De toverfeeën zijn de wereld nog niet uit

Elk jaar namen mijn opa en oma hun kinderen en kleinkinderen vroeger mee voor een weekendje naar iets dat toen nog ‘Sporthuis Centrum’ heette. Ik vond dat fantastisch, want dan had ik een weekend om op te trekken met mijn ver weg wonende familie en in het bijzonder met nichtje Sigrid, die maar een half jaar met mij scheelde.

Zo’n vakantiepark, dat was me wat.
Een overdekte plaza met water er in en palmbomen, een tropisch zwemparadijs, soms zelfs met een heuse knuffelmuur; heel exotisch allemaal.

Eén oom en tante waren gek op de sauna en sleepten ons daar dus mee naartoe, want een sauna, die had je ook in zo’n huisjespark. Niks lekkerders dan een lome saunadag, bijkletsen met mijn nichtje. Oh, en ‘s avonds samen naar de disco natuurlijk.
De eerste keer dat Rinke mijn familie ontmoette, was tijdens zo’n weekend. Die mocht dus letterlijk en figuurlijk meteen met de billen bloot.
Na die keer hebben we nooit meer zo’n weekend gehad; opa overleed, nichtje Sigrid ook, gedaan was het met de traditie.

Een tijdje terug zag ik een actie voorbij komen op twitter. Margje, @toettwit, had wat leuks bedacht samen met Roland, @RLRozenbroek, van Landal Greenparks Hof van Saksen. Als zij hem aan 300 extra volgers op Twitter zou helpen, zou zij een weekendje naar het prachtige park Hof van Saksen mogen en zou ze een voucher die ze zelf gekocht had voor een weekendje in een ander Landal park aan een van de nieuwe volgers uitdelen.

Een weekendje weg met de kinderen… Dat was er bij ons nog helemaal nooit van gekomen. Ik deed mee dus! En wat er toen gebeurde… ‘Ik doe ook mee!’, zei Rianne, @nelissie, ‘en als ik win is de prijs voor jou, want ik gun het jullie, een weekendje weg!’
Alleen die woorden vond ik al vreselijk lief. Maar daar bleef het niet bij. Rianne won en vertelde Margje dat ze haar prijs afstond aan ons.
Echt waar! Is dat niet ongelooflijk lief en ruimhartig? Een beetje voor toverfee zorgen en ploef! Iemand zomaar een weekendje weg bezorgen? En dat terwijl ik Rianne nog nooit in het echt ontmoet heb! Maar ja, via twitter gaan we way back.

Rianne, Margje en Roland, jullie zijn geweldig! Dikke kussen en knuffels jullie kant op! Eind november gaan we, we kunnen het nog niet helemaal bevatten.

En hoe dat dan vroeger was, tijdens zo’n weekend in een vakantiepark. Nou, zo:

IMG_3780.JPG

Hier was ik een jaar of 12 denk ik, met opa, oma, nichtjes en broertje.

En zo, een paar jaar later, ijscoupes lepelend in de plaza met Sigrid.

IMG_3781.JPG

Ik ben benieuwd wat voor herinneringen wij er binnenkort gaan maken!

(Omdat met dit verhaal de kracht van twitter maar weer eens bewezen is, heb ik dan nu eindelijk mijn slotje maar eens van mijn account gegooid, zodat er nog meer moois kan ontstaan daar. Wil je me volgen? Wees welkom.)

12 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Derde eerste concert

Weet je nog, je eerste concert? Het mijne vond plaats in Winterswijk, een Achterhoeks stadje. Ik was 17, had net een week verkering met mijn eerste vriendje, een jongen met een imposante kuif. Hij luisterde naar de opgevoerde variant van rockabilly, psychobilly en daar hoorde die kuif bij, net als opgerolde broekspijpen, dr Martens en zwart-wit gestreepte sokken.
Samen met mijn psychobillyvriendje en zijn beste vriend ging ik met de bus naar Winterswijk en in een zaaltje daar zagen we Batmobile.
Nou ja, we zagen er amper wat van, want wat doe je als je net verkering hebt? Zoenen, heel veel zoenen (althans, dat deed ik). We kregen zo weinig van het concert mee, dat we pas na afloop merkten dat er een grote vechtpartij geweest was. De beste vriend kwam strompelend de zaal uit.
Dat je denkt, ik zou nog eens een kans moeten krijgen voor een eerste concert, want dit sloeg niet echt ergens op.

Die kans kreeg ik. Ik werd zo ziek dat ik 2 jaar amper de deur uit kon. Trombose-bekkengedoetje. Of ik ooit weer bij een concert zou kunnen zijn, ik durfde er niet op te hopen, maar het gebeurde toch. Een klein concertje was het, op de Parade, van Anne Soldaat en ik genoot zo hard als ik maar kon. Voor het eerst weer naar een concert, wat geweldig!

En wat denk je, het gebeurde gewoon nog een keer! Weer een paar jaar aan huis gekluisterd, weer geen idee of ik ooit nog een concertzaal van binnen zou zien, weer jaren van alleen dansen in mijn hoofd, maar niet in het echt.
Én weer een kans op een eerste concert.

De Intergalactic Lovers kwamen optreden in Vera, Groningen. ‘Zullen we het proberen?’, vroeg Rinke. ‘Kom je?’, vroeg vriendin Simone. Nou was Simone degene met wie ik bij mijn laatste concert was, voor het misging, van Blaudzun, in Groningen. Het zou wel heel mooi zijn mijn eerste concert dan ook weer met haar erbij te doen, in Groningen. De cirkel rond.

En ah, de Intergalactic Lovers… Ik houd zo van ze, die kans kon ik toch eigenlijk niet laten lopen.
‘Ga maar, maar doe verstandig,’ zei mijn fysiotherapeute, ‘lang op één plek stilstaan is wel iets dat heel veel gevraagd is voor je, zorg dat je weet dat je een vluchtroute uit het publiek hebt voor als het niet gaat.’

Nou is Vera niet zo groot, ik kon wel uit het publiek komen als dat nodig was en op dat stilstaan had de band wat gevonden: ik kán helemaal niet stilstaan als ik hun muziek hoor. Al helemaal niet nu ze gisteren zo gedreven speelden. De drive in de drum, het voortstuwen van de bas en de gitaren, de stem van Lara die me dwingend meesleurde steeds dieper de muziek in; dansen was de enige optie. En dat deed ik dus. Zo gelukkig als maar kon.

Lara en ik, we ontmoetten elkaar op Into the Great Wide Open, jaren terug, waar ze optrad met haar band. Ik zag nog een paar concerten van de band en we bleven elkaar online volgen. Nu haar weer te zien en horen op het podium en daarna elkaar weer vast te kunnen houden en bij te kunnen praten… Oh mán, het raakte me diep. Ken je dat, dat je de meeste mensen liefst buiten je comfortzone hebt, anderen dichtbij mogen komen, maar sommigen zich er als een katje in mogen nestelen? En waarom dan, hè? Lara is voor mij zo’n katje. Dichtbij is wel ver genoeg, maar ja, we kunnen elkaar zelden zien.
Genieten maar van het moment dus.

Nog nooit had ik het meegemaakt dat een band een liedje aan iemand in het publiek opdroeg, maar dat gebeurde gisteren: Delay (hier te zien in een live-uitvoering, maar niet die van gisteren) was voor mij. Zo lief en zo mooi… En amai, die tekst, hè? Geen motionless dancing meer voor mij, maar echt dansen.
Mijn derde eerste concert (en ik denk dat dat genoeg eerste concerten voor één mens zijn), oef, wat was het mooi en dierbaar.

IMG_3435.JPG

IMG_3437.JPG

IMG_3427.JPG

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Buiten adem

‘Ik neem aan dat jullie weer meedoen aan UdaExposed?’, schreef Tijmen. Vorig jaar deden we mee en dat was een waanzinnige ervaring. Maar we wisten ook nog wel dat het werken voor die expositie me de vorige keer veel gekost had. Een longontsteking om precies te zijn. Het was veel geweest.

We twijfelden. Zou het kunnen? Ik ben nu sterker dan een jaar geleden. Sterker nog, ik bruis momenteel, ik gloei er van. Al doet mijn lijf het niet perfect, ik ben zo perfect gelukkig, zie overal nieuwe mogelijkheden en kansen. En ja, deze expo is ook zo’n kans: we gaan het doen.

De tijd dringt echter; op 26 oktober is het al zover. Dan doen we mee aan UdaExposed. Wat hebben we een geweldig project er voor bedacht, nu kijken hoe het uitpakt.

‘Ik weet precies wat je denkt nu,’ zei Rinke net, ‘precies hetzelfde als ik: ‘OMG OMG OMG!’
Klopt. Dat je zó hard gaat dat je je hand bijna niet kan volgen, je kwast achterna. Buiten adem.

IMG_3180.JPG

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Langeafstandsliefde

1380 km woont ze bij me vandaan en ik zwijmel bij haar foto’s. Ze is zo mooi, zo lief. Ik heb haar nog nooit in levende lijve ontmoet, maar dat is niet zo vreemd, dat heeft nog bijna niemand. Ze is nog zo vers.

Gisterochtend werd ze geboren, ons nichtje Marisa Nellie-Simone. Kleine Niçoise. Dochter van mijn broer Jan Maarten en schoonzusje Aude, zusje van Jonas. Wat hebben ze lang uitgezien naar dit kleine ding. En wij met hen mee.

Eigenlijk zou ik nu de geur van dat nieuwe mensje op moeten snuiven, haar hoofdje moeten kussen, haar buikje, haar handjes, haar voetjes. Ik zou beschuit met roze muisjes willen eten met Aude, Jan Maarten en Jonas. In gedachten doe ik dat allemaal en gedachten, die overbruggen moeiteloos 1380 kilometer.
Lieve Marisa, wat fijn dat je er bent! Ik ben je tante en dat vind ik fantastisch!

IMG_3063.JPG

13 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Sneeuwklokjes en dahlia’s

‘Dus jullie kregen heel erge ruzie?’
Terwijl ze het zegt voel ik dat ze zich dat voor probeert te stellen.
‘Nee,’ zeg ik. ‘We kregen geen ruzie.’
‘Maar wie van jullie had het gedaan dan?’
‘Niemand. Niemand had het gedaan. Het gebeurde.’

Sommige vriendschappen verdwijnen met de wind, het water, de seizoenen. ‘Oh,’ denk je, ‘lang geleden dat we elkaar spraken, dat moet maar snel weer!’ Of je denkt dat laatste er niet bij.

Met Nelleke ging het anders. Er gingen maar weinig dagen voorbij dat ik haar niet zag. Zij, Jachim, Rinke en ik, we aten vaak samen. We bespraken onze opdrachten voor de kunstacademie en wat al niet meer. We gaven ons figuurlijk bloot aan elkaar, maar ook letterlijk. Toen Rinke, zij en ik het toch wel wat lastig kregen met modelschilderen op de kunstacademie, besloten we elkaar te helpen. We poseerden voor elkaar, de eerste keer verlegen, maar daar zetten we ons maar overheen. Het kwam onze cijfers ten goede en onze vriendschap ook. Ach, wat was ik gek op Nell.

De wind, het water, ze waren perfect kabbelend en kalm geweest, maar toch was ik haar ineens kwijt. De zomer was veranderd in de herfst zonder dat ik het door had gehad. De herfst werd winter en wat had ik het koud.

Ik durfde niet meer naar de academie, want ik wist dat ik haar daar zou zien, dat ik met haar in één ruimte samen zou moeten werken. En hoe zou ik dat nou nog kunnen? Ik ging niet meer, het ging niet meer.

Op de eindexamenbeoordeling hing ik mijn werk op, werk dat ik thuis gemaakt had. In een andere hoek van de ruimte zag ik haar werk hangen.
Dat het toch zo gelopen was, dat we helemaal niet betrokken waren geweest bij elkaars eindexamen…

De ironie bracht ons weer heel even samen. We zakten allebei. Ik kreeg te horen dat ik op basis van mijn werk had kunnen slagen, maar niet nu ik mijn gezicht niet had laten zien. Een half jaar later slaagde ik alsnog met mooie cijfers. Maar Nell zag ik niet meer.

Ik hoorde dat zij en Jachim getrouwd waren (mijn god, dat we niets van die hele bruiloft meegekregen hadden…), dat ze een hondje gekregen hadden. Ik raadde de naam van het hondje in 1 keer. Dat lijntje was er schijnbaar toch nog.

We kregen een zoon en kwamen op een dag Nelleke en Jachim tegen met hun zoon. Daar stonden we, met 2 identieke kinderwagens, in die rare kleur oranje, die verder niemand wilde. En toch kon ook dat voorval er niet voor zorgen dat het gevoel weer terug kwam.

Dit weblog wel. Ik schreef, Nell las, zag zichzelf terug op een foto die ik postte, waar een portret dat ik van haar schilderde opstond. ‘Kijk nou! Een reactie van Nelleke!,’ zei ik Rinke. Er volgenden er meer.
De sneeuwklokjes kwamen op, de krokussen en narcissen volgden en vandaag was het dan zover en stond ze met een bos dahlia’s aan de deur. Stralend, met Jachim, twee zoons en een dochtertje.

Dat we allebei twee zoons en een dochter kregen, allebei champagne dronken op onze huwelijksdag in de oude schokkerhaven op Schokland…
Dertien jaar om bij te praten in een paar uur, we deden er hard ons best voor, ik praatte op dubbele snelheid, maar de tijd was te kort. Wat denk je? Elkaar maar snel weerzien dan? Ik denk het ook.

IMG_2935.JPG

IMG_2938.JPG

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Feestje met vertraging

Op 25 juni waren er twee dames jarig. De grote werd 40 en de kleine 6. Een groter feestje dan een feestje op bed zat er niet in (wat overigens reuze gezellig was). Gisteren mocht de kleine dame dan toch eindelijk haar kinderfeestje geven. De grote dame genoot daar zo intens van dat ze na afloop overgelukkig op de bank lag te snikken: het was gelukt, het kind had haar feestje gehad en wát voor feestje… HET WAS ZO LEUK!

Ik had vorige week al proefgedraaid voor het feestje. We konden gratis naar een verrassingsvoorstelling in de schouwburg. Ik kan nu al niet eens meer vertellen hoe het trio heette dat we zagen. Het was iets met zang en ‘dikke lul drie bier’ (so me). Het was vooral ook erg pijnlijk, bekneld te zitten in een schouwburgstoeltje met veel te diepe zit en veel te weinig beenruimte voor mij. Al toen het zaallicht uitging wist ik: in de pauze ben ik hier weg!
Jammer? Neuh. Ik had mijn portie theatertraining gehad en wist nu wat ik moest doen om mee te kunnen naar de voorstelling waar we Neeltje en haar gasten mee naartoe wilden nemen. Kussen mee, aan de linker zijkant zitten, op een rij waar een traptree bij was (extra beenruimte!) en genieten maar!

Kijk maar wat we deden, daar in de schouwburg:

IMG_2772.JPG

IMG_2771.JPG

<a href="https://

IMG_2763-2.JPG

IMG_2762-1.JPG

IMG_2761-1.JPG

IMG_2760-1.JPG

IMG_2773.JPG

IMG_2766-2.JPG

IMG_2755-1.JPG

IMG_2767-0.JPG

IMG_2765-0.JPG

IMG_2764-0.JPG

IMG_2757-0.JPG

IMG_2756-0.JPG

IMG_2754-0.JPG

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Zombiezondag

Zombiezondagmiddag. De dufheid droop er af. Kind één wilde niks, had hoofdpijn, kind twee hing wat, kind drie huilde om alles. Hun moeder zanikte over een verdomd been dat totaal niet mee wilde werken. Hun vader maakte plannen, maar bleef verbazingwekkend stil liggen na de zin ‘Maar dan moeten we nu echt gaan’.
‘Hij slaapt,’ zei de dochter verbaasd.

Hoe we ons toch nog uit de stroperige lamlendigheid van dat zondagmiddagmoeras hebben weten te werken, ik weet het niet, maar feit is dat we ons toch ineens onderweg bevonden naar een meertje waarover de vader beweerd had: ‘Het zal er nu heerlijk stil zijn.’
Dat was het niet. Het hele parkeerterrein stond vol. Binnensmonds ‘jullie mogen nu naar huis, állemaal’ mompelend, liepen we over het strandje. Dat werkte, want het duurde niet lang voor we het meertje voor onszelf hadden. Op zich logisch, want wil er nou met een stel zombies op een strandje liggen?

De zombies waagden zich het water in. Ze hadden in de auto ‘ik wil alleen maar zwemmen!’ gezongen, alleen had niemand ze gewaarschuwd dat het water zo koud zou zijn. Maar wat bleek? Zwemmen in ijskoud water doet zombies weer in gewone mensen veranderen! Nou ja, gewoon, gewoon..

Nadat de ergste kippenvel verdwenen was, was het eigenlijk alleen nog maar fijn, daar in het meertje in het bos. De dochter zei toen we uitgezwommen waren: ‘Ik ga hele romantische foto’s van jullie maken!’ Dat is best goed gelukt.

IMG_2412.JPG

IMG_2410.JPG

En ik maakte er zelf ook nog een paar. Die kinderen met die stok… Zien jullie wat ik zie op foto’s één en drie? Een oog in het water, in de lucht.

IMG_2406.JPG

IMG_2499.JPG

IMG_2408.JPG

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized