De dag die niet echt van de grond kwam

De dag begon fijn. Ik ging met Neeltje naar de kapper en kocht voor het eerst in jaren oorbellen. Maar er was niemand om te zeggen: ‘Wat zit je haar mooi! En sterretjes-oorbellen! Wat leuk!’ Wel kwam er een jongetje met Nisse spelen. Een jongetje dat net nieuw op school is. Een aardig ventje, maar och, zo anders. De al even aardige maar tevens even andere moeder bracht hem. ‘Wat zou ze van me denken?,’ vroeg ik me af. ‘En van ons huis? Misschien… een tikje bohémien. Nee, dat zou ze vast niet zeggen. Wat vreemd dan.’ Het jongetje voelde zich echter meteen thuis. Enthousiast viste hij een graafmachine uit een hoekje. De graafmachine die onze kinderen nooit een blik waardig gegund hebben. Hij liet trots zijn nieuwe shirt zien met een trekkertje er op. Wij hebben ook wel een trekkertje, maar daar wissen we de spiegel mee droog na het douchen. Ik had zin in dansen, maar het voelde niet goed dat met het jongetje er bij te doen. Dat zou hij vast raar vinden. Zuchtend pakte ik mijn pen en inkt er bij, om een voorbeeld te maken voor een opdracht voor school, maar het pennetje bleef steeds in het papier haken.

Mijn ene lieve vriend belde, die zich zo mogelijk nog veel verweesder voelde dan ik en net de wasmand stuk getrapt had. En ik moest denken aan die andere lieve vriend, die ook alle recht heeft nu zin te hebben in wasmanden stuk trappen. Ik ging niet de wasmand stuk trappen, maar liep met de kinderen naar de speeltuin. Daar herfstte het. Ik had gehoopt mijn vriendin er nog even te treffen, maar er waren alleen twee knulletjes, waarvan er eentje tegen Nisse zei dat hij meisjeshaar had en een meisjesnaam had. Nisse was er duidelijk totaal niet door aangedaan, maar toch, ik vond het stom. Niet dat ging ik dat ging zeggen. Ik las staande tegen de paal van de schommel een boek en gaf Neeltje en jongetje af en toe een duwtje als ze er om vroegen en wenste vurig dat het snel vier uur zou zijn, want dan zou mijn Jip, die uit spelen was, met rode wangen naar me toe komen rennen en zou het jongetje weer opgehaald worden. Ik wilde gewoon weer mijn eigen gedoetje.

Gevieren liepen we naar huis. ‘Ik heb hoofdpijn,’ zei Jip. ‘Waar doet het zeer?’, vroeg ik. ‘In mijn rechter hersenhelft,’ antwoordde hij. En dat was niet mooi natuurlijk. Maar toch, wel heel duidelijk mijn gedoetje. Ik gaf hem een kus op zijn rechter hersenhelft en wacht nu tot mijn lief thuis komt die gaat zeggen: ‘Wat zit je haar mooi! En sterretjes-oorbellen! Wat leuk!’ Tenminste, dat hoop ik dan maar. Met een beetje mazzel wil hij nog met me dansen ook en komen mijn voeten en de dag alsnog van de grond.

Advertenties

30 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

30 Reacties op “De dag die niet echt van de grond kwam

  1. Wat zit je haar mooi! En sterretjes-oorbellen! Wat leuk!

  2. …doet me een beetje denken aan dat liedje van KvK: ‘een droeverig gevoel’ … En ook weer niet.
    Hoop dat je je gedoetje weer compleet hebt!
    En dat kind in de speeltuin? Ik had ‘m een linkse verkocht! ;)

    • sanneke

      Nisse kon er zelf duidelijk prima mee omgaan, dus leek ’t me beter er niet op in te gaan. Waarschijnlijk was ’t juist Nisses onverstoorbaarheid die ’t jongetje triggerde deze dingen te zeggen.

  3. Och San, zo herkenbaar, eigenlijk alles, van de meisjesnaam/haar opmerking tot zo’s ander vriendje met andere moeder (hier zei het vriendinnetje: mijn oma moet eens langskomen hier, zij ruimt bij ons ook altijd op’ en ik had echt opgeruimd maar ons huis is misschien een tikkie bohemien … ;-)

    dag mooitje met je mooie sterrenoorbellen en dag lieve Neeltje met je mooie haren, en prachtNisse met superkapsel en topnaam :-)

    Een dikke Rotkneller

  4. Soms is alles gewoon stom. Dat de dag morgen maar precies omgekeerd mag zijn!

  5. HNK

    Als het vaarwater rustiger is kom ik je gezelschap houden op dit soort stomme dagen!

  6. Nah. Ik heb óók sterretjesoorbellen!

  7. Gooi je even een foto op twitter? Of deed je dat al en heb ik ‘m gemist?

  8. En er dan toch nog zo’n mooi stukje uit maken! Ik kreeg vroeger ook altijd opmerkingen van vriendinnetjes en hun ouders over ons Hans en Grietje (met rose en mintgroen op de gevel) huis en nu woon ik in mijn eigen fijne versie ervan. Ik wordt omgekeerd zelf heel nerveus van hele burgelijke minimalistische huizen (zonder er ook maar iets op neer te kijken trouwens!) alsof ik mijn adem in moet houden..
    Wat zijn mensen toch mooi verschillend he :)

  9. Jeanette

    Melancholisch word ik van je stukje.
    Ik ben een lurker, dat je het even weet ;-) en ik hou van ratjetoe huizen. Ikzelf heb er jaren in geleefd met veel plezier, nu is mijn huis nog steeds niet steriel, gelukkig maar, maar wel een hoop leger. 2 meiden de deur uit, alleen zoon nog thuis. Ik heb wel een hoop planten, ik ben gek op orchideeen, staan allemaal voor mijn raam die op onze overhoop liggende tuin uitkijkt.
    Achterbuurvrouw zeurt en zanikt over onze overwoekering, terwijl ze er niets van doen heeft. Ik laat haar maar, jammer dat ze ons niet gewoon laat.

    En Jip, Nisse en Neeltje hebben prachtige namen, namen die bij hun persoontje passen…en als anderen daar niet mee om kunnen gaan, is dat niet jouw probleem hoor, ook al voel je je misschien aangevallen omdat deze mooie kinderen de namen dragen die jij en Rinke met liefde voor hun hebt uitgekozen.

    • sanneke

      Ja, melancholisch, dat was ik wel, nog steeds wel een beetje. Maar je doet me een groot plezier door geen lurker te zijn, maar Jeanette. Ik vind het heel leuk om te weten wie er mee lezen en je gunt het me ook nog meteen een beetje mee te kijken in jouw leven. Laat maar zaniken, die achterbuurvrouw. Ik voelde me niet echt aangevallen door die opmerking, was wel verbaasd over de felheid van dat kind en de onverstoorbaarheid van Nisse. Gelukkig vindt Nisse zijn naam erg mooi.

      • Jeanette

        Bij deze ben ik weer gewoon mezelf. Ik heb jaren gehad dat ik wel reageerde, zelf n blog bij hield, maar er is erg de klad ingekomen, de laatste blog bestaat nog wel maar doe er al lang niets mee. Misschien komt er nog een keer nieuw leven, maar sinds die tijd dat ik er niets mee doe, lurk ik.

        Die achterbuurvrouw laat ik ook gaan. Zolang mijn naaste buren ook goede buren zijn en ik daarop als het moet, terug kan vallen, vind ik het oké.

        En heerlijk als je kind blij is met zijn naam. Ik heb mijn kinderen ook niet over hun namen horen klagen, alhoewel ik ze altijd verbasterd tot koosnaampjes, maar ook dat is prima als we dat maar binnenshuis houden ;o)

  10. Ik zou volgende keer gewoon ook gaan dansen met dat jochie erbij. Ziet die ook ’s wat anders dan tractoren en graafmachines. Sterretjes bijvoorbeeld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s