Het mooiste zwarte kruis van de hele wereld

Hij riep ons, Kazimir Malevich. ‘Joehoe, jongens, jullie konden niet komen kijken toen er een overzichtstentoonstelling van me was in het Stedelijk, daarom ben ik nu naar jullie toe gekomen! Ik bedoel, het Drents Museum, da’s te doen, toch?’
Dat klonk wel erg verleidelijk.

Het Drents Museum heeft het weer eens voor elkaar: een expositie waarvoor allemaal topstukken uit het buitenland losgetroggeld zijn. Er waren veel werken vanuit St Petersburg verscheept om hier ten toon te stellen.

Sommige kunstenaars worden bij leven niet op waarde geschat (denk aan van Gogh, die bij leven slechts één doek verkocht), Malevich kreeg tijdens zijn leven wel erkenning voor zijn werk. Malevich was een gevierd kunstenaar en theoreticus. Hij werkte abstract, in een stijl die Suprematisme genoemd wordt, waarin geometrische vormen een hoofdrol spelen.
Op een gegeven moment had hij het abstractste van het abstractste gemaakt, een zwart vierkant en ging hij toch maar weer over op herkenbaarder vormen.
Daar had de dwang vanuit het communistisch regime ook mee te maken. Het beviel ze niets, dat minimalistische abstracte geschilder van Malevich. Decadent vond men het. Zij zagen liever landarbeiders afgebeeld bijvoorbeeld.
Malevich paste zich aan, ging de laatste jaren van zijn leven realistischer schilderen. Ook al mocht hij niet meer precies doen wat hij wilde, het leverde erg mooie doeken op. Doeken die heel lang verborgen bleven ergens diep in Rusland. Pas na de ‘perestrojka’ in 1985, 50 jaar na de dood van Malevich, kregen deze doeken bekendheid. Het Drents Museum heeft ze nu in huis.

Op een gegeven moment besloot het communistisch regime dat de naam Kazimir Malevich niet meer genoemd mocht worden.
Hij werd de kunstenaar zonder naam.
Een vriend van hem maakte een afgietsel van zijn gezicht toen Malevich gestorven was. Dat verdween in een lade, zonder naam er bij. Die naam mocht immers niet genoemd worden. Triest, niet?
Dit dodenmasker is te zien op de tentoonstelling, samen met een afgietsel van de hand van de schilder en een foto van hoe hij opgebaard lag tussen al zijn doeken. Wat morbide misschien, maar ik vond het vreselijk ontroerend. Ach, die hand die al die bijzondere doeken om me heen geschilderd had…

Ik vond er wel meer ontroerend. Ik was nog maar net de tentoonstelling binnen gelopen of de tranen sprongen me al in de ogen. Daar hing het, het suprematistische zwarte kruis. Heel lang geleden, toen ik als student Vergelijkende Kunstwetenschappen voor het eerst in mijn eentje het Stedelijk in wandelde, zag ik dit kruis al eens. En ik snapte niet waarom, maar het raakte me diep. Daar stond ik, achttien jaar, aan de grond genageld door een schilderij. Een eerste liefde zogezegd. Nu ik het weer terugzag wist ik: die liefde is nooit over gegaan.
Afbeeldingen er van doen het geen eer aan, je moet het in het echt zien.

En toch ga ik hier nog maar wat foto’s bijplaatsen, want foto’s zijn nog altijd beter dan het helemaal niet kunnen zien.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6553.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6516.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6515.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6554.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6585.jpg

Het lijkt wel of ik hier zelf onderdeel ben van een suprematistisch kunstwerk.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6512.jpg

Verder was er ook veel moois te zien en te doen in het museum. Zo mochten de kinderen elk een glas graveren. Geweldig leuk!
De vuistbijl/schaaf die ik ooit vond en die het museum van me aankocht vonden we mooi tentoongesteld terug in een vitrine. Op de foto hieronder kun je lezen op wat voor bizarre manier ik ‘m vond.

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6400.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6549.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6548.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6550.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6514.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6547.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6552.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6551.jpg

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/f9a/979894/files/2014/12/img_6517.jpg

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Een uitnodiging! Voor jou, ja!

Hoi! Heb je zin de kerstvakantie op een bijzondere manier te beginnen? Dan weet ik wat leuks!

Lees je hier mee en denk je, ik wil het wel eens zien daar in die Santenkraam, dan heb je zaterdag je kans!

Ben je weg van the Virgin Army of ken je ze nog niet, maar wil je ze heel graag leren kennen? Dan wordt zaterdag je geluksdag!

Van de site van The Virgin Army: “The Virgin Army is een project rond de muziek van singer/songwriter Teije Venema (Assen, 1980). Na een carrière als o.a. kunstenaar, docent en voorganger in de Pinksterbeweging is hij weer terug bij zijn eerste liefde, de muziek. 

De emotioneel geladen muziek van The Virgin Army gaat over de drie dingen die er werkelijk toe doen: over de liefde, over religie en over de dood. De muzikale traditie waarin The Virgin Army een eigen geluid wil laten horen bestaat uit invloeden van traditionele kerkmuziek tot Dylan, Nick Cave en 16 Horsepower.

Op 15 november 2013 presenteerde The Virgin Army haar debuut-EP, opgenomen met de Utrechtse producer Pim van de Werken (o.a. Gharib en Broeder Dieleman). Het product van deze samenwerking is hier te horen:

http://thevirginarmy.bandcamp.com/

In 2013 werd de halve finale van de Grote Prijs van Nederland gehaald. In 2014 neemt The Virgin Army deel aan de Popronde.” 

Tije zal begeleid worden door zangeres Jonne.

Wil je nou ook wel eens de mazzel die ik geregeld heb, Wessel Klooster horen zingen en spelen in mijn huiskamer? Kom zaterdag!

Wessel is een jonge singer-songwriter uit Meppel. Hij zat bij mij in de klas, studeert tegenwoordig aan de Academie voor Popcultuur. Hij kiest de mooiste liedjes uit om te coveren van o.a. Spinvis en the Smiths en zingt en speelt zijn eigen nummers die soms wat melancholisch, soms juist ontzettend vrolijk zijn en invloeden hebben van Radiohead en Frank Turner. Voor een nummer was Neeltje zelfs de inspiratiebron, het komt op 9 januari als single uit . Eerder speelde Wessel onder andere op Bevrijdingsfestival Drenthe, Simmerdeis in Drachten, Speakers met Kopp’n in Hoogeveen en in Hedon Zwolle als voorprogramma van de Intergalactic Lovers en Bløf. Hij zal ook op Eurosonic in Groningen te zien zijn in januari 2015. 

Zou je wat aan Serious Request willen doneren, omdat je hun actie om meisjes en vrouwen te steunen die tijdens oorlog en conflicten slachtoffer worden van seksueel misbruik graag wil steunen? (Seksueel geweld wordt geregeld als vernederend wapen ingezet, de meisjes en vrouwen die er mee te maken krijgen, worden vaak uitgesloten uit hun gemeenschap, omdat het taboe op seksueel misbruik erg groot is. Het Rode Kruis zorgt er voor dat ze opgevangen worden, zodat deze meisjes, moeders, hun trauma’s kunnen verwerken en nieuwe kansen voor de toekomst krijgen.)

Vind je het leuk om in ruil voor een donatie een huiskamerconcert mee te maken? Kom zaterdag naar de Heinsiusstraat 82 in Meppel; wij zamelen in en brengen de opbrengst persoonlijk naar het Glazen Huis.

En ja, wij vinden het ook heel spannend, oeh! Een huiskamerconcert! Bij ons thuis! Maar dat weerhoudt ons er niet van het toch te organiseren. Dus ik begrijp het best, hoor, als je denkt, hmm, best spannend, daar zo maar op de stoep staan… Maar samen luisteren naar mooie muziek en zamelen geld in voor een goed doel, dat klinkt best goed, toch? Had ik al gezegd dat je zelfs de kans hebt Nisse te horen zingen? Hij gaat een nummer doen samen met Wessel. ‘Dit wordt mijn doorbraak!’ droomt hij. En Rinke, die wil je ook wel eens horen zingen en spelen? Snap ik, ik word daar ook altijd heel gelukkig van.

Vanaf 15.30 uur ben je van harte welkom. Om 16.00 uur starten we met Wessel en zijn gastmuzikanten, om 17.00 uur begint the Virgin Army. Neem je portemonnee mee voor een gift en mocht je zin hebben nog een fles wijn of iets degelijks mee te nemen (we zullen heus voor iets zorgen, maar ons budget is krap), doe dat dan vooral.

Ik heb zin in heel veel ‘Wat leuk dat ik je nu eindelijk in het echt zie!’ en in ‘Waah, wat geweldig dat jullie ook gekomen zijn!’, in samen naar mooie muziek luisteren, zo vlak voor kerst.
Mocht je ‘t voornemen hebben te komen, laat het even weten (‘t is natuurlijk niet de bedoeling dat we Project X krijgen in plaats van Project X-mas).

FullSizeRender

7 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Het concert waar je bij had willen zijn

Meestal kijk ik maanden uit naar een concert. Met een lijf vol in de weken er voor opgebouwde zin, zin, zin! loop ik de concertzaal binnen, laat de muziek me overspoelen en geniet nog tijden na. Zo ging het niet met het concert van gisteren.

Ik werd gebeld, door een vriendin van een vriendin, Hilda, of ik meeging. De vriendin met wie ze zou gaan was ziek. Ik had haar toch al wel één keer eerder gesproken, Hilda, wat ik toen heel leuk vond overigens, maar ik had niet verwacht dat ik zo maar ineens met haar naar Nijmegen zou rijden, dat we daar een mij onbekende vriendin op zouden pikken en dan naar Blaudzun zouden gaan. Maar hé, eigenlijk was het wel een bijzonder leuk voorstel. Zo maar ineens op stap met Hilda! Blaudzun zien!

Ik vond het spannend. Best veel nog voor mij, het retourtje Nijmegen, daar een sta-concert. Ik vertrouwde er maar op dat er bergen adrenaline en endorfine vrij zouden komen als ik naar Blaudzun ging luisteren en waagde de stap.

En daar was ik dan, bij het concert waar je bij had willen zijn. Blaudzun, wat zinderde je. Je greep me vakkundig bij de keel, liet me dansen en meezingen. En zelf was je ook betoverd, door Roosje, de prachtig verbouwde concertzaal Doornroosje, kon bijna niet meer stoppen met spelen.

Wat nou zo leuk is, Blaudzun komt gewoon uit Nederland, je hebt de kans dat je ook eens zo’n fenomenaal optreden kunt bijwonen. Doen! Ga die man en zijn band zien!

En anders kun je volgende week op zaterdagmiddag bij ons thuis langskomen voor een huiskamerconcert van niemand minder dan… De Virgin Army! Afgelopen tijd waren ze al in heel wat zalen in Nederland te zien, nu spelen ze een concert in onze woonkamer, met Wessel Klooster als voorprogramma. Gaat bijzonder worden, morgen meer daar over!

Nu eerst nog wat foto’s van gisteren.

IMG_6203.JPG

IMG_6204.JPG

IMG_6205.JPG

IMG_6206.JPG

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Wat we deden, deel 2: Rotterdam

Zondagochtend ging er een wereld voor me open. Er zijn dus mensen die op zondagochtend niet uitslapen, die niet vanuit hun bed luisteren hoe de buren hun fietsen pakken om naar de kerk te gaan, die niet dan zelf nog even de deken over hun hoofd trekken.
Er zullen op zondagochtend wel veel mensen naar de kerk gaan (ik gok dat, ik kan het vanuit mijn bed niet zien), maar er blijkt nog een plek te zijn die op dat moment druk bezocht wordt: de sportkantine.
Ik was daar, afgelopen zondag. Een sportkantine in het Kralingse bos, kerstversiersels aan de muren, uitzicht op de kogelslingeraars die buiten stonden te trainen (lesje aanschouwelijk onderwijs: laat zo’n kogel niet op je teen vallen, dat doet zeer).
In de kantine zaten mensen in sportieve kledij (gekleurd spandex, badstof polsbandjes) in groepjes te wachten. Ze speldden elkaar nummers op. Zouden zij ook allemaal voor de snelwandelwedstrijd gekomen zijn?

Ik wel in elk geval, maar niet om er zelf aan deel te nemen. Mijn vader is een snelwandelaar, het leek hem zo leuk als zijn kleinkinderen ook eens aan een wedstrijd deel zouden nemen. Ik mocht ook nummers spelden dus. Neeltje vond het maar wat stoer, ik zag bij Jip de ‘ik weet nog niet helemaal wat ik er nu van moet vinden’- blik, Nisse besloot bij voorbaat al: niks voor mij.

Lopers voor de 1, 3, 5 en 10 kilometer, allemaal liepen ze door elkaar. Neeltje kwam met wapperharen en een glundersnoet voorbij geracet, moest al lopend nog aan ons melden dat ze een heuse scheidsrechter gezien had, met een gele kaart! Niet dat zij die kreeg, maar toch, spannend, zo’n wedstrijd! Ze liep ‘m prima overigens.
Jip ook. Met al die lopers van verschillende afstanden door elkaar, had hij geen idee hoe goed hij liep. Werd ie tweede!

Of mijn vader niet meeliep? Jawel, maar alleen om zijn kleinkinderen te coachen. Zelf vindt hij wedstrijden pas leuk als ze over afstanden boven de 100 km gaat. Voor Jip was de 3 km al wel voldoende: ‘Ik ben kapót!’

IMG_6142.JPG

IMG_6143.JPG

IMG_6144.JPG

IMG_5949-0.JPG

IMG_5958-1.JPG

IMG_5960-0.JPG

IMG_5961-0.JPG

IMG_5967.JPG

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Het eind van de wereld

We gingen de mist in, wankelend op ongemakkelijke hakken, handen rood van de kou. Maar ze wenden, de handen, de hakken. Waar de weg was wisten we niet, we gokten maar wat. Hou het water aan je linkerhand, het spoor aan je rechter, tot ze elkaar kruisen. Daarna is alles mogelijk.
Zie je die boot? Het is geen boot. Maar wel als jij het wil en ik, je kapitein, laat de reling los, houd jouw hand vast.

Uit het wit doemt een stuw op. Het water raast er overheen. Ik word er door meegesleurd naar mijn kindertijd, zo’n zelfde stuw, zo’n zelfde sleuren en hoe mijn vriendinnetje op 1 dag haar vader en haar broer verloor. Meegezogen, het koude water in. Jij grijpt me bij mijn hand, trekt me weg uit de kolkende diepte waar ik de dode lijven van de man, de zoon aan me voorbij zie drijven, weg uit die herinnering. En weer heb je me gered.
Ik schud het verleden van me af en volg je silhouet. De kou bijtend in mijn wangen, de pijn knagend aan mijn lijf, de druppels mist aan onze wimpers.

IMG_6048.JPG

IMG_6054.JPG

IMG_6085-0.JPG

IMG_6083-0.JPG

IMG_6086-0.JPG

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Wat we deden, deel 1: Den Haag

Het hart van Den Haag, dat is voor mij het Gemeentemuseum. Ik loop er door de lange gang over het water naar de balie en de garderobe, trek mijn jas uit en ja, thuis. Het is niet erg dat de inhoud van dat thuis elke keer dat ik er kom anders is, het voelt er altijd goed.

Mijn vader, de kinderen, Rinke en ik, we kwamen voor Rothko. Kat Elvis had bijna Rothko geheten, maar bleek een Elvis. In elk geval moesten we deze grote tentoonstelling van Rothko echt zien. Maar eerst moesten we naar de wc en oeps, sorry Rothko, maar we waren meteen afgeleid. Alleen de muren zijn al mooi in het Gemeentemuseum. Bij ons leidt dat tot ‘Ik wil met die muur op de foto!’ Dat klinkt misschien wel wat awkward, ja, maar zeg nu zelf…

IMG_5690.JPG

IMG_5688.JPG

IMG_5692.JPG

‘Ik wil die muur…’ zuchtte Jip. Dat kon ik helaas niet voor hem regelen, een muur van Sol Lewitt, maar er mee op de foto kon wel. Dit trappenhuis, ook al zo geweldig:

IMG_5669.JPG

IMG_5939.JPG

Goed, een mooi gebouw dus, met toffe muren, maar er hangt ook nog KUNST in. Van Rothko dus, daar waren we naar op weg, maar hé, er was meer. Werk dat zo leuk was dat Rothko nog maar even moest wachten. Het bleek een tentoonstelling van Emo Verkerk. Die kende ik nog niet. Nu wel! Ik schoot er van in de lach, de wondere wereld van Emo Verkerk. Wat inventief is die man. Een oude plastic dop kan best een mond zijn in een portret, hij zet beroemdheden bij elkaar in dubbelportetten die elkaar nooit hadden kunnen kennen, maar samen heel cool zijn.

IMG_5678.JPG

IMG_5680.JPG

Ik vroeg me van tevoren af: onze kinderen houden van kunst kijken, maar wat vinden ze van het werk van Rothko, dat erg abstract is? De tentoonstelling startte met vroeg werk van Rothko en nam je zo mee door zijn oeuvre, tot aan zijn allerlaatste werk, dat eenzaam op zijn ezel bleef staan toen de kunstenaar zelfmoord pleegde (hij raakte in een depressie na vaatproblemen). Ik vroeg Nisse welk werk hem meer aansprak, het vroegere, meer figuratieve, of het latere abstracte. ‘Het abstracte zegt veel meer’, vond Nisse. ‘Ik vind het beter dan het eerdere, sterker en je kunt er je eigen verhaal bij verzinnen.’ Prima analyse wat mij betreft.

IMG_5714.JPG

IMG_5721.JPG

IMG_5992.JPG

En natuurlijk was er de vaste collectie vol fijnigheid. Werk van Kandinsky, de Stijl, Israëls, der Blaue Reiter… Die ogen van de von Jawlensky

IMG_5743.JPG

IMG_5748.JPG

IMG_5797.JPG

Na uren ronddwalen in het museum, met mijn brein dat als een kerstboom oplichtte van al het moois dat ik zag, hadden we de Wonderkamers nog niet eens gezien. Oeh, die moesten ook nog, maar het was bijna sluitingstijd! Gelukkig konden we in elk geval nog even de catwalk doen. Hoei!

IMG_5837.JPG

IMG_5834.JPG

IMG_5828.JPG

IMG_5998.JPG

En dan loop je het museum uit en zie je dit… Nou, een welgemeend Fuck you dan maar terug, wij ook van jou, Gemeentemuseum, heel veel.

IMG_5853.JPG

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Avant-garde

Het voelt een beetje alsof we onze tijd vooruit zijn. Sterker nog, het voelt alsof heel Nederland, ja, jullie met zijn allen, ontzettend achter loopt.

Zaterdag vierden we Sinterklaas. Een fijne, warme Sinterklaasmiddag was het. De gedichten waren zo mooi en lief, de cadeautjes zo goed gevonden (Jip en Nisse dichtten, dachten en kochten mee deze editie), dat we volledig vervuld waren: het was mooi geweest, Sinterklaas.

Maar wat blijkt, de rest van Nederland is nog helemaal niet klaar met Sinterklaas. De winkels liggen nog steeds vol met chocoladeletters en kruidnoten, iedereen is nog volop op zoek naar de laatste cadeautjes, ploetert op gedichten, de discussie rond zwarte piet houdt de gemoederen nog steeds bezig.
Op zondag keken we rond in Deventer. Koopzondag was het. Al jaren waren we niet in Deventer geweest en wat is het er toch mooi. Wat buitengewoon relaxed was: niks hoeven kopen tussen al de Sinterklaaskoopjesjagers.

Vandaag vielen we dan toch weer met onze neuzen in de realiteit: bij Neeltje in de klas werden er vanmiddag kruidnoten gebakken (die natuurlijk pepernoten genoemd werden, logisch, zou ik ook doen, maar dan krijg ik de mensen van de kruidnotenbrigade op mijn dak). De juf had alleen een probleempje: hoe moest dat nou met Neeltje die geen suiker en koemelk mag? Rinke en ik besloten dat we dan zelf maar moesten komen helpen. We kregen meteen de helft van de klas onder onze hoede, wat wij leuk vonden, de kinderen iets minder: moesten zij dan ook… ZONDER SUIKER?! Wat een verschrikkelijk idee!
En dan ook nog eens met melk die niet eens melk was. Hadden zij weer! ‘Ik mag geen suikervrije suiker, hoor!’, riep een jongetje. ‘Ik vind suikervrije pepernoten víes!’, zei een andere. Het meisje naast hem was het heel erg met hem eens.
Om zo’n cluppie dan toch volledig om te krijgen, dat is leuk.

Of wij ooit kruidnoten zonder suiker en/of koemelk hadden gemaakt, laat staan met een horde kinderen? Eh, nee. Het was zeg maar één groot experiment. Dat vertelden we de kinderen ook, waarop het meteen een stuk interessanter werd.
Ik liet er een meisje proeven van de suikervervanger die we mee hadden genomen, kokosbloesemsuiker. Na een verbaasd ‘maar dat is lékker!’ wilden alle kindertjes een beetje proeven. ‘Dan wil ik dat ook proberen!’, riep een meisje en wees naar de amandelmelk. Stond ik theelepels amandelmelk uit te delen. Ook hierover was het oordeel unaniem: LEKKER!

Of de kruidnoten zelf ook lekker zijn geworden? Geen idee nog, alleen de suikerkruidnoten waren voor de bel ging afgebakken, morgen kunnen we pas de experimentele pepernoten proberen. Het maken er van was leuk in elk geval.

En zo lieten we Neeltje achter in de klas. Ze had alweer een nieuw experiment bedacht: een auto bouwen met zonnepanelen, zodat ie kon rijden op zonne-energie.

IMG_5434.JPG

1 reactie

Opgeslagen onder Uncategorized