Zoons

Je krijgt een zoon.
Hij verbijstert je met zijn schoonheid, zijn liefheid. Met hoe speciaal hij is.

Dan krijg je nog een zoon.
En je dacht misschien dat je al zou weten hoe dat zijn zou, een tweede zoon hebben, je had immers de eerste al. Ook deze zoon is overrompelend in zijn schoonheid, zijn liefheid, deze is minstens zo speciaal, maar weer heel anders.

Ze hebben overeenkomsten, Jip en Nisse, maar ze zijn ook zo verschillend.
Ik kreeg de afgelopen dagen de kans ze te horen vertellen hoe ze zichzelf zien.

Met zoon één gingen we gisteren naar een jeugdpsychologe voor een intakegesprek. Voor een IQtest. Ik vond het prachtig om te zien hoe weloverwogen, kalm en geamuseerd hij zijn verhaal deed. Hij vertelde hoe hij zichzelf ziet: een rustige jongen met veel vrienden, die houdt van sportief bezig zijn, van kunst, van lol hebben. Hij verheugt zich op de test. Zonder een spatje zenuwen. Nu weet hij ook dat de uitkomst er voor ons niet toe doet. Hij kan niets fout doen. Maar mocht hij boven de 130 scoren op de test, dan is er de mogelijkheid voor hem om een dagdeel in de week mee te doen op de school voor hoogbegaafde kinderen. En dat lijkt hem wel wat: uitdaging!
En zit ie daar niet boven, nou ja, dan niet. Maar dan heeft hij toch die leuke test mogen doen.

Zijn broertje vertelde me ook hoe hij zichzelf ziet. Een beetje als jongen en een beetje als meisje. Voorzichtig, hij wil geen dingen doen waarbij er kans is dat hij zichzelf pijn zou doen. Zorgvuldig, hij doet zijn best om netjes te schrijven, hij maakt zijn schoolwerk foutloos. Dol op tekenen, op zingen, op mooie klerencombi’s maken. Hij zou wel stylist willen worden.
Ik vroeg hem of hij piekert over dat eerste.
‘Nee hoor, iedereen mag zijn zoals hij of zij wil zijn en ik wil zó zijn. Ik heb er recht op mezelf te zijn, maakt niet uit wat een ander er van denkt.’

Pff, zoons, ik ben trots op jullie!

Milfdag

‘Fijne milfdag,’ fluisterde mijn lief me gisterochtend in mijn oor.
Zelden startte een moederdag zo goed.

De avond er voor had Jip me gevraagd of ik Bed and Breakfast wilde. Ik wist hier even zo snel geen antwoord op. ‘Of wil je liever aan tafel ontbijten?’, vroeg hij er achteraan. Ja, graag. Kon ik mooi vanuit bed luisteren naar het gerommel in de keuken en stijl achteroverslaan toen ik de ontbijttafel zag. Hallo zeg…

En dit is het geweldige team dat dit lekkere ontbijt maakte en dat mij tot milf moeder maakte.

Dat menneke links maakte nog een moederdagportret van/ voor me.

Hoe wordt moederdag nog beter? Met twee moeders! José, Tijmen en Koosje Jans kwamen op visite. Wij hebben de afspraak dat als er kans is op ijzel ze niet meer ‘s avonds terug naar huis rijden. Wat denk je, gisteravond was er zeer plaatselijk kans op ijzel. Vermoedden wij.
En zo werd ik vanmorgen wakker met een maar liefst vier kinderen in de kamers naast me, waarvan het kleinste guppie meteen een oude wintermuts van Nisse op wilde.
Volgens mij was het gewoon wéér moederdag.

Een blote man en twee blote vrouwen verstopt in een schuurtje

Hoei, wat een leuke mannen! De linker is bezig met een logeermarathon deze vakantie: eerst met een vriendje naar Noord Holland, nu met zijn broertje en zusje naar zijn pake en beppe. Door die laatste logeerpartij had ik de rechter gisteren zomaar een dag hélemaal voor mezelf.
Wel jammer dat hij zich in de schuur op moest sluiten om daar op te ruimen.
Gelukkig had ik daar van tevoren rekening mee gehouden en had ik zelf in de dagen er voor al wat opgeruimd (met veel beleid; op mijn wham bam thank you, ma’am manier zoals ik het vroeger gedaan zou hebben kon het niet, maar hé, ik had toch al best wat voor elkaar gekregen). Zo hielden we tenminste nog tijd over voor typische Rinke en Sanneke dingen: we sliepen uit, Rinke maakte perentaart als ontbijt, we raakten in een fotoshoot verzeild omdat mijn panty en schoenen dezelfde kleuren hadden als de tulpen die Jip vers van het veld meenam van zijn eerste logeerpartij én daarna was er zelfs nog tijd om naar de sauna gaan.

Rinke vond in de schuur tot zijn verbazing een voorproefje op wat we in de sauna zagen zouden gaan zien: een blote man en twee blote vrouwen verstopt in de schuur achter de potgrond en de winterbanden.
Je verwacht het niet, hè.
(En ja, die rechter man op de foto had ooit een kuifje.)

Waar komen de kinderen vandaan?

Waar de kinderen vandaan komen?
Nou, uit de boerenkool natuurlijk. Of de rode kool. Een enkeling wordt gedropt door een ooievaar.
Maar sommige heel speciale kinderen die komen uit een bosje bloemen (het kan zijn dat daar meer kans op is als de achternaam van hun moeder Blom is).
Dit exemplaar bijvoorbeeld. Ik vond haar in een bosje bloemen van de Aldi. Ik had eerst helemaal niet in de gaten dat dit een speciaal bosje was, maar ineens ving mijn oog een glimp op van… een meisje. Ze rekte zich eens uit, keek blij verheugd om zich heen en sprong zo, vanuit de bloemen op mijn bank. Mijn blommetje.

Trespa plaat

Wij wonen in een typisch jaren ’60 huis. Waar je, als je in een jaren ’30 huis woont trots pronkt met de ‘authentieke elementen’, doe je dat als bewoner van een jaren ’60 huis niet zo snel. Ik hoor tenminste nooit iemand kirren over haar mooie trespa platen aan de buitenzijde van haar huis.
Bij ons huis dacht ik: weet je, het is een prettig huis om in te leven, het is perfect gelegen en als ik in huis ben dan zie ik die lelijke platen niet eens. Dus kochten we het.
Dat is inmiddels negen jaar geleden. Hadden eerst alle huizen in onze buurt bruine dan wel groene trespa platen, nu is het merendeel heel crèmekleurig geschilderd. Dat zijn de huizen van de woningbouw. De koopwoningen hebben óf hun originele vale platen nog of zijn geschilderd. De hippe kleuren in de buurt daarvoor zijn donkergroen, rood en vooral grijs.

Toen de schilder langskwam om een offerte te maken en ik zei dat we twijfelden of we dan ook maar grijs moesten gebruiken, voor een beetje continuïteit in de buurt zei hij met lekkere Drentse tongval: ‘De buitenkant moet toch wel een beetje bij de bewoners passen? Veel te saai voor jullie, grijs. Kies toch lekker een kleur die je mooi vindt!’ Wat een goed advies. Ik hoopte alleen dat ik mijn schat van een buurvrouw, die al tamelijk op leeftijd is, niet voor het hoofd zou stoten met een knalkleur naast haar.
Haar reactie op mijn boodschap dat we de platen gingen schilderen: ‘Als je ze maar niet grijs laat schilderen. Dát vind ik zo saai, iets voor oude mensen, brrr! Kies maar een lekker kleurtje!’
Nou, dat deden we.

De lichte kleur komt op de platen, de donkere op de deuren. De schilder begint maandag, op Rinkes verjaardag notabene en ik ben zó benieuwd! Ik kocht goede verf, die zeer kleurvast is en járen meekan, dus als het slecht uitpakt hebben mogen we ons nog lang voor de kop slaan voor het feit dat we niet veilig voor donkergroen of grijs gingen. Maar daar gaan we niet van uit natuurlijk.

En voor wie na het lezen van dit stuk nog steeds geen idee heeft waar ik het nou eigenlijk over heb, op deze foto zie je een rijtje jaren ’60 woningen met authentieke elementen: trespa platen! Zijn ze niet prachtig?

Collectief verliefd

Meestal zoeken katten een plekje achteraf om te bevallen. Saartje, de moeder van onze kitten(s) nestelde zich op schoot bij haar baasje en bracht daar haar twee mini’s ter wereld. En wij mochten ze vandaag bekijken. We werden eerst begroet door Samson, de vader. Die dus écht zo mooi is als op de foto’s die ik eerder plaatste. En lief, hij liet zich lekker knuffelen. En toen die kleintjes… Wij waren op slag collectief verliefd. Ze hadden net voor het eerst hun oogjes open en zijn waarschijnlijk een mannetje en een vrouwtje. Wat zouden we ze graag allebei willen, maar we zouden het heel begrijpelijk vinden als het gezin waar ze geboren zijn ook een katje wil houden. Ze zijn er nog niet over uit of ze dat ook echt gaan doen.

De katjes wonen dichtbij Zwolle, dus besloten we na de kraamvisite daar met Jip een verjaardagstaartje te eten. Onderweg kwamen we langs galerie Knikker. Jip had bedacht dat hij wil sparen voor een kunstwerk en wilde graag eens binnen kijken wat er zoal verkocht werd en hoe duur dat dan is. De enthousiaste kunstenaar en eigenaar van de galerie wilde ons graag rondleiden. Jip vertelde over zijn voornemen, ik vertelde dat Jip vandaag jarig is en toen… Mocht Jip het schilderij uitzoeken wat hij het mooist vond en kreeg het in handen gedrukt.
Beduusd wandelden we met een schilderij van €400 onder de arm terug naar de auto: het begin van een kunstcollectie als het aan Jip ligt. Je bent een mazzelaar of je bent het niet.

Tien jaar Jip!

Hoera, onze Jip is tien!
(Later meer, eerst gaan we nu kennis maken met onze nieuwe huisgenoot.
Het is klein en wit en zegt mieuw!)