Reden voor een feestje! 

‘Dat je denkt, dat duurt nog een eeuwigheid, totdat we 12,5 jaar getrouwd zijn, maar dinsdag is het ineens al zover,’ zwijmelde Rinke. 

Ik hoorde het aan en dacht alleen knorrig: ‘Ja maar, wat is nou 12,5 jaar getrouwd? 3 Maanden verkering, dát is speciaal, 1 dag getrouwd, 10 jaar getrouwd!… Maar 12,5…’

‘12,5 is de helft van 25! En 25 vind je een heel mooi getal, dan móet je 12,5 toch ook minstens half zo mooi als 25 vinden,’ meende Rinke. 

Nou nee, ik voelde er niks bij. 12,5 jaar getrouwd, het zou wel… En toen ging er een lampje branden: natuurlijk voelde ik er niks bij! We trouwden op 03-09-’03, dat is niet 12,5, maar 11,5 jaar geleden! Wat ik ook vrij niksig vind om te vieren, maar als je het omrekent naar maanden, wordt het ineens bijzonder feestelijk: 222 maanden bij elkaar! Wauw! Dat wordt taart vandaag! 

Vanmorgen dacht ik nog even terug: wat deden we dan wel 12,5 jaar geleden? Ineens wist ik het weer. Wij beleefden 12,5 jaar geleden op 03-09-’02 een van de meest feestelijke dagen ooit. We waren én 6 jaar samen én we kregen de felbegeerde brief dat we exact een jaar later op Schokland zouden mogen trouwen én er verschenen 2 blauwe streepjes op een zwangerschapstest: Jip kondigde zich aan! 

Jee, zóveel te vieren vandaag! 



12 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Ode aan Andy

Wat een aparte man moet het geweest zijn, Andy Warhol. De kans is klein dat je niet weet wat voor kunst hij maakte. (Nee? Er gaat geen belletje rinkelen? Echt niet? Ah, jawel… Popart maakte hij, die serie van Marilyn Monroe in verschillende kleuren gezeefdrukt. En deze:

IMG_1100

Zie, je kent hem wel!)

Andy werd wel Drella genoemd. Een samenvoeging van Dracula en Cinderella. Hij was een man van uitersten, dat blijkt daar wel uit. Op het prachtige ‘Songs For Drella’ een album van John Cale en Lou Reed, een eerbetoon uit 1990 aan Andy Warhol, is dat goed te horen. De muziek is nu eens lieflijk kalm vloeiend, dan weer erg druk staccato.
John Cale en Lou Reed waren leden van The Velvet Underground, waar Andy nauwe betrekkingen mee had. Hij maakte deze platenhoes voor ze destijds.

IMG_1102
Hun cd Songs For Drella was een van de eerste die Rinke kocht, we hebben hem samen veel geluisterd en kijk, we vonden er zelfs nog een recensie van, voor als je benieuwd bent naar meer achtergrondinformatie.

IMG_1103

Ze gingen met ruzie uit elkaar in The Velvet Undergroundperiode, John Cale en Lou Reed, kwamen voor dit eerbetoon weer samen, kregen opnieuw ruzie en ook tijdens de reünie van The Velvet Underground ging het weer mis. Ze hebben elkaar een aantal malen plechtig beloofd nooit meer samen te werken. Gelukkig dat ze zich niet erg aan hielden, anders was Songs For Drella er nooit geweest. En dus ook de prachtige voorstelling van het Scapino Ballet dat we zaterdag zagen niet.

De voorstelling Songs For Drella van het Scapino Ballet, gemaakt door choreografen Ed Wubbe en Marco Goecke stamt al uit 2011, maar er was zoveel vraag naar dat hij de komende tijd opnieuw opgevoerd wordt. Fijn voor ons, zo konden wij hem alsnog zien. En fijn voor jou, nu heb je ook kans deze wonderlijk mooie voorstelling te gaan zien. Hier vind je een voorproefje en hier vind je de speellijst.

Wij zagen de voorstelling in De Spiegel, het theater in Zwolle waar we nog niet eerder geweest waren. Heel verrassend gingen we er samen naartoe met twittervriend Martin en zijn vrouw Simone en dochter Kyonne. Dat hadden we op zaterdagochtend nog niet gedacht, maar hóe bijzonder was dat! Mooi om na afloop samen na te staan trillen en praten met een glas wijn in de hand, want god, wat was hij mooi, deze voorstelling en wat raakte hij diep. De muziek was ons al zo dierbaar, maar deze vertaling naar beeld erbij, zo volmaakt mooi gedanst door de prachtige dansers van het Scapino, overweldigend was het. Helemaal bovenin de Spiegel zaten we, de dansers minieme figuurtjes onder ons (hadden we maar geweten dat je op de plaatsen die we hadden bar slecht zicht had) en toch kregen ze het voor elkaar me diep te ontroeren. Chapeau, Scapino!

IMG_1104

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized

Tiener

Het ziet er naar uit dat ik morgen twee tieners in huis heb. Ik had er al een natuurlijk en het is niet zo dat ik er morgen nog een bij te logeren krijg. Nee, deze blijft: morgen wordt Nisse 10.

Morgenochtend, om 9.38 zal ik denken aan hoe hij geboren werd, hoe ik daarna keek hoe de sneeuw langs mijn slaapkamerraam dwarrelde terwijl mijn nieuwe zoon in mijn armen sliep. Daar was hij dan, mijn Nisse Pieter Corneel, ik had hem zo gewenst.

Ik geloof dat hij een powerpoint met Kahootquiz voorbereid heeft voor ons, ter ere van zijn verjaardag. Over zichzelf dus. (Ik mocht dit nog niet weten, maar ving per ongeluk wat op.)
Een beetje vreemd? Mwoah, voor Nisse niet, hoor, ik zou er niet van op moeten kijken (maar deed het toch).

IMG_0656

IMG_0664

IMG_0661

IMG_0666

IMG_0668

IMG_0677

10 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Ik ga op reis en ik neem mee… Een hoepel!

‘Hai Nisse, met mama!’
‘Mamaaa! Hoe is het? Heb je het leuk?’
‘Het is heel goed en ja, ik heb het heel leuk, maar geef me nu snel papa maar even, want ik bel met de telefoon van de conducteur!’

Ik was de hort op. Dat lag niet zo voor de hand gezien de slechte aard van de afgelopen weken, maar ik had het me voorgenomen, had er zo’n zin in, dat ik het er op waagde.

Hoe lang was het geleden dat ik in mijn eentje weg was? Verder kwam dan de fysiotherapeut? Jaren. Al dromend kom ik overal, maar écht weg, dat werd nu ook weer eens tijd. Naar Amsterdam wilde ik, mijn geboorteplaats, de stad waar ik een tijd studeerde, mét een hoepel. Die hoepel werd mij 2,5 jaar geleden toegestuurd, voor Roos, die op de grote hoepeldate zou komen die afgeblazen moest worden, omdat ik ineens zo ziek werd. Al die tijd wachtte de roze met grijs gestreepte hoepel tot Roos en ik elkaar eens zouden zien.

Het was voor mij de vraag of het wel echt zou gaan, dus bad ik de goden om adrenaline en endorfine. Die kreeg ik, ik nam een lijf vol mee voor onderweg.

Ik wist het niet meer, hoe de wereld was. Dat je op stations de geur van sigarettenrook ruikt, dat heel veel mensen – meisjes vooral – er identiek uitzien. Ik zag een hele kluwen van die meisjes op station Zwolle; alsof er 20 meisjes aan dezelfde ouders ontsproten waren.
Toch weet ik zeker dat elk van die vrijwel identieke meisjes stiekem hoopte op een dag uit die kluwen getrokken te worden door een droomprins die zou zeggen: ‘Jij, jij bent speciaal.’

In Amsterdam werd ik op perron 14 opgewacht door Roos en Nova. Zag ik Roos eindelijk, na jaren onlinecontact. En hoe leuk dat was… We hadden ons voorgenomen bij het A Lab in Noord koffie te gaan drinken. Noord, daar woonde ik vroeger, in een roze flat, in de tijd dat Noord nog een beetje het afvoerputje van Amsterdam was. Nu bruist het er, gebeurt er van alles. Er wordt onder andere veel gebouwd, waardoor we het A Lab wel konden zien, maar er niet bij in de buurt konden komen. Nou had ik wel een beetje een idee hoe we er zouden kunnen komen; ik had een bruggetje gezien dat er naartoe leek te leiden. Om bij de bruggetje te komen moesten we eerst een soort binnentuin in. Roos met Nova op haar arm, ik met de hoepel, daar gingen we! Een interessants plek was het, die tuin langs het water, maar het bruggetje was op slot en we troffen veel ‘verboden toegang’-bordjes. Hmmm. Dan nog maar een stukje verder lopen. Daar liepen we langs een wel heel aantrekkelijk huisje. Een soort glazen wachtershuisje, vol met boekenkasten en lekkere stoelen. We probeerden de deur en warempel, konden erin! Alsof we 3 Alicen in Wonderland waren.
Eenmaal binnen kwam iemand ons vertellen dat het helemaal niet mocht wat we deden. De tuin bleek ook al een verboden tuin te zijn. Maar omdat we zo enthousiast waren, kregen we het hele verhaal erachter. (Geef mij uw verhalen! Ik ben er gek op!)

Uiteindelijk kwamen we er toch, bij Coffee Virus in het A Lab, dronken er bijzondere koffie, gaf ik Roos hoepelles en waren we blij: zo leuk elkaar nu ook in het echt te spreken!

Ik zwaaide Roos en Nova weer uit, nam de pont (ik mistyp telkens ‘pony’) over het IJ weer terug naar het oude deel van Amsterdam, waar ik verder dwaalde. Die stad, ik ben er zo graag. Hoe fijn het was er te lopen, me de stad weer toe te eigenen.

Bij de Kalvertoren ontmoette ik Vincent, met wie ik graag schrijf en die ik nu ook voor het eerst zag. Wat fijn toch te ontdekken dat onlinecontact in het echte leven net zo makkelijk kan gaan. Dat voelde ik met Roos en met Vincent net zo. Samen langs de grachten lopen, door het Vondelpark en er ineens achterkomen: ‘Maar… Het is alweer bijna tijd om te gaan en we hebben nog niet eens ergens wat gedronken!’ Ik vond het wel best, drinken kon ik thuis wel weer, me laven aan langs de grachten, door het Vondelpark slenteren, eindeloos praten, dat kan ik niet elke dag.

Wat ik nog mag leren voor een volgende keer dat ik op pad ga? Dat je je telefoon in het Vondelpark niet op kunt laden en dat het best lastig kan zijn zonder telefoon als je thuis wil laten weten dat de trein wegreed zonder jou en nog een boel andere reizigers er in (wat was dat nou voor streek, machinist?). Gelukkig was er een aardige jongen op het perron en later een conducteur in de trein die me hun telefoons leenden om het thuisfront op de hoogte te houden. En eigenlijk waren dat prima bijdragen aan mijn avontuur. Volgende week wil ik weer!

IMG_0168
Ik ga op reis en ik neem mee… Een hoepel! Lekker praktisch ook.

IMG_0197
Roos en Nova bij het leeshuisje. (Daar wil je toch in, niet? Nou, wij ook dus.)

IMG_0176
Met Roos en Nova in het A Lab.

IMG_0185
Nova demonstreerde de nieuwste mode in de hoofdstad: een bloemenCrocje op je hoofd.

IMG_0191
Hoepelen in het A Lab: ze kan het! Stoer, hoor, meteen de eerste keer al.

IMG_0209
Met Vincent in het Vondelpark, waar we toen we nog heel erg klein waren ook kwamen, want we begonnen onze levens allebei in Amsterdam. Je ziet nog net de parkieten niet boven onze hoofden vliegen, maar die waren er veel! Die pleister op Vincents wang? Komt door mij… Ik krabde hem niet, hoor, maar ik had ooit een bultje naast mijn neus. Liet ik weghalen. Hij ook!

14 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Reden tot dansen

Hij danst in de kamer, Nisse en ik kijk glimlachend naar hem. Wat ziet hij er anders uit dan een tijdje terug… Nisse was al groot en zwaar toen hij geboren werd en bleef dat. Toen ik zo immobiel werd, werd het er niet beter op; weg waren onze dagelijkse wandelingen samen. Dat zag je bij Nisse, maar ook bij Neeltje. ‘Ze is wel aan de zware kant,’ oordeelde de schoolarts. ‘En hoe doe ik daar nou wat aan?’, dacht ik. Het was heus niet dat ik ze volpropte met snoep…’

Toen kwam in het najaar het bericht dat Jip en Neeltje niet goed tegen koemelk en suiker kunnen. Vlees hadden we net zelf van het menu geschrapt. En zie nu… We aten heerlijk de afgelopen tijd, maar wel ánders. Dat was schijnbaar wat we nodig hadden. Er danst hier een slanke Nisse door de kamer, zo blij met hoe hij er nu uitziet, propje Neeltje werd slank popje Neeltje, Rinke raakte 8 kilo kwijt en ik… Vanmorgen zag ik dat ik nu op de -10 kilo zit. En hoe fijn dat voelt… Ik zal nooit meer het lijf terugkrijgen van voor het May Thurner Syndroom, aan de binnenkant dan, maar ik ben wel weer op hetzelfde gewicht als 2,5 jaar geleden. Victorie!

2015/01/img_9354.jpg

7 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Een grote vogel

Vanavond zweeft er een grote vogel boven ons land. Hij spreidt zijn vleugels wijd, vouwt zijn wieltjes uit, laat zijn trappetje neer en dan, dan zijn mijn broer Jan Maarten en mijn neefje Jonas weer voor heel even in Nederland.
Ik zag ze anderhalf jaar niet en het had nog best lang kunnen duren voor ik ze weer zag, ware het niet dat mijn oudste tante overleed. Onze tante.

Ik heb niet zo heel veel herinneringen van vroeger aan mijn tante Marijke. Zij woonde in het Westen, ik in de Achterhoek. Als ik haar zag, vond ik haar aardig en ik hoorde haar stem graag, een echte Blommenvrouwenstem, misschien heb ik hem zelf ook wel.

Wanneer ontdekte ze mijn weblog? Ik weet het niet, twee jaar terug misschien. De tante die ik niet zo goed kende werd een trouwe lezeres van mijn stukjes en dat vond ik een mooi idee, zo leerde ze me ineens toch nog echt kennen. Niet alleen las ze mijn stukjes, ze reageerde er ook vaak op. Geen reacties van een zin, nee, hele epistels. Zo gaf zij mij ook een inkijkje in haar leven en geest.
Vorige week overleed ze ineens.

Marijke, ik hoop dat je mee mocht op de rug van een grote vogel. Dat hij je de wereld van bovenaf laat zien, je meeneemt naar de mooiste plekken. Wat zullen je kinderen en je kleinkinderen je missen. Ik zal missen hoe je me hier schreef, de anekdotes uit je leven, je bemoedigende woorden, je enthousiasme, je geamuseerde glimlach over mijn stukjes.

Ik zie het maar als een cadeautje van je dat ik door jouw overlijden mijn broer en neefje terug ga zien, dat ik zelf onverwachts de kans krijg wat extra te genieten van het tante zijn. Dankjewel daarvoor.

2015/01/img_8579.jpg
De dame met de hoed is mijn tante, het kleine prul ben ik.

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

#fotoverzoekje

De afgelopen dagen werd ik ontzettend blij van wat er gebeurde op mijn weblog: de reacties bleven en blijven maar binnenstromen. Wat een heerlijkheid! Lieve Martine, Kitsa, Dymph, Tijmen, Miranda, Sandra, Hedy, Ellen, Tess, Vincent, Esther, Kitty, Krista, Nienke en alle anderen die reageerden, bedankt voor jullie lieve woorden. Ik weet dat er veel gelezen wordt hier, maar doorgaans heb ik geen idee voor wie ik nou precies schrijf. Zo leuk dat daar nu wat verandering in is gekomen.
Weten jullie wel hoe het is, reactie te krijgen op wat je schrijft? Ik geniet er enorm van.

Ik wachtte maar even met het volgende logje schrijven, maar nu werd het er de hoogste tijd voor.

Ooit spraken we met Tijmen en José (die ik via het weblog leerde kennen) af, dat als het ijzelde ze zouden blijven logeren. Vorige week zaterdagavond belden ze, vanuit Brabant: ‘Het ijzelt vanavond, dus we komen logeren.’ En hoe het zo kwam, ik weet het niet meer (of ik weet het nog wel, maar ik zeg het niet), ineens was project #fotoverzoekjes ontstaan.
We startten met Anouhk uit Sydney die ons verzoekfoto’s stuurde om na te maken. Op uiterst charmante wijze voldeden wij aan haar verzoeken.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7371.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7378.jpgJosé als geitje deed me huilen van het lachen.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7379.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7388.jpgTijmen en ik trouwden en passent nog even.

We besloten: dit gaan we met Oud en Nieuw doen, met Henk en Nienke erbij. Op twitter vroegen we wie er een #fotoverzoekje voor ons had en – nou ja, kijk zelf maar. Kameleons, wij.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7687.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7688.jpg
Ik heb heus ook een kont waar een glas op kan staan. Als ik een kussen onder m’n jurk douw en Jip het glas stiekem vasthoudt.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7689.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7676.jpg
Henk en Rinke waren on top of the world als the Carpenters.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7727.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7707.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7724.jpg
Polsstokhoogspringen, dat doen Koosje Jans en Neeltje hier gewoon in de huiskamer.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7743.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7739.jpg
We gingen ver, heel ver. Maar ja, aan verzoekjes moet je voldoen, hè?

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7744.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7753.jpg
Mrs. Robinson, you are trying to seduce me. Aren’t you?

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7755.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7782.jpg
Wat een knus familieportretje.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7690.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_8036.jpg
Tijmen lijkt eigenlijk best veel op Wessel.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_8037.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7698.jpg
Lieve, vang jij de poep even op?

Dat 2015 maar net zo memorabel mag worden als de laatste avond van 2014, met altijd goeie vondsten als je ze nodig hebt. Vondsten als: badjasceinturen kunnen uitstekend dienst doen als bruisende champagne! (Doe er je voordeel mee!)

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2015/01/img_7684.jpg

23 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized