De reis verliep voorspoedig. Ze was werkelijk in de watten gelegd door haar chauffeur, die verder vrij zwijgzaam was. Ze hoorde hem af en toe wat voor zich uit zingen met de cd die hij bij het tankstation vlak voor de grens gekocht had: the best of  ’All you need is Love’, maar hij leek niet van plan te zijn het woord tot haar te richten. Door die watten zag ze ook niet echt veel, dus wachtte ze zwijgend tot ze op het punt van bestemming waren gearriveerd. Ze probeerde zich er niet aan te ergeren dat ‘I will always love you’ schijnbaar de favoriet van de chauffeur was en hij het deuntje rustig vijf keer achter elkaar af speelde. Die hoge noten haalde hij dus écht niet. Nu ja, dat lukte Whitney zelf de laatste jaren van haar leven ook niet meer. Ze miste haar ontbrekende, onbekende reisgenoot.

De wagen stopte. De chauffeur droeg haar naar een haar onbekende  voordeur, onderwijl mompelend: ‘Lopen zal je straks genoeg, dit stukje zal ik je nog dragen.’ Voordat ze hem daar voor kon bedanken, zwaaide de deur al open en werd ze in ontvangst genomen door een lange blonde man. Even was ze in verwarring, de man ook, maar de chauffeur had al rechtsomkeert gemaakt. ‘Ben ik hier wel op het juiste adres? Ik had een vrouw verwacht.’ vroeg ze. De man bezwoer haar dat ze dat wel was, hij zou de vrouw van haar komst op de hoogte stellen. ‘Waar is uw reisgenoot?’, vroeg hij. ‘Ik had me er erg op verheugd uw reisgenoot te ontmoeten.’ ‘Ik ook, ‘ zei ze. ‘Hij zal er zijn redenen wel voor hebben verlaat te zijn.’ De man zette haar op een tafel en fotografeerde haar. ‘Waar is dit voor?’, vroeg ze gegeneerd. ‘Wat ik u al zei,’ zei de man, ik zal mijn vrouw van uw komst op de hoogte stellen, ik denk dat ze het prettig zal vinden middels de foto te zien dat u echt gearriveerd bent.’

Helemaal op haar gemak voelde ze zich nog niet. Moest ze op die tafel blijven staan? Zou ze wel passen bij de vrouw? En de man, die wierp af en toe een bijna afgunstige blik op haar. Ze wist zelf ook wel dat ze er goed uit zag, maar vanwaar die jaloezie?

Vanaf het moment dat de vrouw binnen kwam wist ze dat het wel goed zat. De vrouw vertroetelde haar, smeerde haar van top tot teen in met zalige creme en strikte haar zogezegd. Ze lag al snel aan haar voeten. Tegen de man zei de vrouw: ‘Heb geduld, lieve. Morgen arriveert hij vast.’ Zij had haar oren gespitst en de conversatie opgevangen. Zou hij, de blonde dan toch nog komen?

Terwijl zij de dag er op de vrouw vergezelde naar haar werk, kwam het bericht: hij was aangekomen. Ze haastte zich samen met de vrouw naar huis en trof daar de inmiddels heel wat gelukkiger kijkende man en… de blonde. Zijn aanblik maakte dat ze niets anders kon dan op hem toe snellen. ‘Ik heb op je gewacht,’ fluisterde ze tegen hem. ‘Ik ook op jou, er ging iets mis met mijn reisschema. Maar nu… nu zijn we samen. Loop je met me mee? Voor altijd?’ Ze keek hem in al zijn 28 ogen en antwoordde: ‘Ja.’

Hasbeens was zo vriendelijk een Valentijnsactie te houden: twee paar unisex schoenen voor de prijs van één. Uit Zweden kwamen ze naar ons toe voor een lang en gelukkig leven met ons samen.  

Mijn lieve meisje, nog een paar maanden, dan mag ze echt naar groep 1. Ik denk dat ze het ook goed had gevonden als ze morgen al mocht.

En ineens moest ik terugdenken aan dat ik zelf als kleutertje in mijn hemd en onderbroek (wat ik tamelijk stom vond) gymde, ik weet zelfs weer hoe alles er uit zag op mijn eigen kleuterschool: klas 1 en 2 naast elkaar, de gymzaal er voor waar je door moest lopen om in de klas te komen. Daar zijn geen foto’s van, alleen deze vond ik. Zoek de Sanneke!

Mijn schoolmeisjestijd is al lang voorbij, nu is Neeltje bijna aan de beurt. Zie haar stralen met haar welkomsttasje.

Dus was er ineens iets heel raars met Pixie’s ene oog (dierenartsgedoe en uiteindelijk een duivels dilemma. Waarschijnlijk gaat het er op neer komen dat Pix als eenogige piraten-Pixie verder zal moeten.) En Neeltje veranderde een dag voor Nisse’s verjaardag ineens in een polkadotje. Nou had ik toch al twee keer eerder met een waterpokken-kindje te maken gehad, maar Jip en Nisse waren met 3 rode vlekjes wel klaar. Bij Neeltje telde ik er zaterdag 100, daarna stopte ik maar met tellen, het werden er alleen nog maar meer, op de raarste plekken ook. Ellendig voor het kindje. Voor mijn planning ook. Dat mijn vader en zijn nieuwe vriendin een paar uur eerder kwamen hielp ook al niet. Ik had de taart nog niet eens af! Van schrik maaide ik een lege wijnfles op de grond, dus mocht mijn vader meteen helpen scherven rapen. Maar ach, wat viel er nog te stressen toen de visite er toch eenmaal was. Dan het huis nog maar niet helemaal op orde, dan nog maar geen taart.

Vanaf dat moment was het alleen nog maar gezellig. Nisse was hartstikke jarig, de taart maakte ik terwijl de tweede ronde visite er was en sneden we met de derde ronde visite aan. Neeltje probeerde dapper stand te houden. Het duizelde Nisse van wat voor geweldigs hij allemaal wel niet gekregen kreeg. Het duizelde mij van hoeveel indrukken, gesprekken ik wel niet in anderhalve dag (opgedaan) had. Kon ik mooi overdenken toen ik toch niet kon slapen met mijn zieke pokkenkindje bij me in bed toen iedereen weer naar huis was. Iedereen die er was: bedankt, we hebben genoten van jullie!

Hiep hoi! Zeven!

Pixie oefent alvast zijn eenogige piraten-look. Hij kan het hebben.

Mijn vader en Christine ontcijferen samen de website van 'Kotev1000', de Russische wetenschapper en journalist die vaak mijn logjes komt 'liken'.

De buurmuppets, eh buurmeisjes op visite.

Nisse blaast de kaarsjes van zijn spatiefout-taart uit.

Beppe en Neeltje aan het puzzelen. Onder dat leuke truitje van Neeltje zitten állemaal rode stipjes. Vannacht zat haar gezichtje ook ineens onder de vlekken en blaasjes.

Quirk kwam met een wel heel geweldig cadeau: haar oude Playstation.

Quirkie en Nisse.

<3

Morgen is Nisse zeven!

Tip van Neeltje: ook in spagaat is het mogelijk te ontspannen. Steek je duim in je mond, draai een haarlok om je vingers en je voelt jezelf tot rust komen. Aanvulling van mij: een logje schrijven werkt ook goed. Zennnn.

Vol verwachting sloeg Jip vorige week zijn rapport open: ja hoor, op zowel taal, rekenen als begrijpend lezen een A! ‘Alsjeblieft, vraag meester of ik naar de plusgroep mag!’, was Jips dringende verzoek toen we naar het tien-minuten gesprek gingen. Dat deden we en meester zou in beraad gaan. Binnen twee weken zouden we het horen. De volgende dag kwam Jip al stralend uit school: ‘Het mag! Het mag! Dinsdag begin ik!’ Ik vind het zo leuk voor hem!

Hoe je van een pannenkoek een baard kan maken, dat hoeft hij er in elk geval al niet meer te leren.

Onder de sneeuw schuilt mijn andere leven. De tuinbank slaapt onder het afdak van de schuur. Mijn opa maakte hem ooit. Die had die plank die los zit vast al lang gerepareerd. Maar zie die lampionnetjes nou dapper branden! Heel even houden ze dat vol ‘s avonds, zo veel licht krijgen ze overdag niet om zich op te laden. Hou vol lampionnetjes, hou vol! De lente komt heus!

Mijn inmiddels weer opgeknapte man kreeg ouderwets ijsvrij en mocht een uurtje eerder naar huis dan normaal. Super, kon hij zijn nieuwe schaatsen uitproberen. Toen hij ze kocht zei hij: ‘Deze zijn zo stevig, wie weet kun jij hierop wel schaatsen.’ En ik keek verlangend naar die stoere ijshockeyschaatsen, maar ja, dat wiebelbekken hè. Een uitprobeersel op nieuwerwetse houtjes was in elk geval na twee voorzichtige schaatspassen op het ijs al als mislukt bestempeld. Tja. Sommige dingen moet je gewoon niet willen.

Op de vaart naast het huis bond Rinke zijn schaatsen onder en kuchte: ‘Ahum. Bananenvoeten.’ Gegiebel van Neeltje, normaal is zij degene die nog wel eens met bananenvoeten rond loopt. Hij wisselde zijn schaatsen en verrek… nog steeds bananenvoeten. Hé, maar wacht eens… ‘t waren twee rechter schaatsen! Snel terug naar de winkel, waar ik ‘t het geld voor mijn houtjes weer terug kreeg en Rinke zijn ene rechterschaats voor een linkerexemplaar inruilde. Daarna gingen we door naar Doosje. Daar kun je behalve picknicken ook goed schaatsen hadden we gehoord. Een meneer die even uitpufte van het schaatsen op het vlonder waar wij onze schaatsen aantrokken, vertelde wat er zoal voorbij kwam schaatsen: ‘Kijk, dat jonkie, dat wordt een hele goeie.’ en inderdaad zagen wij een klein manneke in officieel schaatstenue als een ware pro voorbij sjezen. ‘En die jongeman daar, da’s … (sorry, ben zijn naam vergeten), een erg goeie shorttrackschaatser.’ De lat lag hoog dus. Jip schaatste er al snel vandoor. Tot mijn verbazing schaatste Rinke hem zo achterna. Nog wel wat wiebelig, maar toch. Wat mooi, vader en zoon zo te zien. Ik hielp Nisse en Neeltje wat vooruit te krabbelen en toen kwam Rinke vragen of ik niet ook…

De eerste drie meters dacht ik ‘Nee, ik durf dit niet, dit kan nooit goed gaan!’, maar voor ik het wist was ik 50 meter verder. Ik heb gescháátst.

En dan nu de uitslag van de give-away!

Eerst probeerde ik zo’n internet random generator uit. Daar kwam nummer drie uit. Maar ik vond het toch wat kaal, zo’n random generator, dus scheurde ik snel wat lootjes tijdens de pianoles en liet Neeltje er een uit trekken. Liet nummer drie nou precies degene zijn die er ook op het lootje stond dat Neeltje trok…

Lieve Iben, dat jij en James maar net zo veel plezier mogen hebben van de jurk als Neeltje en ik hebben gehad. Ik stuur ‘m naar je toe!

‘Hier doet het zeer,’ zei hij en wees op zijn hart.

Ik keek hem in zijn ogen en zag wat hij dacht. Rinkes vader overleefde ternauwernood een aneurysma, waarbij de aorta knapte. Zijn oom en opa niet. Diezelfde ogen waar ik in keek zagen er ook wat waterig uit en ik dacht aan zijn verkoudheid van de afgelopen week. Last van de luchtwegen gokte ik, ik ken het drukkende gevoel op de borst goed. Maar zou het wel het hart zijn…

Ik ging met een zwaar hart naar mijn werk, hij naar de dokter. Gelukkig dacht de dokter hetzelfde als ik: de luchtwegen. Niet het hart. Dus nu ligt mijn lief ziek in bed en ben ik uit opluchting een zuster van likmevestje: een zuster met de slappe lach en de neiging naast de patient in bed te kruipen. Want poe, ik houd van die man.