Club Insomnia

Wat neemt u mee als u een avond uit gaat? Ik ging uit en ik nam mee: het origineel van geboortekaartje dat ik ooit maakte, een portretje van een kalende oude hond in een coltrui, een stevige bekkenpijn en het boekje dat Hanco Kolk maakte bij de liedjes van Spinvis’ nieuwste album.

Het origineel van het geboortekaartje was voor Dionne en Olaf die ook naar het concert van Spinvis kwamen. Het lag al vreselijk lang op ze te wachten en eindelijk kon ik het ze dan geven.

Het portretje van de kalende oude hond in een coltrui was voor Martine en Juul. Het was de eerste keer dat ik Martine en Juul ging zien en ja, wat neem je dan mee? Een portretje van een kalende oude hond in een coltrui. Hun hond namelijk, die, vlak na Martine me op Facebook verteld had dat ze de hond altijd in een rode trui hulde, omdat het anders te koud voor haar was om te gaan wandelen, overleed. En ik kreeg dat beeld van de hond in die trui maar niet uit mijn hoofd en kon me voorstellen dat ze haar erg zouden missen na 14 jaar samen zijn. Ze moest dus geschilderd. Dus hier is ze, Scooter, een nagedachtenis.

Maar ik kreeg ook wat van Martine: een lichtbak, hoe cool! (Een lichtbak gebruik je om (delen van) tekeningen over te trekken.) en van haar man Juul en zijn band een werkelijk fenomenaal concert. Wow, wat was Spinvis op dreef! Fantastisch om ‘Kom terug’ en ‘Oostende‘ nu live te horen, met hun prachtige teksten , het exploderende ‘Club insomnia’… Iemand uit het publiek vroeg om ‘Bagagedrager’. ‘Da’s van Gers Pardoel, we spelen geen covers,’ antwoordde Erik, Spinvis. Maar natuurlijk speelde hij het even later wel, niet het nummer van Gers Pardoel, maar zijn aller eigenste ‘Bagagedrager’, voor (en zelfs met) Simon Vinkenoog. Niet alleen de band was geweldig, het publiek ook: heel stil tijdens de nummers, uitbarstend in luid applaus na elk nummer, letterlijk en figuurlijk saamhorig. Dat je met z’n allen weet: ‘We zijn getuige van iets heel moois en bijzonders hier.’ Het voorprogramma, Lola Kite was ook al erg goed trouwens en zo hadden we al met al een machtige concertavond.

Ik had geen zin me op mijn kop te laten zitten door dat rot bekken, dus beet ik me maar door de pijn heen, liet me meevoeren door de muziek, door de prachtige beelden die Hanco Kolk tijdens het concert op het achterdoek tekende en besloot er geen seconde minder om te dansen. En hé, dat bleek precies te zijn wat het bekken nodig had! Losgooien die heupen! Nah, wat een geweldige remedie, want dat doe ik graag. Bijvoorbeeld op de afterparty, Sabotage, daar dansten Rinke en ik met Nienke, terwijl haar Henk in de dj-booth stond. WHOEHOE! De zaal ging plat! Ooh.. wat heb ik me vermaakt… En eh ja, hoe later op de avond, hoe vrolijker de gasten en hoe vager de foto’s.

Weer terug thuis, in bed ontdekte ik: ik was echt in Club Insomnia terecht gekomen. Mooi dat ik niet meer wilde slapen, helemaal vervuld van muziek, van alle toffe ontmoetingen, het lijf nog één en al dans. Kon ik mooi nog even kijken in het laatste dat ik meegenomen had: het boek waarin Hanco Kolk alle ‘Tot ziens, Justine Keller’ liedjes verbeeldde. Het lijkt wel een balboekje geworden! En kijk nou, wat Hanco tekende! Gaf ik mijn versie van Scooter in coltrui aan Juul en Martine, kreeg ik er Hanco’s versie voor terug. Nu heeft ze nog een colbert aan ook, sjiek hondje hoor.

Advertenties

15 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

15 Reacties op “Club Insomnia

  1. Wat een lief geboortekaartje voor Sigrid (ook hele leuke naam ;-)
    En lieve hond met trui..

    Nu lekker een week om bij te kunnen komen?

  2. Het was een hele mooie avond!

  3. Het schilderijtje van de hond is GeWelDig. Ben fan van dieren-als-mensen (mooiste boekcover van de laatste tijd: de cover van Toen God een Konijn Was (http://www.cultuurbewust.nl/wordpress/wp-content/uploads/2011/09/Toen-god-een-konijn-was.jpg).

    En wat maak jij geweldige dingen mee.

    • sanneke

      Dank je wel. Ik deel je liefde voor dieren met menselijke trekjes. Maakte er zelfs ooit een boek mee. :) En ja, ik maak absoluut geweldige dingen mee, deze avond bezat een sprankelende magie waar ik nog wel even op door kan.

  4. Ja. Het schilderijtje van de hond is GEWELDIG.
    En de avond ook! Ondanks de stevige bekkenpijn (:-()

    • sanneke

      Dank je, was er zelf ook verliefd op, maar kon ’t niet zelf houden natuurlijk, daar had ik ’t niet voor geschilderd. Dus heb ik voor mezelf nog maar een tasje bij de kringloop gekocht en daar met nagellak een hondje op geschilderd. :)

  5. Als attentheid een talent is, dan bezit jij het tot in je tenen. En wat je geeft krijg je terug.

    Hoop dat je het niet later alsnog hebt hoeven bezuren wat het ‘op je heupen krijgen’ betreft – auts.
    Soms is eigenwijs zijn en níet naar je lichaam luisteren best goed. ;-)
    Wat een avond moet dat geweest zijn, zeg: magisch.
    Ik zag Spinvis in april (??? was 25 weken zwanger… laat maar, tijd voor bed voor mij, kan niet meer terugrekenen en het doet er ook niet toe): stilzittend in een schouwburg(je). Maar evengoed kwam het snoeihard mijn hart in. En we zaten eerste rij (!). :-)

    • sanneke

      Het is goed gegaan met mijn bekken. Het bleek echt de juiste remedie. Ik had uit voorzorg al wel mijn -geweldige- corset aan gedaan, nog zo’n remedie waar niemand je over vertelt als je bekkenklachten hebt, maar dat gaf me ook al wat steun en door de pijn heen dansen werkte dus ook. De vorige keer dat ik bij Spinvis was, was ik ook zwanger! Van Neeltje. :) Dat was ook in de schouwburg. Ga als je de kans krijgt ook nog eens naar een club-concert, tjonge, wat knalden ze!

      • Dat zou ik inderdaad heel graag een keer meemaken. Zag ze ooit al eens in Utrecht (Tivoli De Helling), maar daar was Spinvis een onderdeel van een langer/samengesteld programma, plus het was dik zes jaar geleden.
        Iedere keer weer sta ik er versteld van hoe de nummers die op cd al zo binnenkomen, líve helemaal de pan uit vliegen – en soms zelfs extra en onverwachte ladingen lijken te krijgen.

        En wat goed dat er geen pijn achteraf kwam! En vooral ook: dat de pijn je niet tegen hoeft te houden op dit soort avonden. Nooit meer (zo) kunnen dansen… best een schrikbeeld.

  6. Van kunst heb ik weinig kaas gegeten maar je muzieksmaak bevalt me. Ik maakte door jou kennis met Zita Swoon en ik zag, tijdens mijn laatste dansuitje, dat Eefje de Visser werd aangekondigd in Groningen. ’t Is nu natuurlijk wel zaak dat ik de namen niet vergeet. Dus…Spinvis, Lola Kite, Spinvis, Lola Kite… goed onthouden.

  7. Hé! Ik had potverdorie een reactie geplaatst! Nu ja: dan de korte versie: wat mooi, leuk, magisch en wat een goed medicijn tegen bekkenpijn!

  8. Julius

    Nogmaals bedankt, het schilderijtje is prachtig, je gedachte er achter puur en daardoor nog vele malen mooier.. het was niet alleen voor jullie een fantastische avond. Het moment pakken en er volop van weten te genieten, dat is een kunst op zich. Het genoegen was wederzijds!
    Ik heb geen gedag meer gezegd, feestgedruis en zo, vergeef me…
    Tot ziens (waar ken ik dat van??!?)

  9. Ik kom even hoi zeggen hier en je een dik compiment voor je blog geven. Je verhaal over Spinvis maakt me glimlachen. Zag ‘m pas (weer) in Breda en dat was ook al zo goed!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s