De foto

Foto’s worden beelden, worden herinneringen. Weet je het echt nog, dat je mee liep in die carnavalsoptocht toen je vier was? In dat clownspakje dat je moeder voor je naaide? Ik denk dat ik het nog weet, dat ik daar liep, naast Erlinda. Maar het kan ook zijn dat ik het nog weet door die ene foto in mijn album. Meisje met staartjes, stippenclownspak, rode rondjes op de wangen en eentje op de neus.

En dan die moeder, van haar zijn er veel herinneren,veel foto’s. En dat is maar goed ook, want op een andere manier is het niet meer mogelijk om haar te zien. Ik herinner me haar zittend op een muurtje achter het huis met haar haar in vlechten op haar hoofd gebonden, een jong vogeltje in haar handen, uit het nest gevallen vast. Of nee, waarschijnlijk herinner ik me dat niet, maar is de foto mijn herinnering geworden. Ik herinner me dat ik haar op vakantie schuin van achter zag. Hoe mooi ze zat te wezen tussen de rotsen. Maar dat kan niet, dat ik me dat herinner, ik was er niet eens bij op die vakantie, ik zag alleen de foto vaak. Ik herinner me hoe ik in de auto naast haar zat op de parkeerplaats van de supermarkt en ze mijn gezicht naar het hare draaide. ‘Net een hartje,’ zei ze. Daar is geen foto van, dat is een echte herinnering.

Ik test mezelf, wat weet ik nog? Soms komt ze ’s nachts langs in mijn dromen, maar nooit kan ik foto’s maken dan om er herinneringen van te maken. De volgende ochtend zijn de beelden al vervaagd.

Vorige week was ik bij mijn vader. Vlak voor we vertrokken pakte ik een foto-album uit de kast. Zo maar een. Het bleek het album van de reis door Amerika te zijn, die mijn ouders samen maakten. Een album vol kiekjes van een mooie reis. Maar er was een foto… Ik was er niet bij toen hij gemaakt werd, het is niet mijn herinnering, toch bracht hij zo’n bom van herinneringen in me tot ontploffing dat de tranen ogenblikkelijk naar boven kwamen. Die foto hoort bij een diep gevoel. En ik kan hem hier niet laten zien. Niet omdat ik er niet snel zelf een foto van maakte, maar omdat het niet kan. Dan zou ik zo maar haar ziel hier voor iedereen neerleggen. Ik koester hem fijn zelf, veel dichterbij kan ik niet komen.

Advertenties

19 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

19 Reacties op “De foto

  1. Mooi geschreven Sanneke. Dezelfde vraag heb ik mezelf ook vaak gesteld. Wat is herinnering, wat is foto? Wordt een foto herinnering, of wordt herinnering foto? Een mix die door het leven loopt.

  2. irene

    Wat heerlijk dat je een foto hebt waarbij je het gevoel aan haar kan oproepen. Kostbaar.

  3. zomaarliene

    Poeh, wat een ontzettend mooi logje, en heel fijn zo’n foto! Fijn weekend voor jullie.

  4. marga blom

    Een herinnering die zich als fotobeelden in mijn hoofd afspelen. Nellie achter haar fornuis in het toen nog kleine keukentje. Ze roert in een pan soep. Gemaakt met een minimum aan ingredienten. Er moest zuinig aangedaan worden. Het huis was net gekocht. De soep was geweldig, evenals de ragout van het soepvlees en alle andere lekkere dingen die zijvoor ons maakte. Tijdens het koken kletste wij eindeloos – zoals schoonzussen dat kunnen doen- in het weekend dat Arnoud en ik bij jullie waren….

  5. José

    Zo bijzonder…

  6. MOOI.

    En groot gelijk: die foto, de herinnering, het beeld, die ziel, die is van jou. Dat hoort niet op het internet thuis, voor ie-de-reen te zien.
    Dat je dit verhaal deelt is al heel mooi.

  7. Hey ik kwam net je stukje tegen en ikke ben ontzettend gelukkig geworden. Er zit enorm veel werk in de artikelen, is dat zo? Ik kom snel terug.

  8. Wat een ontroerend verhaal. Ik vind je erg mooi schrijven. Groetjes, Lara

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s