Er was eens een katje

Op 29 april 1998 werd er een katje geboren. Een cypers katje met pluimpjes aan zijn oren. We noemden hem Pixie. En hij hoorde bij ons. We sliepen op een vide, piepkleine Pixie werd geacht beneden te slapen. De zware plank over het trapgat tilde hij met zijn koppie op, om zich naar ons toe te kunnen wurmen. Bij ons, hij hoorde bij ons.
Hij snapte het niet toen ik zwanger werd: ergens was er iets veranderd, maar wat? Mijn kat, ineens wilde hij niets meer van me weten. Tot ik hem vertelde wat er was, toen was alles weer goed en kwam hij als vanouds bij me op schoot liggen, slechts een paar centimeter verwijderd van een nog onzichtbaar kindje.
Op 29 april 2003 werd er een jongetje geboren. Een roze jongetje met blonde haartjes. We noemden hem Jip.
Jip keek uit naar zijn komende verjaardag: hij tien, Pixie, zijn vriend, vijftien.
Maar Pixie begon ineens te wankelen. Hij at niet meer, hij dronk niet meer. Een zacht velletje met botjes er in.
Zaterdag nog had ik de kindjes met een bang voorgevoel verteld dat katten gemiddeld twaalf tot vijftien jaar oud worden, dat er uitzonderingen zijn, zoals je ook mensen hebt die honderd worden, maar dat het niet gezegd zou zijn dat Pixie ook zo’n uitzondering zou zijn. Gisterochtend bleek dat ik ze net op tijd gewaarschuwd had: ineens was Pixie op.
We wenden een etmaal aan het idee. Jip droomde naar: dat Pixie vreselijke pijnen zou lijden.
‘Vind je het goed als we vandaag met hem naar de dierenarts gaan voor een spuitje, zodat langer lijden niet hoeft?,’ vroeg ik hem. Jip knikte en huilde, zoals we dat allemaal deden.

Daar ging hij, onze lieve vriend. Onze vriend die we noodgedwongen vroeg uit het nest hadden moeten halen, zodat we hem met een flesje groot moesten brengen, onze vriend die geen idee had dat katten vogeltjes en muizen vangen, onze vriend die graag stukjes met ons mee wandelde, die ons opwachtte bij de deur als we thuis kwamen, die nooit zijn nagels naar iemand uithaalde, die me liet lachen door verstoppertje te spelen achter het gordijn van de voordeur, die haarfijn wist waar ik pijn had en daar altijd wilde liggen (wat ik dan weer niet zo handig vond), voor wie vriend Henk liedjes van de Pixies draaide toen hij nog voor Kink FM werkte, onze vriend die onderdeel van ons gezin was.

De kinderen namen vanmorgen afscheid van hem, daar zijn de laatste twee foto’s van, daarna stapten Rinke en ik de auto in, een verdwaasd katje bij mij in een mandje op schoot, dat omviel bij elke bocht die we maakten. De dierenarts was lief, glimlachte dat haar dochtertje ook van 29 april was en zo was het cirkeltje rond.
Hij stierf met zijn kopje op mijn hand. Vanmiddag zoeken we een mooi plekje voor hem.

20130326-112209.jpg20130326-112242.jpg20130326-112301.jpg20130326-112318.jpg

20130326-114129.jpg

20130326-114152.jpg

Advertenties

42 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

42 Reacties op “Er was eens een katje

  1. Roos

    Wat mooi en wat verdrietig ook al is Pixie 15 geworden…

  2. Kitty

    Ik heb een traantje gelaten bij dit stukje. Veel sterkte met je verdriet.

  3. Wat mooi beschreven. Ik zit hier met tranen in mijn ogen. Sterkte met het missen van jullie lieve vriendje.

  4. Och…..wat een verdrietige dag. Huisdiertjes die dood gaan….ook al zijn ze oud en op, het went nooit. Lieve Pix, rust zacht. Knuffel voor jullie allemaal!

  5. Och, liefjes … wat verdrietig
    Mooi, San, de woorden en de foto’s.

    Gisteren hadden Jan en ik een soort gelijk gesprek over onze oude Saar, ook dik bejaard en broos ….

    x

  6. anitavdh

    Ik denk aan jullie.
    Dag lieve Pixie
    X

  7. Esther

    Zit hier keihard te huilen.. wat verschrikkelijk.

  8. Nelleke

    Ik heb even meegehuild tijdens het lezen. Dikke knuffel.

  9. Wat schrijf je liefdevol… Dikke knuffel voor jullie allemaal

  10. Oooh! Arme jullie! Dikke knuffel.

  11. Hier ook een traantje om lieve Pixie. Het is toch altijd weer serieus droevig als er een pluizig gat valt in een gelukkig gezin. Zo jammer dat ze niet gewoon 80 kunnen worden!

  12. Och jongens… Ik ga Pixie ook missen, als ik weer eens op jullie bank in een slaapzak lag. Pixie was de enige kat die dat zou mogen (nu ja, hij eiste die plek op :-))
    Knuffel voor jullie allemaal.

  13. MUS

    aah nee sanneke! zo verdrietig X

  14. Oh heel verdrietig!
    Knuffel voor jullie allemaal.

  15. Nu moet ik huilen! Heel veel sterkte jullie.

  16. martijn

    Lieve allemaal,

    Wat een ontzettend naar nieuws. Ik zit het met een brok in de keel te lezen, kan me helemaal voorstellen hoe moeilijk dit voor jullie is. Heel veel sterkte met het verlies van pixie… bijna 15 jaar lief en leed samen delen, dan ga je het beestje toch intens missen.

  17. Ri

    <3 Pixie.

    Slaap zacht lieve poes.

  18. Hè wat verdrietig. Maar zo lief geschreven. Onze poes van vroeger heeft langer thuis gewoond dan ik….

  19. Och nee…nu huil ik met jullie mee….

  20. Tjee, nu huil ik ook mee. Wat een mooi stukje en wat zal Pixie gemist gaan worden. Heel veel sterkte!

  21. Warme knuffels voor jullie allemaal!

  22. Hee liefjes, wat een gemis zal het zijn! Liefs voor jullie. X

  23. Cisca

    Wat een verdrietig nieuws!
    Gelukkig kunnen jullie terugkijken op een mooi lang leven samen.

  24. Nienke Bee

    Aaawh :( Is hij al dood, wat ging dat snel. Wel goed dat jullie deze keuze hebben gemaakt. Echt heel verdrietig, wat je zegt: huisdieren worden helemaal onderdeel van het gezin. Of zoals ik onze hond Amiga altijd noemde: het populairste lid van het gezin. Veel sterkte, voor jullie allemaal. xxxx

  25. Pfoe…toch wel even traantjes gelaten na het lezen van dit stukje. Wat een lief, mooi stukje.

  26. Wat een droevige dag, wat een verdriet.
    Hoe droevig ook, je hebt het mooi verwoord, het raakt me.
    Dag lieve Pixie.
    Liefs voor jullie.

  27. klunder123

    Dag lieve poes. Sterkte….

  28. Anoniem

    Wat een verdrietig nieuws. Heel veel sterkte voor jullie, wat zal hij gemist worden jullie Pixie.

  29. Wat een verdrietig nieuws. Heel veel sterkte voor jullie, wat zal hij gemist worden jullie lieve Pixie.

  30. Janine

    Och, die arme oude Pixie… Dikke knuffel voor jullie allemaal!
    Zo te horen heeft Pixie een geweldig leven bij jullie gehad, koester de mooie herinneringen maar goed!

  31. José

    Lieve Sanneke, Rinke, Jip, Nisse en Neeltje dikke knuffel voor jullie allemaal! <3

    Pixie is de enige kat geweest die Koosje Jans tot nu toe durfde te aaien, uit zichzelf, al roepend 'Poes! Poes!'

  32. Och, wat een verdrietig bericht. Ik zit gewoon met tranen in m’n ogen. Dag lieve Pixie, jij lieve poes, wat zal jij gemist worden. Nooit meer die eigenwijze kat, in een hoekje van een foto. Maar wat heeft jullie Pixie een mooi kattenleven gehad!
    Knuffel en sterkte!

  33. Wat kan je dat toch prachtig omschrijven, ik voel jullie gemis. Sterkte!

  34. Lieneke

    Afgelopen zaterdag hebben wij onze kat moeten laten inslapen, dus de tranen staan in mijn ogen bij het lezen van dit bericht over Pixie. Wat kun je veel van zo’n beestje houden hè?
    Heel veel sterkte allemaal!

  35. Gos wat sneu! Maar mooi geschreven, hoor! En leuke foto’s ook. Die van Pixie aan je voet vind ik het schattigst. =)

  36. famsaramsades

    prachtig geschreven, veel sterkte

  37. Jacq

    Ach, wat verdrietig. Je zou willen dat huisdieren een mensenleven lang meegingen. Onze oude Ed was twee jaar geleden ook van de ene op de andere dag ‘op’. We missen ‘m nog steeds.

  38. Joanne

    Halverwege je verhaal had ik ineens natte wangen, een spinnende Puk naast me en een kopjesgevende Wiep bij m’n voeten.
    Ik moest denken aan dit gedichtje:

    Mijn poes was al heel oud. Nu is ze dood
    Nu lust mijn poes geen melk meer en geen brood
    Ze weet niet eens meer dat ze heeft bestaan
    Mijn poes, mijn poes is doodgegaan

    Willem Wilmink

    • Joanne

      Oh, ik lees mn berichtje terug en bedenk me dat het ook heel anders kan overkomen! Mijn bedoeling was om te schrijven dat het bijzondere beesten zijn, die gevoelens en stemmingen haarfijn aanvoelen. Een kat gaat in je ziel zitten. Daar gaan ze nooit meer weg (gelukkig). En eigenlijk moeten ze ook 100 worden!

  39. Sylvia van R

    Oh, wat erg om een geliefd huisdier te verliezen. Sterkte hiermee.

    Je stukje over Pixie tijdens je zwangerschap lijkt op mijn verhaal, mijn kater Cheetah was absoluut geen schootkat maar zodra ik zwanger was was hij niet van mijn schoot af te slaan. Helaas heb ik een aantal miskramen gehad en ook daarin was Cheetah een voorspeller.

    groetjes,

    Sylvia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s