Pareltje

Ze staat nog wat schuchter op het nieuwe schoolplein. Ik zie dat ze de gezichten er scant: ‘Dat meisje zit bij mij in de klas en daar, die jongens ook…’ Kan ze zomaar bij ze gaan staan? Met ze meedoen? Ze doet het toch maar en dat vind ik dapper. In de klas gaat het prima, ze vermaakt zich, maar zo op het plein, zonder programma, waar je voor schooltijd nog niets anders hoeft dan te socializen en spelen, dat is nog best wat spannend. Wat wil je ook? We zijn pas op dag 2.

Ik sta er nog net zo bij. Iedereen kent elkaar al, ik ben ‘de nieuwe moeder op het plein’. Ik zag al wel wat bekenden -wat leuk! – maar toch vooral ook heel veel onbekenden. Spreek ik ze aan? Wacht ik tot ze mij aanspreken? Het zal wel wennen, voor ons allebei, deze nieuwe wereld. 

Vrijdag nam Neeltje afscheid van haar klas op de Beatrixschool. Daar ging ze, de rust zelve. De hele school kwam samen op het plein om haar toe te zingen, afscheid te nemen en ze liet het glimlachend over zich heen komen. Ik niet, de tranen stroomden mij over de wangen: zo’n warm afscheid en dan nu weg uit het vertrouwde, hopen op iets wat straks ook vertrouwd en nog veel beter zal voelen. 

We zochten een nieuwe, grotere fiets voor haar uit, zij en ik, vanavond mag ze hem ophalen, hoeft ze iets minder hard te trappen. Op zich blijkt ze het erg leuk te vinden, de fietstochtjes van en naar school. Óók terwijl het stormt. 

Gisteren sprak ik een moeder op het nieuwe plein. Haar zoon was erg enthousiast dat Neeltje in de klas kwam. ‘En ze heeft zo’n mooie naam… Pareltje heet ze.’ Verkeerd verstaan… Gelukkig vindt hij Neeltje ook een mooie naam. 

Afscheid op de Koningin Beatrixschool:    

  

  

  

  

 

Op haar nieuwe school (we dwaalden donderdagavond nog even door de hele school en ontdekten dit prachtige deel waar groep 6, 7 en 8 in resideren.):  

  

 

Hoppakee, fietsen maar!

 

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Het verleden wist zichzelf

We reden door ons verleden. 

‘Daar woonden we! En daar, daar werd jij geboren!’ 

De plaatsen zijn er nog, maar alles is er anders. Die kat voor het raam, ik had hem wel gewild destijds. Nu zit hij er dan toch, maar woon ik er niet meer. 

Mijn droomlandschap, ik kom er zo vaak. Nu ben ik er overdag, maar lijkt het net zo vaag als ‘s nachts.

   

  

  

 

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Het misschien wel nieuwe meisje

Toen ik Neeltje vrijdag ophaalde na haar kijkochtend op haar misschien wel nieuwe school, kon ik het lokaal inkijken. Daar zat ze, ze stak haar vinger op, zei iets tegen de meester. ‘Dat zou je niet doen als je je niet op je gemak voelde,’ dacht ik. Het meisje naast haar zat naar haar toegewend. Ik zag aan haar blik dat ze het heel wat vond, naast het misschien wel nieuwe meisje zitten. 

‘Ik heb mijn keuze gemaakt,’ zei mijn meisje toen we even daarna samen over het schoolplein liepen en ze al honderduit verteld had, ‘ik ga naar deze school.’ 

Ik denk dat het een goede keus is (mede ook door de reacties op het vorige logje), deze wissel. Maar hoe vastberaden en blij om haar keus ze ook was, het blijft een moeilijk iets. Gisteravond was ze ineens in tranen: ‘Ik ga het allemaal zo missen!’ ‘Wat dan allemaal?’, vroeg ik. ‘De juffen!’, zei ze. Nu zit de zoon van een van Neeltjes juffen in Neeltjes toekomstige klas, dus zal ze haar zeker nog geregeld zien. En anders zoeken we haar thuis wel op, want deze juf is niet alleen maar juf maar ook een vriendin van mij.  

‘Ik weet een naam van een jongen in jouw nieuwe klas,’ zei ik. ‘Casper!’ ‘Oh ja!’, lachte Neeltje door haar tranen, ‘Casper! Die ken ik! En Jim natuurlijk. Valentijn ken ik ook al! En Victor en Marie-Lie! En weet je wat heel leuk was bij gym?’

Vanmorgen liepen Rinke en ik mee naar het schooltje om te vertellen dat de kogel door de kerk is, maar Neeltje was ons voor, ze wilde het zelf graag aan de directeur vertellen. Net schreef ze al afscheidskaartjes voor aan de bloemen die ze uit wil delen in haar huidige klas. We weten nog helemaal niet zeker wanneer ze overstapt (ik denk dat dit haar laatste week is), maar zij is er klaar voor. 

   

   

10 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

De grote sprong het diepe in

‘Ik ben niet bang, hoor,’ zei de dochter, ‘en ook niet verlegen.’ 

Dapper – ík vond het dapper, zijzelf niet waarschijnlijk, zij vond het gewoon – stapte ze het schoolplein op, fiets aan de hand, groette de meester, kreeg kuiltjes in haar wangen van al de blij naar haar roepende meisjes: ‘Neeltje! Neeltje, je bent er weer!’

Ja, ze was er weer. Vorige week kwam ze al eens een middag meekijken, nu een ochtend. Een andere school, ik vind het me wat… 

Of we niet tevreden zijn over haar huidige school? We houden juist erg van dat schooltje en ze willen er alles wel doen om Neeltje te geven wat ze nodig heeft. Maar haar klas is met 15 kinderen erin maar klein, het niveauverschil groot. De juffen geven aan: eigenlijk heeft ze niet echt aansluiting in de klas, alleen met ons…

Bij ballet merkt ze zelf dat dat heel anders gaat, daar geniet ze, heeft ze leuk contact met meisjes in de groep, maar ja, ballet is maar een uurtje in de week… Zouden we haar dan wel op dat lieve schooltje moeten laten, als ze er in de klas zo alleen staat? Daarnaast is ze aan het onderpresteren, heeft ze faalangst. Zou dat misschien verminderen als ze met meer kinderen  van haar niveau in een groep zou zitten? 

Mijn hoofd liep ervan over de afgelopen periode. Ik zou het zo fijn voor haar vinden als ze vriendinnetjes had in de klas. Of een vriendinnetje. Het is zo’n leuk, origineel ding, ik wens haar iemand die haar gedachtengangen en humor begrijpt, met wie ze prettig kan samenwerken…

Nu is ze aan het proefdraaien in een klas met – schrik niet – 41 kinderen: het andere uiterste. Twee bevlogen docenten geven er samen les; het blijkt een goed uitpakkend experiment. Of de klas als hij doorstroomt gesplitst wordt of zo verder gaat, dat is nog niet zeker. Wat wel zeker is: met meer kinderen in de groep, is er meer kans dat er iemand tussenzit met wie je het goed kan vinden. 

Ik ben benieuwd hoe ze het vanmorgen vindt, mijn Neeltje, of ze kiest voor het oude vertrouwde of dat ze de grote sprong het avontuur in waagt. En ookal ben ik de afgelopen tijd wèl bang geweest (maken we de goede keuze? Kunnen we haar dit wel aandoen? Of geven we haar juist een prachtige kans?), nu denk ik: spring maar, kind. Het zal je goed doen.   

 

13 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

De vrouwelijke vorm

Ik las laatst dat een bevriende journalist schreef dat ze zichzelf nooit journaliste zou noemen. Zij is een journalist. 

Het ging niet meer uit mijn hoofd. Journaliste, ik vind het een mooi woord, ik hou van de vrouwelijke vorm. Sindsdien maal ik over vrouwelijke vormen. Mijn man is opticien, is zijn vrouwelijke collega – hé, collegá, dat impliceert eigenlijk al dat het om een vrouw zou gaan, maar als we haar mannelijke collega een college gaan noemen snapt niemand het meer. Laten we haar in elk geval in vredesnaam niet zijn collegaatje noemen – dan een opticienne? God, wat mooi, een opticienne… Zo zal ze zichzelf wel niet noemen. 

Noem je de directeur nou directeur of directrice als ze een vrouw is? Is zij je docent of docente? Heb je het over een conducteur of een conductrice? Is het tegen de emancipatie in om de vrouwelijke vorm te gebruiken of is het juist een sterk zijn van de vrouw als ze er voor staat een vrouw te zijn en haar vrouwelijke vorm(en) niet te verbergen? 

Maar stel, je hebt een minnares, dan is het misschien toch niet zo handig haar als ‘mijn minnaar’ aan te duiden, hoe geemancipeerd ze ook is. 

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Reden voor een feestje! 

‘Dat je denkt, dat duurt nog een eeuwigheid, totdat we 12,5 jaar getrouwd zijn, maar dinsdag is het ineens al zover,’ zwijmelde Rinke. 

Ik hoorde het aan en dacht alleen knorrig: ‘Ja maar, wat is nou 12,5 jaar getrouwd? 3 Maanden verkering, dát is speciaal, 1 dag getrouwd, 10 jaar getrouwd!… Maar 12,5…’

‘12,5 is de helft van 25! En 25 vind je een heel mooi getal, dan móet je 12,5 toch ook minstens half zo mooi als 25 vinden,’ meende Rinke. 

Nou nee, ik voelde er niks bij. 12,5 jaar getrouwd, het zou wel… En toen ging er een lampje branden: natuurlijk voelde ik er niks bij! We trouwden op 03-09-’03, dat is niet 12,5, maar 11,5 jaar geleden! Wat ik ook vrij niksig vind om te vieren, maar als je het omrekent naar maanden, wordt het ineens bijzonder feestelijk: 222 maanden bij elkaar! Wauw! Dat wordt taart vandaag! 

Vanmorgen dacht ik nog even terug: wat deden we dan wel 12,5 jaar geleden? Ineens wist ik het weer. Wij beleefden 12,5 jaar geleden op 03-09-’02 een van de meest feestelijke dagen ooit. We waren én 6 jaar samen én we kregen de felbegeerde brief dat we exact een jaar later op Schokland zouden mogen trouwen én er verschenen 2 blauwe streepjes op een zwangerschapstest: Jip kondigde zich aan! 

Jee, zóveel te vieren vandaag! 



13 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Ode aan Andy

Wat een aparte man moet het geweest zijn, Andy Warhol. De kans is klein dat je niet weet wat voor kunst hij maakte. (Nee? Er gaat geen belletje rinkelen? Echt niet? Ah, jawel… Popart maakte hij, die serie van Marilyn Monroe in verschillende kleuren gezeefdrukt. En deze:

IMG_1100

Zie, je kent hem wel!)

Andy werd wel Drella genoemd. Een samenvoeging van Dracula en Cinderella. Hij was een man van uitersten, dat blijkt daar wel uit. Op het prachtige ‘Songs For Drella’ een album van John Cale en Lou Reed, een eerbetoon uit 1990 aan Andy Warhol, is dat goed te horen. De muziek is nu eens lieflijk kalm vloeiend, dan weer erg druk staccato.
John Cale en Lou Reed waren leden van The Velvet Underground, waar Andy nauwe betrekkingen mee had. Hij maakte deze platenhoes voor ze destijds.

IMG_1102
Hun cd Songs For Drella was een van de eerste die Rinke kocht, we hebben hem samen veel geluisterd en kijk, we vonden er zelfs nog een recensie van, voor als je benieuwd bent naar meer achtergrondinformatie.

IMG_1103

Ze gingen met ruzie uit elkaar in The Velvet Undergroundperiode, John Cale en Lou Reed, kwamen voor dit eerbetoon weer samen, kregen opnieuw ruzie en ook tijdens de reünie van The Velvet Underground ging het weer mis. Ze hebben elkaar een aantal malen plechtig beloofd nooit meer samen te werken. Gelukkig dat ze zich niet erg aan hielden, anders was Songs For Drella er nooit geweest. En dus ook de prachtige voorstelling van het Scapino Ballet dat we zaterdag zagen niet.

De voorstelling Songs For Drella van het Scapino Ballet, gemaakt door choreografen Ed Wubbe en Marco Goecke stamt al uit 2011, maar er was zoveel vraag naar dat hij de komende tijd opnieuw opgevoerd wordt. Fijn voor ons, zo konden wij hem alsnog zien. En fijn voor jou, nu heb je ook kans deze wonderlijk mooie voorstelling te gaan zien. Hier vind je een voorproefje en hier vind je de speellijst.

Wij zagen de voorstelling in De Spiegel, het theater in Zwolle waar we nog niet eerder geweest waren. Heel verrassend gingen we er samen naartoe met twittervriend Martin en zijn vrouw Simone en dochter Kyonne. Dat hadden we op zaterdagochtend nog niet gedacht, maar hóe bijzonder was dat! Mooi om na afloop samen na te staan trillen en praten met een glas wijn in de hand, want god, wat was hij mooi, deze voorstelling en wat raakte hij diep. De muziek was ons al zo dierbaar, maar deze vertaling naar beeld erbij, zo volmaakt mooi gedanst door de prachtige dansers van het Scapino, overweldigend was het. Helemaal bovenin de Spiegel zaten we, de dansers minieme figuurtjes onder ons (hadden we maar geweten dat je op de plaatsen die we hadden bar slecht zicht had) en toch kregen ze het voor elkaar me diep te ontroeren. Chapeau, Scapino!

IMG_1104

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized