Het achterneefje van Mona Lisa

Ik maakte gisteren foto’s van Jip voor bij het vorige log en ineens viel het me op: hij lacht niet. Een half lachje, zijn mond gesloten, blauwe ogen waar ik als een blok voor val.
Ik zocht mijn archieven door voor een foto van een breeduit lachende Jip, ik bedoel ik weet hoe hij lachen kan. Nérgens, op geen enkele foto van de afgelopen maanden en wie weet hoe langer terug wel niet, lacht Jip. Hij lijkt het mooie achterneefje van Mona Lisa wel. Nu zoeken ze voor de film een wat mysterieus kopje, nou, voilà, ik heb er een in de aanbieding.

Maar, bedacht ik me, het zou toch idioot zijn als ik later geen enkele foto heb van mijn lachende zoon. Mijn zoon, die kan gieren van de lach, als hij een geintje uithaalt, als hij een woordgrap verzint, als hij stoeit met zijn broertje.
Caught him!

20130120-122858.jpg

20130120-122928.jpg

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

4 Reacties op “Het achterneefje van Mona Lisa

  1. Nicolet

    Goed gevangen dielach!

  2. En de tante van Mona Lisa sprak: ‘Harder kietelen, Nisse, harder!’ :-)
    (Maar het belangrijkste is dat jij wéét dat ie lacht. En dàt ie lacht. Toch?)

  3. haha, er was een kieteldood voor nodig? Ik vind ze zo mooi, die nietlachende foto’s van je zoon. Maar snap wel dat je hem er ook graag eens lachend op hebt!

    • sanneke

      Ik ben het helemaal met je eens, zo mooi als hij dan is… Maar hier is hij gewoon een jongetje van 9 dat vreselijk moet lachen en zo heb ik hem ook graag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s