Oh la la, Paris!

Als je het al spannend vindt om in je eentje je weg te vinden in het spinnenweb van metrolijnen van Parijs, of eh, met pakweg drie kinderen, dan kun je je waarschijnlijk wel voorstellen hoe het is als je met 60 kinderen tegelijk de metro in gaat. Als ze allemaal maar heelhuids, met al hun spullen en bij het juiste station er weer uit komen… Maar het lukte best! Er raakte er maar eentje kwijt! Net die ene zonder mobiel natuurlijk. Gelukkig was hij goed genoeg geïnstrueerd om zonder paniek zelf naar het hotel te komen. Chapeau M.! M.was niet de enige op wie ik trots was trouwens. Mooi hoor, je leerlingen ineens in een heel andere setting te zien, ze angsten te zien overwinnen (je zal maar met enorme hoogtevrees de Tour Montparnasse op moeten… Hand in hand liep ik met een bibberende leerling het dak van de Tour Montparnasse op, waar ze ineens verbaasd zei: ‘Ik ben over mijn hoogtevrees heen! Wat prachtig is dit zeg!’), ze nieuwe vriendschappen te zien sluiten. Ik was ook trots op mezelf trouwens, toen ik in mijn beste Frans het voor elkaar kreeg om 55 leerlingen en vijf man begeleiding gratis het Louvre in te krijgen (er was iets mis gegaan met de reservering).

Voor mij was het de eerste keer in het Louvre. Ik was gewaarschuwd: leerlingen hebben het snel gezien in een museum, kijken hooguit naar de Mona Lisa in het Louvre en dan is het wel weer klaar. En zo ging het ook voor een boel leerlingen denk ik. Maar er was ook een club die bij mij in de buurt bleef en geïnteresseerd bleef luisteren. ‘U was echt gelukkig daar, hè?’, zei L. later. Oh jee, dacht ik, ook best gek voor zo’n knul, zijn lerares helemaal in extase te zien door een paar schilderijen. ‘Ik snapte het wel, hoor’, zei hij, ‘het was ook echt mooi.’

De dagen waren lang en fijn, de nachten waren kort. Niet eens door baldadige leerlingen, maar door een overspannen hoteleigenaar. Pfff, als je niet van kinderen houdt, allergisch bent voor zelfs het zachtste gefluister rond een uur of 1 ’s nachts, dan moet je niet de elektriciteit er af gooien in de kamers of zelfs leerlingen uit het hotel zetten (gelukkig werd dat toch weer terug gedraaid), nee, dan kun je beter niet meer 3 schoolgroepen tegelijk in je hotel zetten of de kamers beter isoleren. Nou ja, het mocht de pret niet drukken.

Het was jammer en raar om vervroegd naar huis te gaan, maar wat was ik opgelucht dat dat ook betekende dat ik eerder weg mocht uit Disneyland. Gelukkig had ik mijn lieve collega’s bij me om er toch nog wat van te maken daar, maar die konden het op een gegeven moment ook niet meer aan, al die happyhappyjoyjoy en it’s a small world after all. Collega L. raakte er zo depressief van dat ze zichzelf voor het Disneytreintje gooide. Om bij te komen van deze pastelkleurige hel at ik tegen een zuil van een kerkje aan gezeten een eclair – dat moet wel de goddelijkste eclair zijn geweest die ik ooit at – en stapte vervolgens in de Thalys. Au revoir, Paris! Hoop dat ik je snel weer zie!

20120512-160650.jpg20120512-160734.jpg20120512-160920.jpg20120512-161014.jpg20120512-161147.jpg20120512-161503.jpg

20120512-163037.jpg

20120512-163501.jpg

20120512-163632.jpg

20120512-163717.jpg

Advertenties

13 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

13 Reacties op “Oh la la, Paris!

  1. Prijs: ja! Eurodisney: dusnie. Maar wat heerlijk dat je het zo goed hebt gehad. Hoe was het afscheid gisteren?

    • sanneke

      Het was een mooi, liefdevol afscheid van oerpake. Ik was heel blij dat ik er bij kon zijn. Gisteravond ben ik nog even naar school gefietst om daar de bus met leerlingen op te wachten, kon ik van hen en van mijn collega’s ook nog even fatsoenlijk afscheid nemen.

  2. Wat n ‘dingen’ kun je toch in n paar dagen doen/meemaken hè!? In Parijs zijn, Eurodisney (ieuw) én vervolgens in je up weer naar huis om van opa afscheid te nemen.
    Je zou van minder moe worden. ;)

    • sanneke

      De middag na de uitvaart viel ik zo ongeveer in coma. Rinke maakte me na 3 uur wakker (in het logeerbed van Nisse bij Rinkes ouders thuis) en ik was echt volkomen de kluts kwijt, kon eigenlijk alleen nog maar huilen, zo vreselijk moe, ook na het slapen nog.

  3. Door de stijl, het moment of toch herkenning?….ik weet niet waarom, maar bij dat stukje waarbij een leerling haar hoogtevrees overwint, kreeg ik bijna tranen in mijn ogen. Mooi.
    En wat goed dat je ze hebt kunnen overtuigen Chapeau!
    Fijn dat alles klopte. En vast ook fijn om weer thuis te zijn.

    • sanneke

      Och, dat vond ik zelf ook zo mooi. Zo bibberend als ze naar boven ging, zo gelukkig was ze boven op de Tour Montparnasse. Ik vond het ook echt zo prachtig daarboven, met dat geweldige uitzicht en omringd door gelukkige leerlingen die allemaal net zo genoten als ik.

  4. Novy

    Wauwie. Leuk hè, Parijs!! Ik was er ook, een week eerder. Maar dat wist je al hè?

    • sanneke

      Ik had al zo’n vermoeden, zag je schaduw telkens net om de hoek verdwijnen in de metro, bij de Notre Dame, bij de fontein bij Pompidou…

    • sanneke

      Jawel hè? Zie je wel dat mijn mentorleerling F., op foto 2 een waterflesje met rozen er in in zijn handen heeft bij het bestuderen van de metrokaart? Had ie gekocht in de stad, leek hem gezellig voor op de hotelkamer. #smelt

  5. Zo’n hoogtevreesmomentje (of dus juist niet) had ik ooit op de koepel van de Sint Pieter in Rome. Dat is inderdaad zo bijzonder om te ervaren.
    Maar wat een emotionele achtbaan is deze week geweest. Daar heb je geen Eurodisney voor nodig.

    • sanneke

      Ja. Nu dat kun je wel stellen. Vandaag een fijne kalme dag, maar wel weer hartstikke verkouden, holtes potdicht als reactie op alle heftigheid van afgelopen week gok ik zo.

  6. Je hoogtevrees bedwingen op de Tour Montparnasse… ja, volgens mij ben je er daarna voor de rest van je leven vanaf. Het is in elk geval een mooie reminder van alle mooie dingen die je kunt meemaken als je die angst probeert te bezweren.

    En diep, diep respect voor jullie docenten. De verantwoordelijkheid… Tuurlijk, het zijn geen kleine kinderen meer, maar toch. Het is een grote groep.

    En Parijs… Je zou er elk jaar naar toe moeten kunnen gaan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s