Balanceren met een dooie cavia

De kinderen kregen van ons, van hun opa en hun Franse oom en tante iets voor hun mooie rapporten om evenwichtig te blijven, te leren balanceren: een slackline. Dat is een band die je tussen twee bomen spant (met boombescherming) en waarop je dan kan lopen. Tenminste, dat is de bedoeling, maar het is reuze moeilijk natuurlijk. En leuk.

Ik balanceer zelf ook: soms kan ik al best veel, vaak word ik met een naar schel fluitje tot de orde gefloten en houdt het feest subiet weer op. ‘Doe dan ook rustig aan!’, krijg ik dan te horen, maar hallo, ik doe nu al jaren rustig aan en ik ben helemaal niet iemand voor het rustig aan doen. Op het moment wil ik vooral graag schoon schip maken. Met Rinke die vakantie heeft houd ik opruimacties: de zolder! De boekenkast! De vriezer! Alles! Ik moet echter maar even accepteren dat dat al wel een beetje kan, maar niet in het tempo dat ik wel wil.

Wat wel kon, was een symbolische actie: ik liet de zieke jaren van mijn haar knippen. Twee jaar, da’s ongeveer 12 centimeter. Doei! Jip wilde ook wel van zijn lange lokken af, dus gingen we samen naar de kapper. En mijn kapster, die snapte het, raapte al mijn gevallen haar bij elkaar en stopte het me toe in een tasje. ‘Geef het mee aan de wind of het water, laat de vogels het mee nemen om er nesten mee te bouwen. Kun je echt afscheid nemen van deze periode.’

Thuis greep ik in een tasje dat leeg leek en voelde ineens – ieuw!- een dooie cavia.

20140715-174926-64166843.jpg

20140715-183908-67148468.jpg

10 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

All is awesome

Binnenkort moet ik mijn header aanpassen denk ik. Er veranderen hier dingen in een verbazingwekkend tempo. Van ‘de vrouw die alleen nog maar kon liggen’, transformeer ik in ‘de vrouw die weer een beetje mee gaat doen.’ En hoe dat is… Geweldig!

Sinds de laatste operatie voel ik veel verschil. Ik krijg weer wat meer kracht, het is weer makkelijker rechtop te zijn. Waar verticaal zijn eerder een vrij onmogelijke opgave was, betrap ik mezelf steeds meer op staan, rechtop zitten, een beetje meedoen in huis. Niet meer voortdurend erge pijn (en ik denk dat met de tijd daar nog successen in te behalen zijn).
Ik haalde vandaag met mijn lief een raketje bij de snackbar, wandelde in de zon. En dan die hoepel… Zou ik het proberen? Ja! En het lukte! Oh, het lukte! Hoe gelukkig ik daar van word… Het is balanceren nu, weer voorzichtig wat proberen, rust nemen. Maar dat gaat wel goed eigenlijk. De hele Santenkraam heeft vakantie, dus kan ik in alle rust experimenteren met mijn nieuwe mogelijkheden en kunnen we met z’n allen genieten van wat dat inhoudt: weer samen aan tafel eten bijvoorbeeld, meer tijd samen doorbrengen.

En dan maar hopen dat ik van May Thurner de kans krijg zo mooi door te blijven gaan, want het bevalt me uitstekend, deze weg omhoog.

20140710-183832-67112353.jpg

18 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Operatie drie

Ik deed maar weer even een operatie. Operatie drie: 2,5 uur op de tafel in de ok, zonder enige verdoving. Ik, die bij de tandarts absoluut niet zonder verdoving durf, doorstond zonder kicken (nou ja, op een paar kleine kickjes na dan) een complete operatie zonder verdoving. Ik kon de hele operatie volgen op een groot scherm naast me, waar ik via speciale röntgenbeelden een prachtig inkijkje in mijn binnenste kreeg. Via de slagader in mijn rechter lies, opereerden ze in mijn linker lies. Abracadabra, maar dat kan dus echt, ik heb het zelf gezien.
Het mooist van al: de stents bleken schoon en de flow was goed. Ook toen de fistel, de verbinding tussen slagader en ader gesloten was, bleef de flow prima. Vanavond heb ik een controle duplex-echo gehad om te zien of het zich een paar uur na de operatie ook nog goed hield: het kon niet beter. In Maastricht vier je dat natuurlijk met vlaai, dus dat deden mijn liefje en ik.

Op en in het stukje wond dat nog niet dicht wilde van de vorige operatie is nu wel een heel mooi doekje geplakt. Een met zilver er in, dat werkt de bacteriën tegen en bevordert de genezing. Ah, the glamourous life! Met zilveren doekjes tegen het bloeden!
Morgen mag ik al weer naar huis, met m’n zilveren doekje en een kruisje door de laatste geplande operatie uit het rijtje. Nu ligt de weg echt open om te herstellen.

20140701-220429-79469001.jpg

21 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Bijna jarig

Terwijl Rinke boodschappen doet, kookt, taarten en cakejes bakt en opruimt, lig ik in bed en doe een poging zo roerloos mogelijk mijn verjaardag in te gaan. Verschil moet er niet zijn, maar is er.
Allebei raken we aardig goed in wat we doen overigens. Hij voelt zich een domestic goddess (door de autocorrect gecorrigeerd tot ‘goudessaai’, wat me eerder Zuid Afrikaans klinkt dan Nederlands), ik voel mij John en Yoko tegelijk. Misschien moet ik net als zij nog een politiek gerichte draai geven aan mijn bed-in; ik blijf in bed om de aandacht te richten op de monsterpraktijken van Monsanto! Ik blijf in bed voor de vrije artsenkeuze! Ik blijf in bed voor het behoud van de bij.
En ik blijf in bed voor het behoud van mij.

In het kamertje hier naast me ligt een meisje te slapen. Een meisje waar ik vanavond tegen zei: ‘Dan ben je als je straks wakker wordt een grote meid van zes!’ Waarop ze zei: ‘En jij een grote meid van veertig!’
Grote meiden onder elkaar, wij.

20140624-234528-85528807.jpg
Even een momentje sjoemelen zondag, heel even uit bed, nagels lakken met m’n meissie. Dat ik voor altijd weet waar ik dat extra brede litteken aan te danken heb straks, aan een mooi moment.

11 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Aandacht

Zij aan de ene kant van de nog niet volledig begroeide schutting, ik aan de andere. Zij luistert naar mijn verhalen, ik naar de hare. ‘Wel goed’, antwoordt ze als ik vraag hoe het is. Of ‘Ach, San…’ Ik weet dat als ik maar rustig wacht de verhalen vanzelf komen. Dat haar gezicht van haar vriendelijke masker bezorgd wordt als ze vertelt, steeds meer fronst. Hoe langer we echter praten, hoe meer de glimlachjes terug komen, de echte, haar twinkelogen, tot ik haar weer hardop hoor lachen. Dat hoor ik graag.

‘Of kom je even bij mij zitten?’, vraag ik haar als ik zie dat ze wel wil vertellen, maar niet weet of ze haar problemen en zorgen wel bij mij neer moet leggen.
‘Even dan,’ zegt ze, maar ik probeer dat even altijd te rekken. Ze moet niet denken dat ze me tot last is.
In de winter zien we elkaar niet buiten. Dan klop ik af en toe maar even aan, of zij bij mij. Ik ben zo gek op haar, mijn buuf. Hebben we taart, dan zorg ik dat ze óf bij mij komt om een stukje mee te eten óf dat er een stukje naar haar en haar man gaat. In moeilijke tijden, als haar man weer eens in het ziekenhuis ligt, kook ik soms wat extra zodat zij zich een keer niet om koken hoeft te bekommeren. En vooral: ik praat met haar.

Maar nu is het lastig; nu ik moet wachten tot mijn wond een keer dicht is (wat éindeloos duurt) voor ik weer in beweging mag. Ik kan niet even checken hoe het met mijn buufje is. En dat terwijl ze net haar man naar het verzorgingshuis heeft moeten brengen: ‘Het voelt alsof ik hem levend begraven heb,’ zegt ze daarover, ‘hij zal niet meer thuis komen, al denkt hij nog van wel.’

Ik belde haar net dus maar. Ik houd niet zo van bellen, maar in dit geval moest het. Blij dat ik het deed; wat een verdriet heeft ze om haar man in het verzorgingshuis. Op de crisisafdeling zit hij, tot er ergens anders ruimte is. ‘De mensen die er werken zijn heus schatten, maar ze zijn maar met z’n tweeën, op tien dementerenden…’ Dat betekent dat haar geliefde man amper geschoren wordt, soms een week niet gedoucht wordt, versmeert. De afdeling zelf is ook vies; er is gewoon geen tijd om alles en iedereen schoon te houden, iedereen te helpen met wat hij nodig heeft. Dat geldt ook voor dingen als medicatie geven: haar man heeft het aan zijn longen, heeft verneveling nodig, maar tot nog toe was het er in de weken dat hij er is nog niet 1 keer van gekomen hem die verneveling te geven.

‘Ze zitten urenlang achter hun computers, want alles moet gerapporteerd, overal moeten rapporten over geschreven worden. Dat zorgt er voor dat ze amper tijd voor de mensen zelf over houden. Ze zouden wel meer aandacht willen geven, maar krijgen er domweg niet de kans toe! Al die stomme regeltjes ook!’

Dat is toch meer dan droevig? Is dit wat we voor onze grootouders, buren en straks onze ouders en onszelf willen? Nee toch? Maar het aller droevigst vind ik de eenzaamheid. Ik schreef mijn vorige blog over al het moois en goeds dat naar ons toe komt; hulp van de gemeente krijgen we niet, maar het wordt opgepakt door onze geweldige kring om ons heen. Zonder die kring was mijn gezin er heel wat slechter aan toe geweest.
Mijn buren zijn van een andere generatie; zij hebben geen computer die ze in contact stelt met de wereld, ze nieuwe ingangen tot vriendschappen geeft, waar zelfs hulp uit voort kan vloeien. En zo leven er dus heel veel mensen.

We wonen als families niet meer dichtbij elkaar, zijn die zelfstandigheid gaan waarderen en het is maar goed ook, dat je niet meer als jong stel je oude moedertje in huis hoeft te nemen, maar de kans dat je dan als tachtigjarige er vrij alleen voor komt te staan is dan wel groot. Vrienden van hun eigen generatie zien ze amper meer, omdat die ook hulpbehoevend thuis zitten. Of dood zijn.

Ik hoop dat jij, die dit leest, de stap durft te zetten een praatje te maken met een ouder iemand in de buurt. Iemand die vast altijd vriendelijk glimlacht, maar waar achter dat masker een boel verscholen gaat. Ik had hier meer mensen in de buurt met wie ik geregeld even sprak als ik ze zag, maar die wonen voor mij nu te ver weg om zo maar even een praatje mee te maken. Gelukkig is er in elk geval nog één voor wie ik wat kan betekenen. Een beetje aandacht kan een wereld van verschil maken. En het mooie is, omgekeerd kan ze dat ook voor mij.

20140621-123541-45341600.jpg

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Horoscoop

Als ik nou veel wist over horoscopen dan zou ik de mijne trekken en dan vast zien dat de maan in een verschrikkelijke retrograde met Mercurius staat. En dat daardoor, helaas, helaas, aan mijn gezondheidssituatie wel wat te wensen over is. En aan die van mijn kat ook. Dat dat financieel ook beste gaten slaat.
Maar ook dat er een raar verschijnsel is op Venus: wat men nooit voor mogelijk had gehouden, Venus staat in bloei! In alle huizen van mijn horoscoop regent het liefde! Nou ja, zeg!

Zomaar even wat dingetjes:
– buren die helpen met de kinderen opvangen, voor ons koken (echt hé, wat
een lekkers hebben wij al gehad), een kattenmand uitlenen.
– ouders die helpen waar ‘t kan. (De zwemdiploma’s van Neel kwamen er
doordat opa bereid was maanden lang elke week 6 uur te reizen en door
super Neeltje zelf natuurlijk. Ál de logeerpartijen voor de kinderen bij pake
en beppe en al hun reizen naar ons om te helpen.)
– vrienden die van heinde en verre komen om een dagje te helpen. En die je
dan ook nog mailen: ‘Zo fijn dat we concreet iets kunnen betekenen. We
komen altijd al graag bij jullie. Nu met een iets anders insteek, maar dat
maakt niet uit. Gezellig is het altijd.’ Of twitteren: ‘Ongelooflijk hoe
andermans huis en kinderen zó eigen kunnen voelen!’ en dat je dan boven
in bed ligt, dat leest en weet: ja, zo voelt het. Wat prachtig toch.
– de directrice van de school van de kinderen die zomaar een tas
zelfgemaakte sushi komt brengen. Lèkker! En zo lief.
– de post! Zoveel liefs kwam er al via de post.
– collega’s die even langskomen om te kletsen en dan nog stofzuigen of was
ophangen ook.
– een oudleerling van 18 die zijn zaterdagavond (en eh, deel van de nacht)
aan het bed van zijn ouddocente door komt brengen. Dat klinkt te zot voor
woorden, maar het gebeurt! En eigenlijk was het zo zot niet, wel zwaar
gezellig. Had ie ook nog een te lief voor woorden gesigneerde cd van de
Intergalactic Lovers meegenomen, waar hij het voorprogramma voor
mocht zijn in Hedon laatst.
– artsenvriendinnen die via social media én thuis niet zuinig zijn met advies,
liefheid en deskundigheid.
– zwart op wit van mijn school: als je weer kunt, willen we je terug. (En ik
weet maar al te goed dat dat geen vanzelfsprekendheid is, niet in deze
tijden.)
– en als klap op de vuurpijl een Elvisfonds, wat ik vanmorgen ontdekte:
vriendinnen die besloten ‘Elvis hoort in de Santenkraam! Maar zo’n grote
operatie, dat kost veel geld. We gaan helpen!’
Dat ze aanboden dat te willen doen vond ik al hartverwarmend, maar dat ik
vanmorgen op mijn rekening ontdekte dat het niet bij woorden was
gebleven ontroerde me enorm.

Je hoort vaak over hoe mensen die ziek zijn hun vrienden verliezen. Lijkt me vreselijk. Ziek zijn, echt ziek zijn voor langere tijd, dat is niet mee kunnen doen aan de wereld. En de mensen om je heen dan ook nog verliezen…
Maar dat hóeft dus niet.

Gisteren moesten we beslissen over de verjaardag van Neeltje en mij. Zij wordt 40, ik 6. Oh nee, andersom. Dat moet gevierd! Maar het komt op zo’n lastig moment. Dit zijn geen omstandigheden om lekker relaxt een feestje te vieren. Ik wil een kinderfeestje voor mijn lieffie, waar ik zelf wat bij mee kan helpen. Een feestje waar ik zelf bij kan zijn. Beneden. Uit bed. Dus overlegde ik met Neeltje. Dat ze haar cadeautjes op de zondag voor haar (doordeweekse) verjaardag krijgt, op de 25ste zelf trakteert. Maar dat we de rest van de feestelijkheden nog een stukkie opschuiven. Ik denk dat we dit jaar maar eens op een andere dag jarig zijn. 31 augustus bijvoorbeeld. Verfrissend, na 39 jaar op 25 juni jarig zijn. Neeltje vond het een prima plan, goed voor een high five en een brede grijns. Doen we haar kinderfeestje na de grote vakantie.
’31 Augustus? Verzorg ik de party- en cateringservice!’, riep een vriendin meteen enthousiast. Nou, dat bedoel ik dus.

20140616-125113-46273263.jpg

13 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Een katje in een rompertje

Ergens, in een hokje, een eind van huis, ligt Elvis. Hij was twee nachten weg geweest, maar op dinsdagmorgen deed Rinke het gordijn open, glimlachte en zei: ‘Ach, kijk nou…’ Op de tuinbank lag Lux, die ook een nachtje buiten wilde blijven, er onder lag Elvis. Gelukkig weer terug.
Maar al snel kreeg ik verontrustende berichten van beneden: ‘Het is niet goed met Elvis!’ Ik waagde me de trap af en zag ons katje: sterk vermagerd (hoe kon dat? In zo’n korte tijd?), moeizaam adem halend. Ik keek in zijn ogen, zag hoe gebroken ze waren en wist: als jij niet snel bij de dierenarts komt, ben je zo dood.

Inmiddels zijn we een paar dagen verder. Elvis is nog steeds bij de dierenarts. Hij had een klaplong, zijn longen waren ontstoken. Daar moest eerst wat aan gedaan. Hij moest aan het zuurstof, wat hem weinig hielp, vervolgens werd de lucht afgezogen die in zijn borstkas in plaats van in zijn long zat. Dat was een goede zet: zijn long klapte daar mee terug en zo werd ademen weer makkelijker.
Maar er was meer mis. Hij had ineens een hangbuik. ‘Zo’n slanke kat met een hangbuik, ik vrees dat er daar iets niet klopt,’ meende de dierenarts. Nou, inderdaad: zijn buikspieren waren gescheurd, zodat zijn darmen niet meer op hun plek achter de buikspieren lagen, maar los in zijn buik bungelden. Wat een rotklap moet hij gehad hebben…

Elvis moest eerst wat aansterken van zijn klaplong voor hij geopereerd kon worden. Gistermiddag belde de dierenarts: het was een zware operatie geworden. Een met veel kunst- en vliegwerk: de buikspieren waren van het bekken af gescheurd, er zat bijna geen spierweefsel aan het bekken om ze weer aan te hechten. Maar het is gelukt. Zo goed en kwaad als het ging; buikspieren gehecht, darmen weer op hun plek, buikje weer dicht. Elvis overleefde de operatie.

Terwijl de dierenarts belde, werd Elvis wakker uit zijn narcose. ‘Ik heb hem even een kap om gedaan,’ zei de dierenarts, maar dat vindt ie zo te zien echt niet leuk. Weet je, ik ga hem zo een rompertje aantrekken, dat vindt ie vast fijner.’
‘Hij is zó lief,’ zei de dierenarts gisteren nog, toen hij de kans had Elvis een beetje te leren kennen toen die zich niet meer zo naar voelde door de ingeklapte long. Dat is hij, een heel lief katje in een rompertje.
Hij zal wel een tijd moeten herstellen van dit avontuur, als hij weer naar huis mag straks. Mogen we samen herstellen.

De foto is van bijna een jaar geleden, toen hij nog maar net bij ons woonde en zijn vlekken nog een stuk lichter waren, maar hij al net zo lief was als nu.

20140613-223934-81574174.jpg

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized