Mijn oma droeg een laagje modder…

@santenkraam: Ik vond een prachtfoto van een dame aan het strand, dik in de 70, met een prachtlijf, slechts gehuld in een laagje modder: mijn oma.’

Dit twitterde ik gisteren. Ik maakte gebruik van de energie die ik had gekregen van de expo afgelopen weekend en toverde de opslagruimte die nooit bedoeld was als opslagruimte weer om tot de werkruimte. Daarbij kwam ik de foto uit bovenstaande tweet tegen. Wat geweldig, die oma van mij, de 75 al gepasseerd, maar nog steeds zo mooi zelfbewust en krachtig. Ongegeneerd poseert ze, net uit het modderbad dat ze op een onbewoond eilandje nam, voor de camera.

Als kind zag ik haar bijna nooit, ze was geen oma die op me paste, ik kan me niet herinneren dat ze ooit op mijn verjaardag is geweest. Ze was ook niet zo vaak in Nederland. Dit was een oma die op cruises ging, hertrouwde met een Amerikaan en daarmee in Marbella ging wonen. Later verhuisde ze naar Puerto Rico. Haar laatste jaren woonde ze in de woestijn, in Phoenix, Arizona. Ik ging op interrail met mijn eerste vriendje bij haar op bezoek in Marbella, maar hij beviel haar niet: ‘I could shoot that boy!’. Gelukkig viel Rinke wel in de smaak.

Inmiddels zie ik wel dat ik bepaalde trekjes toch echt te danken heb aan mijn oma. Zo wil ik wedden dat ik er bejaard ook geen enkele moeite mee zal hebben slechts gehuld in een laagje modder te poseren. Het is maar een lijf, hè, zoals iedereen er een heeft. Ik kan oma niet meer vragen of ze in haar bijna nakie op mijn weblog zou durven, dus toon ik slechts een stukje van de foto. Aan haar benen en haar schaduw kun je nog zien hoe trots ze erbij stond.

IMG_4005.JPG

Maar het verhaal is nog niet af. Mijn tweet werd opgepikt door @KROdestaat, van het programma De Staat van Stassen op radio 2. Of ik over mijn vondst en de achtergronden ervan wilde vertellen op de radio. Mocht ik er meteen een bijpassend liedje bij uitzoeken. Wat een leuk aanbod!

Hier kun je het fragment beluisteren.
Was ik ineens op de radio! Wat mooi, zo een ode te geven aan deze bijzondere dame.

IMG_4006.JPG

En dan was er nog de expo, Uda Exposed afgelopen weekend. Het was er weer beredruk, ik sprak er een aantal bekenden en veel onbekenden en dan was er ook nog een erg aardige dame die al jaren hier meeleest en me even kwam begroeten. Zo leuk!
Ikzelf was afgelopen zondag op de expo ook te zien, want Rinke en ik maakten een dubbel zelfportret. Ik sta er slechts op in een laagje verf; een kleindochter van haar oma dus.

IMG_4024.JPG

IMG_4023.JPG

IMG_4025.JPG

IMG_4027.JPG

IMG_4026.JPG

IMG_4028.JPG

Tijmen, bij wie we in huis exposeerden schreef portretgedichten vanuit zijn portable biechthokje, Rinke en ik maakten in- en uitkijkjes op verzoek.
Zo ging er een stralend stel (ha, Merel en Joost!) met zowel gedichten als tekeningetjes naar huis.

IMG_3933.JPG

IMG_3932-1.JPG
In juni staat de volgende Uda Exposed gepland, je bent bij deze uitgenodigd!

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Geheimen

IMG_3024.JPG

Er was eens een Esther. Ze ving een stokje, tikte een stukje en gooide het stokje door naar mij. ‘Ik wil al je geheimen!’, zei ze. ‘Of nou ja, vijf dan.’

Vijf geheimen… Maar… Ik vertel jullie altijd alles al! Of nou ja, nee, dat doe ik niet. Ik deel al zo veel, sommige dingen mag ik voor mezelf houden. Zijn er dan toch nog dingen die jullie wel zouden mogen weten, maar die ik nooit verteld heb? Heb ik eigenaardigheden bijvoorbeeld? Ah jawel.

Ik spreek vloeiend Portugees. Op een ochtend werd ik wakker, zei ‘hé liefje, goeiemorgen’ tegen Rinke en staarde hij me verbijsterd aan. Hij verstond me niet. Wat was er gebeurd die nacht? Ik kon me niets herinneren van wat ik gedroomd had, ik ben nog nooit in Portugal geweest. Nu hoop ik dat dat er toch eens van zal komen, want het aantal Portugese gesprekspartners in Meppel is schrikbarend klein.

Tja, was het maar waar, maar het was leuk geweest als het echt zo was, toch?

Ik ben verslaafd. Aan suiker. Sinds we er van de week achter kwamen dat Jip en Neeltje allergisch zijn voor koemelk en suiker doen we hier thuis een dappere poging die producten links te laten liggen. We besloten een maand terug al op aandringen van Jip geen vlees meer te eten. Dat laatste blijkt een makkie én heel leuk. De platgesleten banen van ‘wat eten we vandaag’ worden opgefrist met veel nieuwe recepten. We moeten creatiever omgaan met ons eten en dat bevalt goed. Maar geen suiker… Voor de maaltijden lukt dat prima, maar ik sta nog wel eens met snaaizin voor de kast. Zo’n zin in een koekje…

Ik zie en weet soms dingen die niet voor iedereen vanzelfsprekend lijken. Soms komen die dingen me zo maar aanvliegen, soms vragen mensen me er naar en kijk ik voor ze. Het is als inloggen op een netwerk waar een enorme berg aan informatie opgeslagen ligt.

Mijn grote vijand is mijn faalangst. Althans, dat was ie altijd. Ik ben veranderd door May Thurner en de gevolgen er van. Voor mijn gevoel ben ik vogelvrij nu. In plaats van faalangst heb ik nu doedrang. Ik maak dingen, verzin projecten, zonder terughoudendheid (behalve dan dat ik rekening moet houden met de luimen van mijn lijf). Nu leef ik zonder vijanden. Beter!

Over projecten gesproken, ik had de afgelopen tijd wat besprekingen. Over erg leuke dingen. We staan er nu mee op een punt dat het nog wel eens heel interessant kan worden. Voor mij, voor jullie. Maar het is nog even geheim.

Een ding kan ik nog wel blootgeven. Dat doe ik morgen. Letterlijk. Op Uda Exposed in Lent, waar Rinke en ik vorig jaar ook exposeerden. Als je morgen komt kijken (dat kan tussen 12.00 en 21.00 uur), kun je het zien!

Ik gooi bij deze Cisca het stokje toe. Ciska is net geremigreerd, na lange tijd in Amerika te hebben gewoond. Vertel eens, wat zijn je geheimen?

2 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

De toverfeeën zijn de wereld nog niet uit

Elk jaar namen mijn opa en oma hun kinderen en kleinkinderen vroeger mee voor een weekendje naar iets dat toen nog ‘Sporthuis Centrum’ heette. Ik vond dat fantastisch, want dan had ik een weekend om op te trekken met mijn ver weg wonende familie en in het bijzonder met nichtje Sigrid, die maar een half jaar met mij scheelde.

Zo’n vakantiepark, dat was me wat.
Een overdekte plaza met water er in en palmbomen, een tropisch zwemparadijs, soms zelfs met een heuse knuffelmuur; heel exotisch allemaal.

Eén oom en tante waren gek op de sauna en sleepten ons daar dus mee naartoe, want een sauna, die had je ook in zo’n huisjespark. Niks lekkerders dan een lome saunadag, bijkletsen met mijn nichtje. Oh, en ‘s avonds samen naar de disco natuurlijk.
De eerste keer dat Rinke mijn familie ontmoette, was tijdens zo’n weekend. Die mocht dus letterlijk en figuurlijk meteen met de billen bloot.
Na die keer hebben we nooit meer zo’n weekend gehad; opa overleed, nichtje Sigrid ook, gedaan was het met de traditie.

Een tijdje terug zag ik een actie voorbij komen op twitter. Margje, @toettwit, had wat leuks bedacht samen met Roland, @RLRozenbroek, van Landal Greenparks Hof van Saksen. Als zij hem aan 300 extra volgers op Twitter zou helpen, zou zij een weekendje naar het prachtige park Hof van Saksen mogen en zou ze een voucher die ze zelf gekocht had voor een weekendje in een ander Landal park aan een van de nieuwe volgers uitdelen.

Een weekendje weg met de kinderen… Dat was er bij ons nog helemaal nooit van gekomen. Ik deed mee dus! En wat er toen gebeurde… ‘Ik doe ook mee!’, zei Rianne, @nelissie, ‘en als ik win is de prijs voor jou, want ik gun het jullie, een weekendje weg!’
Alleen die woorden vond ik al vreselijk lief. Maar daar bleef het niet bij. Rianne won en vertelde Margje dat ze haar prijs afstond aan ons.
Echt waar! Is dat niet ongelooflijk lief en ruimhartig? Een beetje voor toverfee zorgen en ploef! Iemand zomaar een weekendje weg bezorgen? En dat terwijl ik Rianne nog nooit in het echt ontmoet heb! Maar ja, via twitter gaan we way back.

Rianne, Margje en Roland, jullie zijn geweldig! Dikke kussen en knuffels jullie kant op! Eind november gaan we, we kunnen het nog niet helemaal bevatten.

En hoe dat dan vroeger was, tijdens zo’n weekend in een vakantiepark. Nou, zo:

IMG_3780.JPG

Hier was ik een jaar of 12 denk ik, met opa, oma, nichtjes en broertje.

En zo, een paar jaar later, ijscoupes lepelend in de plaza met Sigrid.

IMG_3781.JPG

Ik ben benieuwd wat voor herinneringen wij er binnenkort gaan maken!

(Omdat met dit verhaal de kracht van twitter maar weer eens bewezen is, heb ik dan nu eindelijk mijn slotje maar eens van mijn account gegooid, zodat er nog meer moois kan ontstaan daar. Wil je me volgen? Wees welkom.)

12 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Derde eerste concert

Weet je nog, je eerste concert? Het mijne vond plaats in Winterswijk, een Achterhoeks stadje. Ik was 17, had net een week verkering met mijn eerste vriendje, een jongen met een imposante kuif. Hij luisterde naar de opgevoerde variant van rockabilly, psychobilly en daar hoorde die kuif bij, net als opgerolde broekspijpen, dr Martens en zwart-wit gestreepte sokken.
Samen met mijn psychobillyvriendje en zijn beste vriend ging ik met de bus naar Winterswijk en in een zaaltje daar zagen we Batmobile.
Nou ja, we zagen er amper wat van, want wat doe je als je net verkering hebt? Zoenen, heel veel zoenen (althans, dat deed ik). We kregen zo weinig van het concert mee, dat we pas na afloop merkten dat er een grote vechtpartij geweest was. De beste vriend kwam strompelend de zaal uit.
Dat je denkt, ik zou nog eens een kans moeten krijgen voor een eerste concert, want dit sloeg niet echt ergens op.

Die kans kreeg ik. Ik werd zo ziek dat ik 2 jaar amper de deur uit kon. Trombose-bekkengedoetje. Of ik ooit weer bij een concert zou kunnen zijn, ik durfde er niet op te hopen, maar het gebeurde toch. Een klein concertje was het, op de Parade, van Anne Soldaat en ik genoot zo hard als ik maar kon. Voor het eerst weer naar een concert, wat geweldig!

En wat denk je, het gebeurde gewoon nog een keer! Weer een paar jaar aan huis gekluisterd, weer geen idee of ik ooit nog een concertzaal van binnen zou zien, weer jaren van alleen dansen in mijn hoofd, maar niet in het echt.
Én weer een kans op een eerste concert.

De Intergalactic Lovers kwamen optreden in Vera, Groningen. ‘Zullen we het proberen?’, vroeg Rinke. ‘Kom je?’, vroeg vriendin Simone. Nou was Simone degene met wie ik bij mijn laatste concert was, voor het misging, van Blaudzun, in Groningen. Het zou wel heel mooi zijn mijn eerste concert dan ook weer met haar erbij te doen, in Groningen. De cirkel rond.

En ah, de Intergalactic Lovers… Ik houd zo van ze, die kans kon ik toch eigenlijk niet laten lopen.
‘Ga maar, maar doe verstandig,’ zei mijn fysiotherapeute, ‘lang op één plek stilstaan is wel iets dat heel veel gevraagd is voor je, zorg dat je weet dat je een vluchtroute uit het publiek hebt voor als het niet gaat.’

Nou is Vera niet zo groot, ik kon wel uit het publiek komen als dat nodig was en op dat stilstaan had de band wat gevonden: ik kán helemaal niet stilstaan als ik hun muziek hoor. Al helemaal niet nu ze gisteren zo gedreven speelden. De drive in de drum, het voortstuwen van de bas en de gitaren, de stem van Lara die me dwingend meesleurde steeds dieper de muziek in; dansen was de enige optie. En dat deed ik dus. Zo gelukkig als maar kon.

Lara en ik, we ontmoetten elkaar op Into the Great Wide Open, jaren terug, waar ze optrad met haar band. Ik zag nog een paar concerten van de band en we bleven elkaar online volgen. Nu haar weer te zien en horen op het podium en daarna elkaar weer vast te kunnen houden en bij te kunnen praten… Oh mán, het raakte me diep. Ken je dat, dat je de meeste mensen liefst buiten je comfortzone hebt, anderen dichtbij mogen komen, maar sommigen zich er als een katje in mogen nestelen? En waarom dan, hè? Lara is voor mij zo’n katje. Dichtbij is wel ver genoeg, maar ja, we kunnen elkaar zelden zien.
Genieten maar van het moment dus.

Nog nooit had ik het meegemaakt dat een band een liedje aan iemand in het publiek opdroeg, maar dat gebeurde gisteren: Delay (hier te zien in een live-uitvoering, maar niet die van gisteren) was voor mij. Zo lief en zo mooi… En amai, die tekst, hè? Geen motionless dancing meer voor mij, maar echt dansen.
Mijn derde eerste concert (en ik denk dat dat genoeg eerste concerten voor één mens zijn), oef, wat was het mooi en dierbaar.

IMG_3435.JPG

IMG_3437.JPG

IMG_3427.JPG

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Buiten adem

‘Ik neem aan dat jullie weer meedoen aan UdaExposed?’, schreef Tijmen. Vorig jaar deden we mee en dat was een waanzinnige ervaring. Maar we wisten ook nog wel dat het werken voor die expositie me de vorige keer veel gekost had. Een longontsteking om precies te zijn. Het was veel geweest.

We twijfelden. Zou het kunnen? Ik ben nu sterker dan een jaar geleden. Sterker nog, ik bruis momenteel, ik gloei er van. Al doet mijn lijf het niet perfect, ik ben zo perfect gelukkig, zie overal nieuwe mogelijkheden en kansen. En ja, deze expo is ook zo’n kans: we gaan het doen.

De tijd dringt echter; op 26 oktober is het al zover. Dan doen we mee aan UdaExposed. Wat hebben we een geweldig project er voor bedacht, nu kijken hoe het uitpakt.

‘Ik weet precies wat je denkt nu,’ zei Rinke net, ‘precies hetzelfde als ik: ‘OMG OMG OMG!’
Klopt. Dat je zó hard gaat dat je je hand bijna niet kan volgen, je kwast achterna. Buiten adem.

IMG_3180.JPG

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Langeafstandsliefde

1380 km woont ze bij me vandaan en ik zwijmel bij haar foto’s. Ze is zo mooi, zo lief. Ik heb haar nog nooit in levende lijve ontmoet, maar dat is niet zo vreemd, dat heeft nog bijna niemand. Ze is nog zo vers.

Gisterochtend werd ze geboren, ons nichtje Marisa Nellie-Simone. Kleine Niçoise. Dochter van mijn broer Jan Maarten en schoonzusje Aude, zusje van Jonas. Wat hebben ze lang uitgezien naar dit kleine ding. En wij met hen mee.

Eigenlijk zou ik nu de geur van dat nieuwe mensje op moeten snuiven, haar hoofdje moeten kussen, haar buikje, haar handjes, haar voetjes. Ik zou beschuit met roze muisjes willen eten met Aude, Jan Maarten en Jonas. In gedachten doe ik dat allemaal en gedachten, die overbruggen moeiteloos 1380 kilometer.
Lieve Marisa, wat fijn dat je er bent! Ik ben je tante en dat vind ik fantastisch!

IMG_3063.JPG

14 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Sneeuwklokjes en dahlia’s

‘Dus jullie kregen heel erge ruzie?’
Terwijl ze het zegt voel ik dat ze zich dat voor probeert te stellen.
‘Nee,’ zeg ik. ‘We kregen geen ruzie.’
‘Maar wie van jullie had het gedaan dan?’
‘Niemand. Niemand had het gedaan. Het gebeurde.’

Sommige vriendschappen verdwijnen met de wind, het water, de seizoenen. ‘Oh,’ denk je, ‘lang geleden dat we elkaar spraken, dat moet maar snel weer!’ Of je denkt dat laatste er niet bij.

Met Nelleke ging het anders. Er gingen maar weinig dagen voorbij dat ik haar niet zag. Zij, Jachim, Rinke en ik, we aten vaak samen. We bespraken onze opdrachten voor de kunstacademie en wat al niet meer. We gaven ons figuurlijk bloot aan elkaar, maar ook letterlijk. Toen Rinke, zij en ik het toch wel wat lastig kregen met modelschilderen op de kunstacademie, besloten we elkaar te helpen. We poseerden voor elkaar, de eerste keer verlegen, maar daar zetten we ons maar overheen. Het kwam onze cijfers ten goede en onze vriendschap ook. Ach, wat was ik gek op Nell.

De wind, het water, ze waren perfect kabbelend en kalm geweest, maar toch was ik haar ineens kwijt. De zomer was veranderd in de herfst zonder dat ik het door had gehad. De herfst werd winter en wat had ik het koud.

Ik durfde niet meer naar de academie, want ik wist dat ik haar daar zou zien, dat ik met haar in één ruimte samen zou moeten werken. En hoe zou ik dat nou nog kunnen? Ik ging niet meer, het ging niet meer.

Op de eindexamenbeoordeling hing ik mijn werk op, werk dat ik thuis gemaakt had. In een andere hoek van de ruimte zag ik haar werk hangen.
Dat het toch zo gelopen was, dat we helemaal niet betrokken waren geweest bij elkaars eindexamen…

De ironie bracht ons weer heel even samen. We zakten allebei. Ik kreeg te horen dat ik op basis van mijn werk had kunnen slagen, maar niet nu ik mijn gezicht niet had laten zien. Een half jaar later slaagde ik alsnog met mooie cijfers. Maar Nell zag ik niet meer.

Ik hoorde dat zij en Jachim getrouwd waren (mijn god, dat we niets van die hele bruiloft meegekregen hadden…), dat ze een hondje gekregen hadden. Ik raadde de naam van het hondje in 1 keer. Dat lijntje was er schijnbaar toch nog.

We kregen een zoon en kwamen op een dag Nelleke en Jachim tegen met hun zoon. Daar stonden we, met 2 identieke kinderwagens, in die rare kleur oranje, die verder niemand wilde. En toch kon ook dat voorval er niet voor zorgen dat het gevoel weer terug kwam.

Dit weblog wel. Ik schreef, Nell las, zag zichzelf terug op een foto die ik postte, waar een portret dat ik van haar schilderde opstond. ‘Kijk nou! Een reactie van Nelleke!,’ zei ik Rinke. Er volgenden er meer.
De sneeuwklokjes kwamen op, de krokussen en narcissen volgden en vandaag was het dan zover en stond ze met een bos dahlia’s aan de deur. Stralend, met Jachim, twee zoons en een dochtertje.

Dat we allebei twee zoons en een dochter kregen, allebei champagne dronken op onze huwelijksdag in de oude schokkerhaven op Schokland…
Dertien jaar om bij te praten in een paar uur, we deden er hard ons best voor, ik praatte op dubbele snelheid, maar de tijd was te kort. Wat denk je? Elkaar maar snel weerzien dan? Ik denk het ook.

IMG_2935.JPG

IMG_2938.JPG

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized