Vooruitgang

‘Je staat rechter op, je loopt beter. Het voelt misschien nog niet als veel, maar dit is vooruitgang,’ zei dr House. ‘Je moet van zo ver komen.’
Wat fijn. Maar zeg eens even, hoe kon het ineens gebeuren, dat ik ‘van ver moet komen’ terwijl ik daarvoor mijn leven toch aardig onder controle had en met veel plezier leefde, vroeg ik me af.
‘Dat was bepaald niet ineens, jij had al genoeg seintjes gehad, toch?’
Oh ja. En genegeerd.

Ik had er bijkans mijn professie van gemaakt: negeren, knop om, doorzetten. Ah, u herkent dit rijtje? Dan moet u uzelf misschien ook eens achter de oren krabben.

Nu doe ik alleen datgene dat mag en echt goed voelt. Oké, op laatst na toen ik ineens als een dolle ging opruimen in huis, omdat mijn toen nog flink zieke echtgenoot dat niet kon en ik visite verwachtte. Het voelde goed! Echt! Want ik had de knop omgezet. Maar het mocht niet en waarom niet, dat werd me in de uren daarna wel duidelijk. Dat eh, doen we dus voorlopig maar niet meer. *kuch* Iets met ezels en stenen en zo.
Wat wel kan en mag is wandelen. Elke dag een stukje. Heb ik even geluk; hier in de buurt is het echt prachtig. Terwijl de junior afdeling van de Santenkraam met pake en beppe bruisend Rotterdam in dook, togen Rinke en ik maar eens naar het Staphorster bos. Tja, verschil moet er zijn, hè. We wandelden door het rood verschoten bos en over de hei, mijn lief en ik. Ik vind hem zo leuk, hè, en hij vindt mij zo leuk, ondanks dat rare gedoe van mij. Dus maakte ik foto’s van hem en warempel, hij ook van mij. Dat wilde hij de laatste anderhalve maand niet, omdat je het ziet op foto’s, in mijn gezicht, in mijn ogen. Ze staan verkeerd. Maar ook dat wordt iets beter. Ik vond het gek om te zien; op de foto’s zie je dat mijn ogen in het begin van de wandeling vrij oké staan, maar dat dat al ras verandert. Tss…
Hoe dan ook, het was een zalige middag met schoonheid alom. En in Rotterdam komen we vast ook nog wel eens.

20121023-182816.jpg

20121023-182904.jpg

20121023-182942.jpg

20121023-183101.jpg

20121023-183442.jpg

20121023-183513.jpg

20121023-183538.jpg

Advertenties

22 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

22 Reacties op “Vooruitgang

  1. de derde van onder kan zo op een cdhoes, prachtig!

    en go, meisje, go!!

    x!

  2. Mooi zijn jullie… Enne…benieuwd naar die ^ plaat! X

  3. Ik ben het met de rest eens: die plaat koop ik zo!
    Fijn dat je weer vooruit gaat

  4. Wiehoe, dat klinkt goed… De hei doet jullie allebei goed! Mooie, mooie foto’s!

  5. Anoniem

    He die laatste van jou in de hei is net de rustende slaapwandelaarster van Pyke Koch!

  6. Kan het zeker zien (ik lees stiekum al een jaar mee).
    Ik vind dat je veel rake zinnen schrijft, zoals hoe het toch komt dat je van ver moest komen. Ik vind het een dooddoener, maar ik heb een soort van zoiets doorgemaakt, het proces voelt wel hetzelfde, en ik vind het verhelderend te lezen hoe jij het doormaakt.

    • sanneke

      Dank je voor je reactie, twistvrouwe. En ja, je kan het helaas zelfs op de foto van het begin van de wandeling zien. Ik loens. Da’s een teken aan de wand bij mij. (En direct samenhangend met de rest van het gedoe volgens dr House.) Begrijp ik het goed dat jij dat proces inmiddels helemaal achter de rug hebt? Ik hoop het voor je.

  7. Nienke Bee

    Prachtige foto’s, vooral de één na laatste van Rinke. Zelfs zijn baard is in herfsttinten.

  8. Hang in there, het wordt vast snel beter! Liefs

  9. Heel veel kleine stapjes maken een grote!
    En ja, ik zie het ook aan je ogen, ze staan anders. Je mooie grote kijkers en je knalrode lippen daarbij! Maar toch blijven maken hoor :)

    • sanneke

      Hoe ik er naar verlang er weer zo uit te zien. Ondertussen blijf ik zelf wel foto’s maken. Ik vind het fijn om te zien dat ik er al wel beter uit zie dan voor ik naar dr House ging, want boy oh boy, ik heb foto’s van mezelf, daar lusten de honden geen brood van. Maar als vergelijkingsmateriaal voldoen ze goed.

  10. Hm. Ben niet tevreden. Eigenlijk.
    Maar het zijn prachtige plaatjes!
    <3

    • sanneke

      Mijn ‘wat fijn’ was dan ook aan de ene kant heel gemeend en aan de andere kant sarcastisch. Pff, waar ik al niet blij mee mag zijn deze dagen. Maar vooruitgang is vooruitgang en er valt moeilijk te verlangen dat iets dat ik in zo lange tijd opgebouwd heb heel snel over zou kunnen zijn, dat snap ik ook wel. Maar ’t blijft stom.

  11. Wat fijn dat het, heel langzaam, toch ietsjepietsje beter gaat. Wandelen in de herfstgeuren en -kleuren is gelukkig geen straf. Sterkte met niks mogen, dat lijkt me zo moeilijk..

  12. Christine Rödiger

    Ach wat is het leuk te kunnen lezen dat er een klein stap vooruit is gegaan

  13. Mooie omgeving!
    Vriendelijke groet

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s