Mijn leven in een tas

Dus. Ik ging een tas maken. Ik dacht, kan ik mooi oefenen met zitten in de supersonische stoel die ik gekregen heb dankzij dr House en de ergotherapeute. En ik dacht dat ik dat wel even snel ging doen – een tas heb je zo in elkaar toch? Zoals ik tegenwoordig wel meer inschattingsfoutjes maak.
Weet u nog, dat ik dacht dat ik wel weer kon gaan werken? Dat mocht dus niet.
Ik was op het punt dat ik niet meer de godganse dag óf in bed óf op de bank lag, maar dat ik soms ook even van die bank af kon. ‘Dan moest ik maar weer eens aan het werk,’ dacht ik, want ik voelde me reuze schuldig dat ik dat niet deed, werken.
Ik stapte optimistisch op mijn fiets voor een overleg op school, maar onderweg al wist ik: oef, dit valt niet mee en ik bén er nog niet eens. En dan was er ook nog geen bed of bank om toen ik er aangekomen was op neer te ploffen. Kortom: een inschattingsfoutje. Ik kon helemaal nog niet werken. Van de ergotherapeut mag ik er voorlopig niet eens aan dénken.

Wat werd de wereld zwart om me heen. Ik kon er niet eens over schrijven hier. Ik was een stap vergeten: dat ik eerst moet leren om hier in huis de normale dingen te doen. Dat is al moeilijk genoeg. Veel moeilijker dan alleen op de bank liggen in elk geval, want ik loop voortdurend tegen mijn grenzen aan. Nergens staat waar een grens is – Sjengenlanden galore hier- dus niemand die me tegen houdt. Tot ik weer eens omval. Wat dagelijks gebeurt. Elke dag liggen de grenzen ook ergens anders, ik weet het nooit van tevoren wanneer ik er een tegen ga komen. Iets wat gisteren kon, is vandaag misschien wel veel te veel gevraagd. Een strijd is het, voor mijn lijf en voor mijn hoofd.

Maar langzaamaan komt het licht weer wat terug in mijn hoofd. Dingen maken, daar heel ik mezelf mee. En accepteren dat het niet leuk, niet gezellig, niet sexy is, dit rare gedoe met dat lijf, maar dat het niet anders is. Dat ik heus wel vooruit ga, maar tergend langzaam. En dat ik ondertussen heus wel leuk, gezellig en sexy kan zijn. Op z’n tijd.

De tas maakte ik met net zo veel vallen en opstaan als dit hele proces gaat. Omdat logisch nadenken niet meevalt als ik ondertussen ook nog moet zitten. Nog nooit een project gehad waarbij zoveel mis ging. Lang leve het tornmesje. Dat mijn naaimachine al net zo onwillig is als mijn lijf hielp ook al niet mee. De laatste naad zit er nog niet in, die aan de bovenzijde van de tas. Had de naaimachine geen zin meer in. En ik had er ook geen zin in ‘m met de hand te doen, zoals ik de binnenzijde al met de hand had moeten doen. Ik accepteer ‘m wel even zoals hij is, mijn Santenkraamtas. Hij is voorlopig even goed genoeg (en voor een perfectionist is dat heel wat om te zeggen) en datzelfde moet ik dan ook maar van mezelf zeggen. Accepteren kun je leren. Maar het is zo móeilijk soms.

20130222-165134.jpg

20130222-165330.jpg

20130222-165357.jpg

20130222-165409.jpg

20130222-165515.jpg

Advertenties

22 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

22 Reacties op “Mijn leven in een tas

  1. En wat bij jou ook overeenkomt met de tas: die mooie details trekken gelukkig alle aandacht naar zich toe.

  2. Marga Blom

    Wat moooiii is die tas!. Hij doet me denken qua kleurkeuze en combinatie van de patronen aan die prachtige, dekbedovertrekken, gordijnen en spreien die je moeder maakte. Als we in Groenlo bij jullie logeerden genoot ik hiervan. Elke keer weer een verrassing. Ook die kast op de achtergrond bij je foto, heel spannend was die. In elk laadje zat wel een mooie streng borduurgaren of ander mooi spul

  3. Prachtig, die tas. En dat je soms helemaal krankhorendol wordt van de hele situatie is begrijpelijk. Hoop dat de tas, net als je lijf binnenkort (weer) helemaal volmaakt is.

  4. Wat een prachtige mooie tas, en mooi beschreven ook, die strijd, al is die strijd lang niet altijd zo mooi en fijn.

  5. José

    Ik vind hem prachtig!

  6. Ik geloof dat ik begrijp wat je bedoelt.

    Ik hoop dat het je lukt om niet te snel te gaan. Eerst echt helemaal beter worden, schuldgevoel en strijd ten spijt. Die dingen hebben meestal toch niets met de realiteit te maken. Die zitten alleen maar in ons hoofd en ons systeem. Het ingewikkeld te maken.

    Succes dus! En wat fijn dat je het uiteindelijk toch met ons wilt delen.

    En ja! Wat een mooie tas!

  7. Pfff San, het valt niet mee. Je hebt het wel heel goed en mooi beschreven. Die tas is geweldig! Met je eigen logo, gaaf!

  8. Anoniem

    Geweldige tas!! Dat speel ik me een ‘ gewilig’ lijf echt niet voor elkaar. Alles is dus relatief… Houdt moed, Sanneke!!!

  9. Fijn dat gelukt is dit te schrijven, ook dát is een stap.

  10. Wat een mooie tas zeg!
    En een mooi, open blogje heb je geschreven over het proces. Het lijkt me moeilijk twee stappen vooruit willen doen, maar er soms maar 1 kunnen doen of zelfs achteruit moeten stappen.
    Ik vind je schoenen ook vet!

  11. Iets maken wil bij mij narrigheid over dingen die ik niet kan veranderen nog wel eens verdrijven. Mijn lijf werkt ook niet zo lekker mee. Je hebt een mooie tas gemaakt!

  12. martijn

    goed genoeg?? hartstikke mooi zal je bedoelen (zeg ik als man…)!!

  13. Het is een práchtige tas.Maar jij bent ook een prachtig mens! Die tas is er gekomen met vallen,opstaan en veel geduld. En met deze kenmerken ga jij er vást ook weer helemaal bovenop komen!

  14. Ik vind hem mooi, vooral je eigen label!
    En zolang je elke dag vooruit gaat, hoop ik dat je daar moed uit kunt putten. Het lijkt me zo’n moeilijke situatie. Sterkte!

  15. Wat een mooi blog. En wat een mooie tas, met je eigen prachtige logo! Ik vond je al zo gelaten, na dat bezoek aan school, waaruit bleek dat dat er nog lang niet in zat, weer lesgeven. Sterkte Sanneke.

  16. Ik ben jaloers. Ja, niet op dat gedoe en gezeur met je onwillige lijf, maar op die tas. Ik kan dat niet. Kom zelfs niet een beetje in buurt. Mijn tassen die kapot zijn belanden ergens in een hoek, doos of worden gewoon vergeten. Van repareren komt nooit iets terecht. Laat staan van zo’n creatie. (zie ik nu goed dat het stiksel van het stippenplaatje met twee soorten garen vastzit?)

  17. super mooi is de tas! En ja, accepteren dat je lijf niet doet wat je in je koppie wel zou willen, is heel moeilijk :-(

  18. merelvv

    Enorme knuffel voor jou. En inderdaad, wat een prachtige tas, gemaakt door een prachtige vrouw!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s