Superdate

Het is half vijf en ik zit in bad. Ik eet een zakje naturel chips leeg dat ik op de trap vond en waar duidelijk mijn naam op stond; een door een van de kinderen niet opgegeten traktatie. Wat een behoefte aan wat zouts heb ik na een dag amper kunnen eten van de zenuwen. Ik lees het boek Wonder, op Jips aanraden. Het warme water omvat me en ik voel de rust wat terugkeren.

Het is half vijf en ik zit in bad en ik hoor de vogels wakker worden.

Ik lijd niet aan slapeloosheid, het was lang, heel lang geleden dat ik een nacht niet sliep. De laatste keer dat ik dat deed was in Kampen, nog voor ik Rinke leerde kennen. Ik ging uit, het was zomer. Een aardige jongen met wie ik gedanst had vroeg of ik nog een kop thee kwam drinken voor ik weer naar huis ging. Nou, prima, gezellig. Eenmaal bij hem thuis vond ik het minder gezellig. Hij showde me zijn gasmaskerverzameling en ik vond het doodeng. Hij wilde nog dat ik er een opzette ook. Ieuw! Wat opgelucht was ik toen ik voor mijn gevoel ontsnapt was en ’s ochtends vroeg door de verlaten straten van Kampen weer naar huis liep.

Ook deze doorwaakte nacht was ik bang. Heel even sliep ik, werd meteen overvallen door een nachtmerrie en schoot weer wakker. Hoe ik ook ging liggen, de pijn wilde niet liggen. Wat ik ook deed, mijn gedachtenstroom liet zich niet stoppen. Tot ik in bad zat.

De dag er voor had ik mijn superdate gehad. De superdate met House, mijn fysio- en manueeltherapeut, die eigenlijk Hans heet en met de osteopaat, Hans, die ik voor het eerst zag. Een date met Hans en Hans dus, maar ik houd het op House en Hans. Voor beiden was het al weekend. Beiden hadden besloten dat dat mooi uitkwam, want dan hadden ze alle tijd voor mij. Ik vond dat bijzonder lief.
Met House nam ik in de wachtkamer de papieren door die hij had n.a.v. de echo’s en ct-scan die voor de vaatchirurg gemaakt waren. Hij nam aan dat ik alle informatie er wel kende, maar de vaatchirurg was alleen geïnteresseerd geweest in de vraag of ik weer trombose had. Dat had ik niet, al dreef er duidelijk wel rommel rond in mijn vaten. Hij had me de rest van de uitkomsten niet verteld. Over het syndroom van May Thurner bijvoorbeeld en dat ik amper buikvet heb, waardoor darmen, vaten, zenuwen, dicht tegen elkaar aan gedrukt zitten. De nieuw in gebruik genomen vaten zijn iel en minder elastisch dan de door trombose beschadigde vaten. Aha. Dat verklaart voor mij wel wat zaken.
Hans nam alles door en zuchtte: ‘Dat is een aardig verhaal.’
Ik wist wel wat hij bedoelde, maar zei toch dat ik het helemaal niet zo’n aardig verhaal vond.
Er volgde een uitgebreid onderzoek. Ik onderging het maar en probeerde zo goed mogelijk te luisteren naar wat er overlegd werd. Er ging nogal wat over tafel. En ik snapte veel maar niet alles. Het was zo veel bovendien en ik werd er zo moe van dat ik wenste dat ik een secretaresse meegenomen had om een verslag te maken van de hele sessie.
Wat ik wel weet: het zit niet goed met mijn bloedcirculatie. De druk in de vaten is zo hoog dat er zich minuscule haarvaatjes afteken aan de oppervlakte van mijn huid. Ik had geen idee… Mijn lever voelt aan als een volgezogen spons, die heeft het er moeilijk mee. Eerst gaan mijn organen dus aangepakt worden.
‘Heb jij niet nog klachten waar je me nog niet over verteld hebt?’, vroeg Hans.
Ja. ik heb vaak buikpijn. ‘Dat kon al bijna niet anders’, zei Hans, ‘jij moet echt heel veel buikpijn hebben.’ Waarom nam ik aan dat buikpijn er voor iedereen bij hoort? Omdat ik het al zo lang zo veel heb?
‘Rechtop zijn moet een enorme opgave voor jou zijn,’ zei Hans en vertelde me waarom hij die conclusie trok. Dat klopt, dat is het. Mijn lijf heeft na de trombose geprobeerd te doen wat ik verlangde: de normale dingen. Maar ik was nog helemaal niet beter. Het verzon maniertjes om zich staande te houden. Die maniertjes zorgden er voor dat ik dat enigszins kon, maar het was een soort noodsysteem. Mijn lijf houdt dat niet vol zo. Hans gaat voorzichtig proberen de stok die mijn lichaam verzon om overeind te blijven weg te halen. Proberen om mijn lijf weer zo te laten functioneren als het hoort te doen. Mijn karakter van door willen zetten, streberen, me niet willen laten kennen, heeft me een behoorlijke hak gezet. Ik mag niet zo veel willen. Voorlopig mag ik niets aan bewegingstherapie doen. Eerst moeten andere dingen op orde.

Ik ben me rot geschrokken. Ik wist het wel natuurlijk, dat het in mij niet goed zit, maar het is nog grondiger mis dan ik dacht. Ik heb daar een nacht niet van kunnen slapen dus, maar inmiddels is de rust weer terug. Op zich verandert er niet veel: ik bracht het grootste deel van mijn tijd immers al liggend door. Wel dringt het steeds meer tot mijn hoofd door dat dit dus ook echt MOET. Mijn hoofd, waarin mijn geest vrij rond buitelt en me altijd uitdaagt tot toch dingen proberen, meer dan mijn lijf kan. Ik heb me daarbij ook altijd laten leiden door verwachtingen van anderen. Of van wat ik verwachtte dat anderen van mij verwachtten. Ik gooi het met een zwieper van tafel af nu, die mentaliteit. Ik kan hem me niet veroorloven.

En hoe het dan nu verder is met mij? Goed wel. Mijn geest heeft een absolute hang naar gelukkig zijn, ook onder barre omstandigheden, die daardoor minder bar lijken. Dus ben ik gelukkig, geniet voluit van de mensen, de dingen om me heen. De pijn, die is er, maar de wetenschap dat er wat mee gaat gebeuren ook. Ik zal er geduld voor moeten opbrengen, maar dat kan ik. We komen er wel uit.

Advertenties

32 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

32 Reacties op “Superdate

  1. Joh. Ik ben er stil van. Wat hoop ik dat je lichaam weer snel meekan met die mooie vrije geest van je. En snel in dit geval zal ‘snel’ wel even duren met alles wat er aangepakt moet worden. Maar je hebt gelijk, jij kunt dat!

  2. Brenda

    He meis, wat rot voor je. En wat mooi omschreven. Een stok waarmee je je overeind hield. Wat fijn wel dat er nu echt (h)erkenning is van wat nog meer mis is. Mooi holistische aanpak. Veel sterkte gewenst met het afbreken van het oude patroon en ik wens je veel kracht bij het in oude glorie herstellen van je lichaamsfuncties. Suf trouwens dat je de andere uitslagen van de vaatchirurg niet kende. Nou ja. Lieve groet, Brenda

  3. Susanne

    Wat een verhaal Sanneke! En wat knap dat je ondanks alles zo optimistisch blijft. Ik wens je heel veel sterkte!

  4. Dag Sanneke, wat een verhaal! Maar wat goed te lezen dat je ondanks alles gelukkig bent en kunt zijn! Hou je taai hoor!

  5. Tjonge, dat is inderdaad aardig wat. Ik vind het echt knap dat je zo positief kunt blijven. Wens je heel veel sterkte toe.

  6. Wat spreekt er veel kracht uit je bericht. En zo ken ik je ook. Een supersterke vrouw ben je.
    En mag ik nog even zeggen dat ik die vaatchirurg raar vind? Waarom heeft hij je niet alles verteld? Ik snap dat niet.

    • sanneke

      Hij vond het te lastig. Ik had geen trombose, dus dat was dat. Ik heb die man vervloekt omdat hij zo weinig meedenkend was. Twijfelde hij weer of hij me naar Zwolle, naar zijn collega’s zou sturen, deed het uiteindelijk toch niet en was blij toen House in zicht kwam en hij me aan hem over kon laten.

  7. Carrie

    Verwachtingen van anderen in combinatie met acceptatie zijn een nog grotere Bitch dan acceptatie alleen.
    Je bent op de goede weg. Luister naar je lijf.
    Kus

  8. Ik lees je blog steeds mee maar reageer nauwelijks. Ik schrik van dit bericht; het lijkt me zo moeilijk om een hoofd vol ideeën te hebben en vol energie te zitten maar in lichaam te zitten wat daar heel anders over denkt. Maar dan wel zo positief te kunnen zijn! Wat een kracht spreekt daaruit.
    Veel sterkte!

  9. Lieve Sanneke, Jip tipt je over boeken, katjes kun je bewonderen vanaf de bank. Het is allemaal behoorlijk klote maar je hebt een mooi gezinsteam om je heen en desnoods gaan Hans en Hans maar dienst doen als je krukken om mee te lopen.Zo! Iemand meenemen bij het volgende gesprek lijkt me idd. een goeie. Deed ik ook en heb er geen spijt van. Als was het alleen maar om kritische vragen te stellen en scherp te blijven. Sterkte meid.

    • sanneke

      Volgende keer wordt anders, een behandeling. Nu was het een onderzoek van anderhalf uur. Dat had ik niet helemaal verwacht, dus was ik alleen gegaan.

  10. Zijn jij en Neeltje niet ook jarig vandaag? Gefeliciteerd!

  11. Lucienne

    Jee, wat een info. Heel veel sterkte joh !
    Lucienne

  12. Janine

    Lieve Sanneke,
    dat lijkt me enorm schrikken! Ik ben blij dat House en Hans zo goed naar jou kijken, maar wat lijkt het me een teleurstelling, dat je niets aan bewegingstherapie oid mag doen!
    En toch blijf je zo overeind en vol vertrouwen… Super!
    Heel veel sterkte,

    Janine

  13. Nell

    Nou Sann,dit verhaal geeft me gelijk antwoord op de vraag hoe het nu met je gaat.Wat een verhaal joh,en wat ben je sterk,maar zo herinner ik je ook!hou vol en probeer de gedwongen rust te zien als een investering voor de toekomst.heel veel sterkte en ik wens jullie een fijne verjaardag samen!liefs nell

  14. Jet

    Wat een vervelend en pijnlijk syndroom heb je zeg! Ik ben blij voor je dat je nu meer duidelijkheid hebt en dat House en Hans een plan van aanpak gaan maken voor je. Ik wens je veel sterkte toe met het (blijven) liggen en keuzes maken die voor jou goed zijn ipv keuzes waarmee je anderen een plezier wilt doen. Wat fijn dat je zo’n mooi en bijzonder gezin hebt die om je heen staan! Sterkte!

  15. froukje

    hoi sanneke,
    ik lees al lang in periodes jouw blog mee en dus ook jouw zoektocht naar wat er aan de hand is en hoe ermee om te gaan, ik ben dit jaar enigszins hetzelfde doorgegaan op een ander lichamelijk vlak, maar herken de mentaliteit die je altijd staande heeft gehouden, nu ongezond voor je blijkt te zijn! hoe moeilijk het is die de deur te moeten wijzen, juist omdat je in je vrije geest zoveel ideeën en plannen hebt. knap en inspirerend hoe je ermee omgaat. het geluk vinden in de mooie dingen om je heen. wat fijn dat jij zoveel liefde en steun ervaart in jouw gezin en bij jouw naasten en dat je mee mag genieten van hun bewegingen en energie! veel kracht toegewenst, vooral dan ook voor de mensen om je heen, zodat je het zo af en toe lekker mag laten gaan en op hen kan vertrouwen! dank voor je blog!

  16. Esther

    De tijd genomen om je verhaal goed te lezen en ik denk dat ik het begrijp. Het klinkt heel logisch dus dit moet de oplossing wel zijn. Ik vind dat je er ongelofelijk goed mee omgaat.

  17. sol

    veel sterkte, met het fysieke herstel en met de geestelijke ommezwaai.

  18. Wow. Ik kan me erg goed voorstellen dat je hier een slapeloze nacht van hebt gehad. Fijn dat je het ‘schouders eronder’ gevoel er niet van kwijtgeraakt bent. Je zou toch denken -en in ieder geval hopen- dat met zo’n instelling van het hoofd, het lijf nu ook spoedig mag volgen.

  19. Mieke

    pfieuw, slaap lekker dan maar voor straks ;-)
    zonder gekheid: sterkte!!!!

  20. Ik kamp met een soortgelijk onwillig lijf en vind het best confronterend om te lezen. Ik heb ook een keiharde drang tot gelukkig zijn, maar dat uit zich in struisvogelgedrag. Wal en sloot liggen erg dicht bijelkaar, ook bij jou.

    Sterkte met ‘the road ahead’. En vieren hoor, die verjaardagen!

  21. José

    Pfff, heftig is! Pittig als alleen het onderzoek al zo belastend is…
    Ik ben het ook helemaal met Lehti eens, denk dat het goed is om iemand mee te nemen, al is het maar om naderhand veilig thuis te komen…

    Knuffel!

  22. Ik hoop dat je vandaag wat rust hebt kunnen vinden en je nu ligt te slapen. Zo’n diepe slaap, waar je morgen niks meer van weet, maar je wel in alles voelt en waarmee je deze uitdagingen aankunt.

    Knuffel ook van mij.

  23. Koert

    Bah, gadverdamme wat een kl*#^$#$-verhaal!

  24. San, ik had het zo druk dat ik dit gemist had. Jeetje, zoveel om over na te denken. Jouw lijf is met recht een puzzel voor gevorderden. Maar er is dus wel hoop, een kans of hoe noem je zoiets. Dat de stukjes weer op de goede plek komen. Zodat jij je beter gaat voelen. Ik hoop het zo. XXX

  25. Moet veel aan je denken. En stuur je heel veel lieve gedachten.

  26. Anne

    Gefeliciteerd met je/jullie verjaardag <3 en denk om jezelf.

  27. Hanneke

    Gefeliciteerd met je verjaardag en met die van Neeltje!! Wat een naar verhaal, maar ook meer duidelijkheid en een startpunt voor beter worden. En de juiste mindset helpt!

  28. Pff, wat een verhaal. Ik bewonder je om je kracht en je krijgt een diepe buiging van me. Voor wat het waard is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s