Hoe ik zelf het Oost Indisch meisje werd

We twijfelden: zouden we naar Into the Great Wide Open dit jaar of niet? Ik werd ik gevraagd mee te gaan naar concerten de komende tijd, zelf wilde ik graag nog naar Yeasayer volgende week (dat nieuwe album, zó goed, als je de kans hebt, ga!), maar nergens kocht ik kaartjes voor. Waarom niet? Ik wilde toch graag? ‘Nog even wachten,’ dacht ik. Maar waarop? Inmiddels weet ik waarop. Iemand drukte op mijn pauzeknop.

Mijn hoepels staan werkeloos tegen de muur, ik ga niet meer dansend door de kamer, ik hoor op dit moment in lokaal 218 te zijn, maar daar zal ik voorlopig niet meer komen.

Mijn vader was hier zaterdag en zag het Oost Indisch meisje aan de muur. ‘Maar… wanneer maakte je dit nou? Dit is hoe je nu bent.’ En inderdaad, ze spiegelt me precies. Het liggen wachten. Maar ik maakte haar toen ik nog geen idee had dat dit zou zijn hoe ik voorlopig mijn dagen zal slijten.

Ik had zo’n mooie zomer. Haalde alles er uit wat er in zat, voelde me stralend, vibrerend van leven bijna, perfect in conditie. Ik heb wel geleerd dat je het leven ten volle moet leven als je de kans hebt. Nu kan het even niet en weet ik dat ik in elk geval geen kans heb laten liggen toen het wel kon. En ik ga wel proberen nog steeds er uit te halen wat er in zit, ook al moet dat dan liggend op de bank. Heel bewust probeer ik niet te panieken, al ben ik zo nu en dan wel verdrietig, Rinke ook. Dat mag ook, het is nogal een omschakeling, maar niet te veel. Maar zo snel mogelijk de rust hervinden, da’s voor iedereen hier thuis het best.

Vanmorgen was ik nog even bij S., de huisarts. Ach, hij wil me zo graag helpen, maar hoe, hè. Het wordt een kwestie van een lange adem hebben, want met deze ‘afwijkende anatomie’ kun je niet zo maar een standaard behandeling doen. Maar hij belde net, had het voor elkaar gekregen dat ik zometeen al terecht kan bij de vaatchirurg en die wil gaan proberen meteen de doppler echo te doen die nodig is. Heel goed nieuws. Dat scheelt al weer een week wachten.

Nu had ik het plan voor een tekening hier, een gezamenlijke Rinke&Sanneke tekening, maar u ziet het, die is er nog niet, u houdt hem tegoed. Dan maar een buitengewoon tof liedje met dito clip, waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Advertenties

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

9 Reacties op “Hoe ik zelf het Oost Indisch meisje werd

  1. Lieve San, jij vindt je weg wel. Altijd. Want je hebt al voldoende rottigheid meegemaakt maar je bent daardoor wel een geweldige vrouw geworden. Ook hiermee weet jij te leven. Sterkte en succes bij de dokter!

  2. mus

    dikke kus!! …en david byrne is een fijne juist ook met clip

  3. Janine

    Wat wrang, zo niks te kunnen/mogen na zo’n toffe zomer, terwijl dit actieve zo enorm bij je past! Veel sterkte! Ondanks alle narigheid wel fijn dat je huisarts zo meeleeft en je meteen bij een specialist terecht kan!
    Liefs, janine

  4. Nou zeg, ik kan me hier echt zoveel bij voorstellen. Ik prijs me regelmatig gelukkig dat mijn gezondheid me nog nooit in de weg gezeten heeft om het actieve en drukke leven te leiden zoals ik dat wil.

    Heel veel sterkte en liefs!

  5. Maureen

    Heel veel beterschap. Fijn dat je iig snel terecht kan bij de vaatarts. Sterkte!

  6. Nou zeg, dat sucks echt big time! Houd moed hoor, daar op die bank.

  7. José

    En dan Koosje Jans die vandaag op de vraag ‘wie is dat meisje?’ zonder twijfel jou aanwijst, daar schoot ik toch even van vol…

  8. Juist. Vol van het leven genieten als alles lekker gaat, zodat je in mindere (zeg maar gerust klote) tijden daar je energie uit kunt putten.
    Want jullie slaan je hier gewoon prima doorheen hoor! x

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s