang zo probleemloos maakt. En prachtig, zo’n verzamelaar. Bijzonder eigenlijk, zo jong al al je momenten echt vasthouden. Geniet nog maar van je gezin van 4 nu! Komen je broer en schoonzus zelf ook nog?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s