Darmen, iemand?

Ik weet nog hoe ik als tiener mijn eerste donorcodicil invulde. Op school. En hoe lastig ik het vond te bedenken wat ze dan wel of niet van me mochten hebben als ik dood was. Ging ik uitzonderingen maken voor mijn ogen? Of mijn hart? Maar die konden juist zo nodig zijn. Uiteindelijk besloot ik er nuffig onder te pennen ‘Mijn longen mogen niet naar een roker!’, want ik was nogal moralistisch als tiener (tot ik zelf ging roken natuurlijk). Mijn rood-witte donorcodicil was jaren onderdeel van mijn portemonnee. Maar daarna? Vulde ik eigenlijk een elektronische in? Ik dacht het toch wel… Naar aanleiding van het log van Djuna, die zo prachtig beschreef hoe haar leven veranderde nadat ze een nieuwe long kreeg (‘Van het plannen van mijn crematie naar het plannen van een citytrip’…) besloot ik dat ik ’t maar eens moest checken.

Na twee keer een verkeerd DiGi-D wachtwoord invullen (hebben jullie dat nou ook? Dat ding gebruik je zo weinig. Ik was al lang blij dat ik ‘m de derde keer goed had en niet weer een nieuw wachtwoord aan moest vragen) kwam ik bij mijn eigen donor-gegevens. Ja, daar stond het, al vanaf 1998 had ik een elektronisch donorcodicil. Bleek dat er inmiddels nog een mogelijkheid tot doneren bij was gekomen: mijn darmen kan ik ook nog afstaan, kon in ’98 nog niet. Tja, als ik iemand er gelukkig mee kan maken… Maar ik vond het toch ook wel wat confronterend het zo te zien staan: hoornvlies, hart, huid… En ik kan mij dingen altijd veel te goed voorstellen, dus ik stelde mij meteen voor hoe ik na mijn dood gevild zou worden. Hm.

Aan de andere kant, als ik dood ga, word ik verbrand. Of dat nou met of zonder huid is, dat maakt dan ook niet meer zo veel uit. Of ja, wel, want dan zou iemand met hevige brandwonden misschien wel heel blij zijn met mijn vel en de moedervlekjes er op één voor één kussen want hoera, weer een vel in plaats van bijna dood gaan zonder vel. Ik bedoel maar.

Maar hoe zou dat voor mijn nabestaanden zijn, te weten dat dat hun geliefde, hun moeder na haar dood gevild zou worden? Of in stukjes verder zou leven in totale onbekenden?

Jip zat naast mij op de bank terwijl ik vertwijfeld boven mijn donorgegevens hing. ‘Ik vind het echt goed dat je dat doet, mam, want als wij ziek zouden zijn en een long of zo zouden moeten hebben, zou ik ook blij zijn als iemand ‘m wilde geven.’ ‘Snap je dan wel dat ze in me zouden moeten snijden als ik dood ben?’ ‘Ja, anders kan het niet, hè?’, grinnikte hij. Dat was genoeg om op de knop ‘gegevens verzenden’ te drukken. Ik ben donor. Nog steeds.

Zo, en nu kan u het zich ook veel te goed voorstellen. You’re welcome. 

Advertenties

25 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

25 Reacties op “Darmen, iemand?

  1. Mooi van Jip :)

    Ik wilde eerst ook mijn huid niet afstaan tot ik ergens las dat ze alleen een beetje van je dijbeen afschrapen ofzoiets. Nou, dat mogen ze nu ook wel alvast doen, hehe.

    Ben ook al vanaf mijn 18e donor, meteen geregeld na mijn verjaardag.

  2. Haha, ik moet wel lachen om die nuchtere Jip hoor! En die tekening is hilarisch :-)

    Gelijk even gecheckt of dat vodje in mijn portemonnee overeenkomt met mijn daadwerkelijke registratie. En ja hoor, maar de darmen stonden er niet bij. Nu wel.

  3. Novy

    Als ik toch eens zo zou kunnen tekenen. Zucht.

  4. ‘Is die lief of is die eng?’ vroeg Loïs.

  5. Ten eerste: geweldige illustratie!

    Ten tweede: ik heb er ook een. Een codicil. Ik denk bij zulke dingen ook altijd maar.. stel mij overkomt iets en ik heb een donor-iets nodig. Dan zou het heel graag ontvangen! En tja.. dan vind ik dat ik zelf ook moet ‘doneren’.

  6. Ook ik ben al vanaf mijn 18e donor. Nog geen dag twijfel over gehad, gelukkig.
    Ook niet toen mijn broer plotseling overleed en wij voor de keuze kwamen te staan (hij had geen donorcodicil)
    Ik heb er laatst een blog over gemaakt : http://bloemblogt.blogspot.com/2011/09/blog-post.html

  7. Mooi geschreven en getekend.

  8. Nienke

    Goede reactie van Jip!

    Ik ben ook donor. Van alles wat maar bruikbaar kan zijn. Ik denk er bewust niet te veel bij na, hoe het eruit komt te zien, en troost me maar met de gedachte dat men allerlei trucjes heeft om mijn lichaam na donatie op te kalefateren/netjes op te baren. Bovendien: wilde ik niet zelf dat de kist dicht zal blijven? Geen gekoekeloer erin?
    Probleem opgelost.

    Het lijkt me een bizar idee: als een deel van een geliefde door zou leven in een andere, onbekende persoon. En tegelijk: hoe mooí is dat! Hoe levensreddend ook.
    Stel dat diezelfde geliefde op de wachtlijst zou komen, … dan hoop je toch ook heel hard op een donor?

    Ik las ooit dat maar zoveel procent (onder de 10%..?) van de donors daadwerkelijk donor kúnnen zijn. Je moet op tijd in het ziekenhuis gebracht worden… er moet maar net een match zijn (ook op tijd), en je moet ongehavend zijn (logisch).

    Dood is zo dood. Dan liever voor een stukje verderleven… met iemand anders.

    Mooi geïllustreerd! Kan zo in een van onze medische studieboeken! ;-)

  9. Mooi blog! Ik heb Djuna ontmoet en ik ken weinig mensen met zo veel levenslust als zij. Orgaandonatie (en de Donorweek) is mijn werk, en verhalen als die van Djuna, Sigrid maar ook die van jou inspireren mijn collega’s en mij om ons werk nog beter te doen.

  10. nsiegerink@hotmail.com

    hier ook een al long time donor. ik vulde eerst die rode in inderdaad toen ik 16 werd. Netjes mijn moeder om een handtekening gevraagd, want als je nog geen 18 bent mag je nog niet zelf alleen tekenen. Later ook die digitale ingevuld. Maar ik begrijp nu dat je ergens met je digid kunt checken of het allemaal nog bekend is. Ben ik nu heel erg buiten de actualiteit als ik vraag op welke site dan? Mooie tekening

  11. Nicolet

    PS dat was ik dus. Gek dat ineens mijn email adres ipv mijn naam erboven staat

  12. Nicolet

    @Nienkekd thanks voor de tip.
    Ik heb gelijk even gekeken. Ook al sinds augustus 1998 geregistreerd.

  13. Prachtige tekening Sanneke!
    En wat een mooie reactie van Jip.

  14. Wauw, wat een gave tekening! En wat een belangrijk onderwerp. Voor mij is het (net als voor anderen lees ik) heel simpel: ik zou alles aannemen, dus mogen ze ook alles hebben. Daar hoef ik niet eens over na te denken. En als mijn geliefden na hun dood aan iemands leven kunnen bijdragen, zou dat voor mij een fijne gedachte zijn (denk ik, hoef ik hopelijk nooit te kunnen bevestigen).

  15. Coole tekening.
    Ik ben ook donor. Al sinds 19-nogwat.
    Deze week ook nog maar even geupdate via de site.
    Raar genoeg wil ik graag zelf mijn hoornvlies houden.

    Anders zie ik niks in de hemel.

  16. Hier nog een donor. Ook sinds m’n 18e. Ik zou niet kunnen ontvangen zonder te willen geven. Dat voelt niet goed.
    Dus ja, ze mogen alles hebben.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s