Ziekenhuisbingo

Het lijkt wel of we ziekenhuisbingo spelen dit jaar. Niet alleen ik had/heb een ziekenhuisabonnementje, ook met Nisse hebben we inmiddels heel wat ritjes naar het ziekenhuis achter de rug.

Hij werd in september geopereerd door de kno-arts. Die had erg tegen deze operatie opgezien; zo’n jong kind nog. Normaal zie je de klachten die Nisse had -totaal verstopte, ontstoken holtes, neuspoliepen- niet bij kinderen. Vooral die poliepen niet, die tot aan zijn schedeldak zaten. Ze maakte de boel schoon, vergrootte de openingen naar de holtes, haalde de poliepen weg. Een heftige operatie voor een kind, maar Nisse doorstond alles goed.

Maandag moesten we weer voor controle naar de kno-arts. Ze was tevreden over hoe Nisses neus geneest, niet over dat hij snotterig blijft. En dat terwijl hij nog steeds medicijnen gebruikt. Hij kreeg antibiotica mee voor de hele winter, ‘En…’, zei de kno-arts, ‘er is nog wat anders…’

Ze had een arts van het AMC ook naar Nisses zaak laten kijken, die stelde: ‘Nisse moet getest op Cystic Fibrose.’ Dat kwam voor mij niet geheel uit de lucht vallen: toen ik gehoord had dat Nisse neuspoliepen had, had ik op internet eens ‘kinderen neuspoliepen’ opgezocht en was overal de waarschuwingen tegengekomen: neuspoliepen zijn zeldzaam bij kinderen en vaak een aanwijzing voor CF. De kno-arts had het er echter niet over (later bleek dat ze aannam dat hij tijdens zijn hielprik op CF getest was, maar dat gebeurt pas sinds 2011).
Nu kwam het dan toch weer bovendrijven. We werden meteen doorverwezen naar de kinderarts, waar we vandaag terecht konden.

Ik had me ingelezen, had al wel geconcludeerd dat Nisse lang is, in elk geval geen groeiachterstand heeft die op CF zou kunnen wijzen. Dat vond ik al wel geruststellend. De kinderarts trok dezelfde conclusie en leek verder niet erg op de hoogte (ik ben een beetje verwend met de artsen in Maastricht geloof ik). Hij wist niet of de benodigde zweettest nog wel in het ziekenhuis uitgevoerd werd en twijfelde erg of hij wel of niet bloed af moest nemen om waarden te testen. Gelukkig is de zweettest er wel, die mag Nisse volgende week doen (weer een week wachten…) en hij besloot toch bloed en ontlasting ook maar te testen. Heel fijn, we willen graag zo snel mogelijk duidelijkheid nu.

Duimen jullie voor ons schatje?

IMG_4828-0.JPG

15 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Betoverd

Hij droeg een jurk, de eerste keer dat ik hem zag. Zijn vrienden ook. Heel dichtbij kon ik niet komen, er was een zee van mensen tussen ons, maar ik zag ze wel, ik hoorde ze en was zo gefascineerd dat ik wist: deze liefde gaat lang duren.
Het was 1995 en ik was hier, mijn eerste festival.

IMG_4438.JPG

Ik zou hem met dEUS nog een keer op Lowlands zien, maar daarna ging Stef Kamil Carlens zijn eigen weg. Een goede keus wat mij betreft; waar bij dEUS vaak macht en kracht gemeten wordt op het podium, vaak ten koste van de sfeer, daar laat Stef Kamil Carlens het gevoel voor gaan. Wat een eindeloze creativiteit bezit die man, wat heeft hij prachtige manieren die te uiten. Beeldende Kunst, dansvoorstellingen, spetterende optredens met een podium vol muzikanten en zangeressen, kleine verstilde uitvoeringen…
Ga je naar een optreden van hem, solo of met zijn Zita Swoon Group, hij laat je telkens een ander stuk van zichzelf zien. Zijn liedjes zijn net kameleons, passen zich aan zijn stemmingen aan.

Gisteren zag ik hem met Rinke, Gerco en Nicole in Zwolle. Geen uitbundigheid deze avond. Het podium stond vol, maar hij trad alleen op met Wim de Busser. Wim, die me deed denken aan ‘de sterke man’ in een circus van vroeger. Hij had ook best mee kunnen doen in dit schilderij van Henri Rousseau:

IMG_4441.JPG
Maar vooral speelde Wim prachtig piano, niet alleen met zijn vingers, zijn hele lijf deed mee, was de muziek. Trommeltjes, daar wist ie ook wel raad mee.
Stef Kamil leek in een melancholische bui. De liedjes kwam uit zijn tenen. Letterlijk ook, want met zijn blote voeten bespeelde hij een… Ja, wat was het eigenlijk voor instrument?
Ze speelden me samen het kippenvel over het hele lijf, de tranen in de ogen.
Ik kan het me soms afvragen, als je als artiest je nummers schrijft zoals je buien zijn, dan moet het toch niet meevallen die gevoelens op het podium te herbeleven als het bijvoorbeeld verdriet, eenzaamheid betreft? Misschien dat de meesten zich daar overheen kunnen zetten als ze op het podium staan, maar niet Stef Kamil, niet gisteravond.

Lieve man, wat ben je prachtig in al je eigenheid, wat ben ik je dankbaar voor je liedjes die mijn vrienden zijn, die me hun verhalen vertellen, met me willen dansen, me vertellen over hun verdriet, verliefdheid, verlangen.

IMG_4442.JPG

3 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Sugar and spice and everything not so nice

‘Ik hoor Neeltje niet meer over buikpijn,’ zei Neeltjes juf. ‘Haar andere juf was het ook al opgevallen.’

Neeltje, ons lieve Neeltje dat geregeld huilde van de buikpijn, ze klaagt niet meer. Tegenwoordig gaat ze naar bed, geeft me een kus, zegt ‘Welterusten, mam,’ en valt in slaap. Hoe anders is dat dan hoe we het gewend waren? Elke avond klaagde ze, kwam nog een paar keer haar bed uit, viel uiteindelijk -laat- in slaap met een warme hittepit tegen haar buik aan gedrukt.

In het voorjaar hadden we de episode bij de uroloog: het bleef een raadsel waarom Neeltje buikpijn had, bloed plaste, maar geen blaasontsteking had. ‘Het moet een allergische reactie van de blaas zijn, maar waarop? En hoe kom je daar nou achter?’, zuchtte de uroloog.

Wij wisten wel een manier. Jaren terug kwam ik van mijn hooikoorts en heftige allergieën voor huisdieren en weet ik waar voor allemaal af. Via bioresonantie therapie. Eindelijk iets dat hielp na jaren medicijnen slikken en klachten houden. Toen baby Nisse grote eczeemplekken ontwikkelde, wist ik wel waar ik met hem naartoe moest. De oorzaak werd snel achterhaald, hij kreeg één behandeling en we hebben het eczeem nooit bij hem terug gezien.

We besloten Neeltje te laten testen en Jip ook maar meteen. Jip ziet vaak grauw, heeft geregeld hoofdpijn, snottert wat af.
En ja, kassa. Beiden blijken koemelkproducten en vooral suiker slecht te verdragen. Banaan, pinda en chocola gaan ook niet goed.

Dat was even slikken. We houden hier nogal van lekker. En ook van zoet dus, ja. We besloten toch maar eens te kijken wat er zou gebeuren als we de producten waarop onze kinderen slecht reageren zouden schrappen. Dat ging eerst nog wat schoorvoetend. Oh mèn, hoe moest dat nou met alles wat we lekker vinden?
Aan de andere kant, we hadden het vlees niet zo lang ervoor van ons menu gehaald (op verzoek van Jip en tot opluchting van mij) en dat bleek eigenlijk verrassend makkelijk te gaan; we gingen gevarieerder eten, zeker niet minder lekker. Maar, koemelk en suiker? Da’s nog wel even wat anders toch?

Ook dat blijkt mee te vallen. Het is bizar waar overal suiker doorheen gemieterd word, maar we vinden genoeg alternatieven en zien wat het oplevert. Ik ben zo dankbaar dat mijn dochter niet zoveel pijn meer hoeft te lijden en met mij gebeurde er laatst ook iets aparts: ik kreeg een oogontsteking. Dat is op zich niet apart voor mij, ik heb geregeld ontstekingen. Ook oogontstekingen. Daar moet dan een stoot antibiotica tegenaan, anders wil het niet over gaan. Dit keer niet. Al na een dag trok het vanzelf weg. Zou het geholpen hebben dat ik anders eet nu? Het zou me niet verbazen.

Best jammer dat eten waar geen suiker doorheen zit doorgaans duurder is dan eten waar het wel doorzit. Maar ik begin nu ook te zien dat goedkoop in dit geval voor ons duurkoop is.

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

DIY lampion voor St Maarten

Jaren hebben Rinke en ik als ouders heel weinig kunnen betekenen voor het fijne schooltje waar onze kinderen opzitten. Nu het met mij wat beter gaat boden we aan: als we een keer wat kunnen doen op school wat tekenen of kunstgeschiedenis betreft, roep maar. Voor mij moet dat nog niet iets op regelmatige basis zijn, met meerdere uren per dag of week, maar af en toe een keer een uurtje, dat is te proberen. Met name als we het op dagen plannen dat het met Rinke samen kan. Omdat we dat allebei heel leuk vinden, maar ook omdat, mocht het op het afgesproken tijdstip echt niet gaan met mij, Rinke het dan over kan nemen.

Vanmorgen mochten we voor het eerst aan de gang, in groep twee. Met kleuters dus! Het is bijna St Maarten, het feest waarbij kinderen ‘s avonds met een lampionnetje de huizen langs mogen, zingen voor een snoepje.
Op school oefenen ze de liedjes en maken ze lampionnen. Of wij dat laatste in groep twee wilden doen. Graag!

Ik ontwierp een Dolfje Weerwolfjelampion. Eentje die te doen zou zijn voor vijfjarigen, maar waar ze ook uitdaging aan zouden hebben.

En och, wat was het leuk vanmorgen… We vertelden het mooie verhaal van St Maarten die een kleumende bedelaar zag, maar niets had om met hem te delen, waarop hij met zijn zwaard zijn eigen mantel in tweeën deelde en de bedelaar een deel van zijn mantel gaf. St Maarten gaat om delen dus: met St Maarten mag je langs de huizen, je zingt je liedje en degene voor wie je zingt deelt het lekkers dat hij in huis heeft met je.

Wat was het enig om met de kleuters aan het werk te zijn. Ze werkten met volle overgave, de zestien kindjes, een groepje bij de juf, een bij Rinke, een bij mij. Prachtig! Ik ben benieuwd of we op 11 november nog een Dolfje Weerwolfje aan de deur krijgen.

Dit is wat je nodig hebt om een lampion te maken zoals wij het deden.

Teken midden op een langwerpig stuk stevig zwart papier Dolfje Weerwolfje. Het voorbeeld hiervoor vind je hieronder. Wij sneden alvast een paar stukjes in, zodat de kinderen makkelijk zouden kunnen knippen. De binnenkant van de bril lieten we uitprikken met een prikpen.

IMG_4242-0.JPG

IMG_4248-0.JPG

IMG_4275.JPG

IMG_4279.JPG

Ook de mond tekende ik op zwart papier. De binnenzijde kan uitgeprikt, de buitenzijde uitgeknipt. Gebruik rood pergamijnpapier (van dat doorzichtige papier, ook wel bekend als vliegerpapier) om achter de mond te plakken.

IMG_4257.JPG

IMG_4280.JPG

IMG_4255.JPG

Plak wit pergamijnpapier achter het uitgeknipte hoofd van Dolfje.

IMG_4259.JPG

Plak de mond op het pergamijnpapier.

IMG_4260.JPG

Gebruik twee zwarte stippen als ogen. Kleuterjuffen hebben die stippen doorgaans op voorraad, anders knip je ze zelf uit zwart papier.

IMG_4265-0.JPG

IMG_4267-0.JPG

IMG_4268-0.JPG

Niet de uiteinden van het papier aan elkaar, zodat je een ronde lampion krijgt. Niet er een stukje chenilledraad (met ijzeren kern, voor de stevigheid) in aan de bovenzijde.

IMG_4250.JPG
Dit wordt je ophangsysteem voor je stok met lichtje er aan (doorgaans te krijgen bij bijvoorbeeld de Blokker, Action of speelgoedwinkels rond deze tijd van het jaar).
Klaar is je lampion!

IMG_4282.JPG

IMG_4072.JPG

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Vreemde meisjes

Daar verscheen ze, mijn eerste meisje. Een wolk van zeegroen haar, brillenglazen die haar ogen vergrootten en waar lag ze nou toch op? Een monster? Ze lag wel comfortabel zo te zien, haar monster niet haar vijand maar iemand die vanzelfsprekend bij haar hoorde. Haar benen zo logisch maar bij nader inzien helemaal niet.
Goh, waar doet me dat nou toch aan denken?

Na deze tekening was ik nieuwsgierig naar wat dit meisje nog meer zou doen, behalve haar monster knuffelen. Ik liet haar rolschaatsen en badderen, ze klopt nooit helemaal en toch ook weer wel. En ze kreeg een blauw zusje. Die heeft geen bril maar doorziet alles toch wel, ze is wat introverter dan haar zus met de zeegroene haren.
Ach, ze zijn me lief die twee en ze horen allebei bij mij.

IMG_4142.JPG

IMG_4143.JPG

IMG_4137.JPG

IMG_4135.JPG

IMG_4140.JPG

IMG_4136.JPG

16 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Mijn oma droeg een laagje modder…

@santenkraam: Ik vond een prachtfoto van een dame aan het strand, dik in de 70, met een prachtlijf, slechts gehuld in een laagje modder: mijn oma.’

Dit twitterde ik gisteren. Ik maakte gebruik van de energie die ik had gekregen van de expo afgelopen weekend en toverde de opslagruimte die nooit bedoeld was als opslagruimte weer om tot de werkruimte. Daarbij kwam ik de foto uit bovenstaande tweet tegen. Wat geweldig, die oma van mij, de 75 al gepasseerd, maar nog steeds zo mooi zelfbewust en krachtig. Ongegeneerd poseert ze, net uit het modderbad dat ze op een onbewoond eilandje nam, voor de camera.

Als kind zag ik haar bijna nooit, ze was geen oma die op me paste, ik kan me niet herinneren dat ze ooit op mijn verjaardag is geweest. Ze was ook niet zo vaak in Nederland. Dit was een oma die op cruises ging, hertrouwde met een Amerikaan en daarmee in Marbella ging wonen. Later verhuisde ze naar Puerto Rico. Haar laatste jaren woonde ze in de woestijn, in Phoenix, Arizona. Ik ging op interrail met mijn eerste vriendje bij haar op bezoek in Marbella, maar hij beviel haar niet: ‘I could shoot that boy!’. Gelukkig viel Rinke wel in de smaak.

Inmiddels zie ik wel dat ik bepaalde trekjes toch echt te danken heb aan mijn oma. Zo wil ik wedden dat ik er bejaard ook geen enkele moeite mee zal hebben slechts gehuld in een laagje modder te poseren. Het is maar een lijf, hè, zoals iedereen er een heeft. Ik kan oma niet meer vragen of ze in haar bijna nakie op mijn weblog zou durven, dus toon ik slechts een stukje van de foto. Aan haar benen en haar schaduw kun je nog zien hoe trots ze erbij stond.

IMG_4005.JPG

Maar het verhaal is nog niet af. Mijn tweet werd opgepikt door @KROdestaat, van het programma De Staat van Stassen op radio 2. Of ik over mijn vondst en de achtergronden ervan wilde vertellen op de radio. Mocht ik er meteen een bijpassend liedje bij uitzoeken. Wat een leuk aanbod!

Hier kun je het fragment beluisteren.
Was ik ineens op de radio! Wat mooi, zo een ode te geven aan deze bijzondere dame.

IMG_4006.JPG

En dan was er nog de expo, Uda Exposed afgelopen weekend. Het was er weer beredruk, ik sprak er een aantal bekenden en veel onbekenden en dan was er ook nog een erg aardige dame die al jaren hier meeleest en me even kwam begroeten. Zo leuk!
Ikzelf was afgelopen zondag op de expo ook te zien, want Rinke en ik maakten een dubbel zelfportret. Ik sta er slechts op in een laagje verf; een kleindochter van haar oma dus.

IMG_4024.JPG

IMG_4023.JPG

IMG_4025.JPG

IMG_4027.JPG

IMG_4026.JPG

IMG_4028.JPG

Tijmen, bij wie we in huis exposeerden schreef portretgedichten vanuit zijn portable biechthokje, Rinke en ik maakten in- en uitkijkjes op verzoek.
Zo ging er een stralend stel (ha, Merel en Joost!) met zowel gedichten als tekeningetjes naar huis.

IMG_3933.JPG

IMG_3932-1.JPG
In juni staat de volgende Uda Exposed gepland, je bent bij deze uitgenodigd!

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Geheimen

IMG_3024.JPG

Er was eens een Esther. Ze ving een stokje, tikte een stukje en gooide het stokje door naar mij. ‘Ik wil al je geheimen!’, zei ze. ‘Of nou ja, vijf dan.’

Vijf geheimen… Maar… Ik vertel jullie altijd alles al! Of nou ja, nee, dat doe ik niet. Ik deel al zo veel, sommige dingen mag ik voor mezelf houden. Zijn er dan toch nog dingen die jullie wel zouden mogen weten, maar die ik nooit verteld heb? Heb ik eigenaardigheden bijvoorbeeld? Ah jawel.

Ik spreek vloeiend Portugees. Op een ochtend werd ik wakker, zei ‘hé liefje, goeiemorgen’ tegen Rinke en staarde hij me verbijsterd aan. Hij verstond me niet. Wat was er gebeurd die nacht? Ik kon me niets herinneren van wat ik gedroomd had, ik ben nog nooit in Portugal geweest. Nu hoop ik dat dat er toch eens van zal komen, want het aantal Portugese gesprekspartners in Meppel is schrikbarend klein.

Tja, was het maar waar, maar het was leuk geweest als het echt zo was, toch?

Ik ben verslaafd. Aan suiker. Sinds we er van de week achter kwamen dat Jip en Neeltje allergisch zijn voor koemelk en suiker doen we hier thuis een dappere poging die producten links te laten liggen. We besloten een maand terug al op aandringen van Jip geen vlees meer te eten. Dat laatste blijkt een makkie én heel leuk. De platgesleten banen van ‘wat eten we vandaag’ worden opgefrist met veel nieuwe recepten. We moeten creatiever omgaan met ons eten en dat bevalt goed. Maar geen suiker… Voor de maaltijden lukt dat prima, maar ik sta nog wel eens met snaaizin voor de kast. Zo’n zin in een koekje…

Ik zie en weet soms dingen die niet voor iedereen vanzelfsprekend lijken. Soms komen die dingen me zo maar aanvliegen, soms vragen mensen me er naar en kijk ik voor ze. Het is als inloggen op een netwerk waar een enorme berg aan informatie opgeslagen ligt.

Mijn grote vijand is mijn faalangst. Althans, dat was ie altijd. Ik ben veranderd door May Thurner en de gevolgen er van. Voor mijn gevoel ben ik vogelvrij nu. In plaats van faalangst heb ik nu doedrang. Ik maak dingen, verzin projecten, zonder terughoudendheid (behalve dan dat ik rekening moet houden met de luimen van mijn lijf). Nu leef ik zonder vijanden. Beter!

Over projecten gesproken, ik had de afgelopen tijd wat besprekingen. Over erg leuke dingen. We staan er nu mee op een punt dat het nog wel eens heel interessant kan worden. Voor mij, voor jullie. Maar het is nog even geheim.

Een ding kan ik nog wel blootgeven. Dat doe ik morgen. Letterlijk. Op Uda Exposed in Lent, waar Rinke en ik vorig jaar ook exposeerden. Als je morgen komt kijken (dat kan tussen 12.00 en 21.00 uur), kun je het zien!

Ik gooi bij deze Cisca het stokje toe. Ciska is net geremigreerd, na lange tijd in Amerika te hebben gewoond. Vertel eens, wat zijn je geheimen?

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized