Er zijn van die dingen, die mogen niet gebeuren.

Ik had geen beste dag, vorige week woensdag, schreef er zelfs een logje over. Ik had geen enkele reden me slecht te voelen, dacht ik, waarom was ik dan zo down? ’s Avonds belde broer vanuit Nice met de reden: Jonas lag in het ziekenhuis. Oké, hij was verkouden, moest hoesten toen ik er was, maar in het ziekenhuis?!

Op de dinsdag er voor, een nationale feestdag in Frankrijk, kreeg Jonas last van een ontstoken oog. Het werd rood en dik. Jan Maarten en Aude besloten er de volgende dag mee naar de huisarts te gaan als het dan nog niet beter was. Tja, kindjes hebben wel vaker ontstoken oogjes. Maar de huisarts was direct op zijn qui-vive. God zij dank. Hij stuurde Jonas meteen door naar de eerste hulp van het kinderziekenhuis. Het rare was, dat ziekenhuis, dat hadden Jan Maarten en Aude voor mij gebruikt als herkenningspunt langs de baai. Van verre kon je het zien liggen en daar, daar bij het ziekenhuis, daar was hun huis. Al snel bleek dat Jonas in het ziekenhuis moest blijven: er zat een abces achter zijn oog. Door zijn verkoudheid had dat abces daar kunnen komen. Een zeldzaamheid, in het ziekenhuis waren ze het nog niet vaak tegen gekomen. Jonas kreeg een infuus met antibiotica, waar het abces van moest slinken. Dat infuus werd de grootste nachtmerrie voor Jonas, het deed hem erg veel pijn als er weer een nieuwe spuit antibiotica door moest. Maar ja, het moest wel, want het abces drukte tegen zijn oog en tegen zijn hersenen. De dokters wonden er geen doekjes om: als het abces niet slonk zou het het oog er uit kunnen drukken.

Bijna een week was ik met dat kleine mannetje samen geweest. We deden samen boodschappen, we wandelden langs de zee, ik troostte hem, kookte voor hem, speelde samen met hem met de lego, smolt als hij ineens zei: ‘Je t’aime tante Sanneke.’ en nu, nu kon ik niet naar hem toe. Ik kon mijn broertje en schoonzusje niet aflossen tijdens alle uren in het ziekenhuis, ik kon mijn kleine neef niet knuffelen. Alles wat overbleef was een enorme steen op mijn maag. Ik sliep er slecht van. Rinke droomde dat hij Jonas in vliegende vaart naar het vliegveld moest brengen. We moesten behangen maar het werd een grote snibbige snauwpartij, want heel de tijd was die onrust er, die enorme ongerustheid. Vandaag moest Jonas door de scan. Wat zou het verdict zijn? Ik vrat mezelf op.

Gelukkig kwamen Rinkes ouders vandaag. Ze pasten een paar uur op, maar gaven ook een beetje troost, gewoon door er te zijn. En ze konden opgelucht met ons klinken toen we tegen de avond hoorden dat hij weer thuis is, onze Jonas. De uitslag was goed, het abces is geslonken, Jonas mag thuis verder met zijn antibiotica-kuur. ’t Komt goed. Gelukkig maar, want die oogjes van Jonas, die zijn me veel te lief.

Jonas en ik, wachtend op de lift die ons naar het mooist gelegen speeltuintje van de wereld zou brengen, uitkijkend over de zee, de stad.

Advertenties

24 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

24 Reacties op “Er zijn van die dingen, die mogen niet gebeuren.

  1. José

    *Zucht van verlichting*

    Je moet er gewoon niet aan denken…

  2. Dat is even heel erg schrikken. Gelukkig is het goed gekomen en gelukkig is Jonas weer thuis!

  3. Pfff, dan is die afstand extra stom… Maar wat fijn dat het er goed uitziet (ja, ik durf er zelfs een flauwe woordgrap tegenaan te gooien; excuses).

  4. Novy

    Ja joh, bah. Maar wát fijn, dat het weer goed lijkt te komen! Niet in het minst te danken aan de doortastende huisarts, lijkt me!

  5. Phew, wat ben ik blij om dat te horen!

  6. Kan me goed voorstellen dat dat je een paar moeilijke dagen heeft gegeven. Gelukkig is Jonas weer thuis en gaat alles volgens het boekje.

  7. Ik scrolde meteen door naar beneden. Gelukkig, dit verhaal heeft een goed einde!
    Maar een ellendig avontuur was het wel. Dan is Nice ineens wel heel ver weg, denk ik…

  8. Nicolet

    Wat fijn om te lezen. Thuis weer helemaal opknappen Jonas

  9. Oeff… ik kan me voorstellen dat je hart dan echt breekt voor zo’n ventje, helemaal na de tijd die je met hem hebt doorgebracht, Gelukkig nu goed nieuws, wat een kei van een huisarts!

  10. bloemen naar die huisarts! wat een narigheid, maar wat fijn dat het beter gaat.

  11. Martine

    Jeemig wat een verhaal, gelukkig gaat het nu weer beter. En inderdaad dan is Nice niet naast de deur. Veel liefs voor jullie allemaal!

  12. HNK

    Arme Jonas en jullie. Nice is lang niet altijd fijn. Laat dit positieve nieuws van vandaag maar de toon zijn van deze week!

  13. Gelukkig, positief vooruitzicht! Spannend zeg…

  14. Wien

    Wat een opluchting. Beterschap Jonas, dat je maar weer snel de oude mag zijn!

  15. Jacq

    Wat bijzonder dat jij vorige week onbewust aanvoelde dat er iets helemaal fout zat. Dat geeft aan dat je ook op verre afstand naasten kunt zijn. Die verbondenheid heeft Jonas vast ook gevoeld toen hij in het ziekenhuis lag, ook al kon je dan niet bij hem zijn. Wat fijn dat hij nu weer thuis is en dat het goed komt met hem.

  16. Gelukkig is hij weer thuis. Wat een stress en onzekerheid en dan is de afstand ineens wel heel groot.
    Kinderen horen niet in een ziekenhuis maar lekker thuis op de bank of spelend op de vloer.

  17. Die lieve Jonas heeft gewoon veel vechtlust. Net als jij. Het blijft familie, hè.

  18. martijn

    Hè wat hebben jullie een spannende tijd achter de rug! Ik las je log met buikpijn en met een grote glimlach sluit het gelukkig af…..
    Wat ben ik blij voor jullie dat het allemaal goed afloopt.

  19. noelle

    poooh das schrikken zeg. gelukkig is t nu aan de betere hand. kom maar tot rust lieve meid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s