Vadertje en Moedertje Tijd

‘Bij de volgende toon is het…’

Vroeger belde ik de tijd, mijn vingers in de draaischijf: 0…0…2. Een mevrouw vertelde me dan zakelijk hoe laat het was. Ook als je je naam zei, zei zij de hare niet. Ze hield het kort, had niet veel tijd denk ik, heel veel mensen wilden immers de tijd weten. Als zij Moedertje Tijd was, was ze niet een heel moederlijk type. Vermoedelijk was ze een computer.

Ik bel haar nooit meer. Tegenwoordig ben ik zelf Moedertje Tijd en word ik geflankeerd door Vadertje Tijd. Hoe we het voor elkaar hebben gekregen weet ik niet, maar wij hebben samen een stel tijdloze kinderen.
De jongste heeft een excuus, die kan nog niet klokkijken, maar de jóngens. Ze hoeven ons niet te bellen, wij bieden de exclusieve service dat we uit onszelf actuele tijdsmeldingen geven:

‘Het is al tien voor half acht! Hop, uit bed, aankleden, jongens!’
‘Het is half acht! Hoe kan het nou dat jullie nog niet aangekleed zijn?!
‘Wat?! Nisse! Het is kwart voor acht! Zit je nou echt nog in pyjama Heinz te lezen op de wc?!

Ik zei dat ze tijdloos waren, maar dat is misschien toch niet helemaal waar. Jip doet af en toe ook een actuele tijdsmelding, al zijn zijn tijdsmeldingen van een andere aard:
‘Het is vijf voor acht en we zitten allemaal aangekleed aan de ontbijttafel! Goed hé!’
Ik denk dan: ‘Ja, hallo! Omdat ik net al 25 actuele tijdsmeldingen gaf!’ en maak de ochtendmeldingen van de tijd af met:
‘Jongens, opschieten, snel je thee opdrinken, het is kwart over acht!’ en
‘Kom op, jassen aan, tassen pakken, het is bijna tien voor half acht!’
‘Wat?! Heb je nog niet eens je schoenen aan/gymspullen gepakt? Je moet over vijf minuten op school zijn!’

Vanmorgen dacht ik, na drie keer naar Jip en Nisse geroepen te hebben dat ze zich echt NU aan moesten kleden: ‘Ik doe het niet meer. Ik vertel niet meer hoe laat het is. Ze weten zelf ook wel om hoe laat ze op school moeten zijn en dat het handig is dat ze zich voor die tijd aangekleed hebben en een ontbijt achter de kiezen hebben.’
In plaats daarvan vertelde ik dat ik deze ochtend geen tijdsmeldingen meer zou doen. Neeltje opperde nog dat ik haar wel af en toe in haar oor mocht fluisteren hoe laat het was, maar ook dat deed ik niet. Ik wachtte af tot de boel hartstikke in de soep zou lopen, ze zich in pyjama, zonder ontbeten te hebben om kwart voor negen zouden bedenken: ‘Wacht, moesten we niet ook nog naar school?’ en dat ik dan zou zeggen: ‘Gaan jullie dan in het vervolg gewoon naar ons luisteren als we vertellen hoe laat het is en dat jullie op moeten schieten?’

‘Mam, ik ben een Tyranosaurus Rex!’, kwam Jip lachend mijn kamer in. Alleen zijn handen staken uit zijn t-shirt en daar flapperde hij mee. Het zag er buitengewoon koddig uit. Ik slikte: ‘Schiet nou maar op! Het is al tien over half acht!’ in en lachte met hem mee, waarop ik in no time een show van drie koddige Tyranosaurus Rexjes had.
Na de show verdwenen ze om aangekleed weer te voorschijn te komen. Maar wacht… Ik had helemaal niet gezegd dat…
De heren pakten hun gymspullen, Nisse dekte de tafel, het was immers zijn beurt, Jip maakte de schoolbekers klaar en pakte het fruit, er werd ontbeten en ruim op tijd verliet de junior afdeling van de Santenkraam het pand. Vadertje en Moedertje Tijd liepen verbijsterd mee. Ehm, wíe moesten hier nou ook alweer wat van leren?

20140416-093521.jpg

20140416-093945.jpg

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Gorgonz-oh la la!

Allergisch voor stof en schimmels is ie, bleek deze week. ‘Hoe moet dat nou met de gorgonzola?’, vroeg Nisse zich benauwd af, ‘Want gorgonzola is schimmelkaas!’
Hij was vastbesloten het aan de kno-arts te vragen, maar vergat het toch, dus besloot ik zelf maar: gorgonzola kan vast best. En nu maar hopen dat ik dat goed had, want anders voerde ik mijn allergische kind net iets wat hij niet mocht. Nou ja, voerde… Hij maakte het zelf (met een klein beetje hulp van mij) en vond het zó lekker dat hij de pan uitlikte. Waar we hem allemaal bij mee holpen, dankbaar dat Jip bij de buren at – dahaaaa, meer voor ons!

Alle ingrediënten zijn te vinden bij de enige supermarkt die binnen mijn bereik is en die ik met de week meer waardeer, de Aldi. Het recept is voor 4 personen.

Pasta Gorgonz-oh lala!

Pak spinazie-farfalle (too cute, tijdelijk in het assortiment)
Pak verse spinazie
1 ui
1 teentje knoflook
1 pakje gorgonzola
Een handje verse basilicumblaadjes
Peper
Zout
Pijnboompitten

Kook de farfalle 8 minuten en giet af. Snijd ondertussen de knoflook en de ui en bak glazig in een wok, voeg de spinazie beetje voor beetje toe en laat slinken. Nisse leerde zo wat slinken is.
Staafmix de hele zooi, doe het terug in de pan en voeg de gorgonzola, de gesnipperde basilicumblaadjes en -naar smaak- peper en zout toe. Nog even wat pijnboompitten roosteren in een droge hete pan en oh la la, klaar is je pasta! Een supersimpele smaakexplosie.

20140412-191259.jpg

20140412-191643.jpg

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Vechten aan het front

Ik kwam een dagboekje van me tegen. Ik begon er in in 2000, na mijn reis naar Midden Amerika, in de tijd dat ik druk bezig was alles in orde te maken voor mijn eindexamen aan de kunstacademie. Ik schreef er onregelmatig in, als ik het boekje toevallig weer eens tegen kwam. De laatste keer deed ik dat in augustus 2012, ik vertelde dat ik het druk had, maar net niet te druk, eerder bruisend druk en eindigde met ‘Ik zit goed in mijn vel!’. Tjonge, toen had ik nog geen idee wat me kort daarna boven mijn hoofd hing. Van bruisend druk naar een soort kluizenaarsbestaan met restricties (maar niet alleen, niet eenzaam gelukkig).

Vandaag over vijf weken is het de dag van mijn operatie. Vandaag werd ik gebeld of ik mee wil werken aan wetenschappelijk onderzoek. Een pilotstudie; er is nog niet eerder wetenschappelijk onderzoek gedaan op dit gebied. Men gaat kijken wat de fysiologische gevolgen van deze operatie zijn, of de kwaliteit van leven inderdaad vooruit gaat, kijken of er een test ontwikkeld kan worden om van te voren te voorspellen of er naast een stent in de afgeknelde ader ook een snee in de lies nodig zal zijn ipv dat tijdens de operatie pas te bepalen. En ook betekent meer onderzoek: meer bekendheid aan het May Thurner Syndroom geven. Dat is nodig; zo langzamerhand raken vaatchirurgen een beetje op de hoogte, maar onder huisartsen is het nog heel onbekend.
Ik werk graag aan dit onderzoek mee, al zal het een hele opgave zijn: én de grote reis naar Maastricht maken én een paar uur onderzoeken hebben op één dag. Maar goed dat ik de volgende dag de hele dag mag slapen. Het is zo raar en beklemmend toe te leven naar een grote operatie, maar nog niet echt een idee te hebben van hoe het daarna zal zijn. Door middel van dit onderzoek zal dat voor anderen in de toekomst misschien beter worden.

En zo vecht ik niet alleen om beter te worden, maar ook om anderen te helpen in de strijd tegen dit nog relatief onbekende syndroom. Aan het front vechten vanuit mijn bed, ik kan dat!

20140407-180734.jpg

11 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Gediplomeerd zeemeermin

Hoe kan dat nou? Heb ik ineens drie kinderen met een zwemdiploma. Het miegelde van de kindjes, de papa’s, mama’s, opa’s, oma’s, broertjes en zusjes in het zwembad en dwars daar tussendoor zwom ze, mijn zeemeermin. Soms een beetje schuin, als ze op haar rug zwom – botsing! Niet te geloven dat ze toen ze in juni begon absoluut niet met haar hoofd in het water durfde en nu zo vrij is in het water. Alles kon ze; met kleren aan zwemmen, duiken, door het gat zwemmen, drijven, borstcrawl, rugcrawl, de mooiste van het bad zijn. Of nou ja, er waren er vast meer mooi, maar ik had alleen oog voor haar.
Dinsdag door voor B!

20140405-193703.jpg

20140405-193825.jpg

20140405-193903.jpg

20140405-193920.jpg

20140405-194057.jpg

19 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Groei naar de zon

Achter ons huis is een speelveldje. Zo gauw de zon zich er vertoont, doen de kinderen dat ook. Er worden hutten gebouwd, handstanden geoefend, boeken aan elkaar voorgelezen. Er wordt tikkertje gespeeld, gehoepeld en gekletst. Dat laatste gaat goed bovenop het speelhuisje. Laatst zag ik er Jip, Luca en Anna zitten. Nog net als toen ze vijf waren. Maar dan een beetje anders.

Anna, Luca en Jip zes jaar geleden:

20140331-114343.jpg

Jip, Luca en Anna nu:

20140331-114427.jpg

En tja, ze zo te zien, zo gegroeid, nog altijd even lief, nog altijd vrienden, dat ontroert me dus mateloos, hè.

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Portretjes

‘Mag ik bij Eva logeren?’
‘Mag Julia dan hier logeren?’
‘Als Julia hier mag logeren en Neeltje mag bij Eva logeren, mogen Senna en Anna dan ook hier logeren?

Ehm.

Ja.

Gelukkig zei ik ja! Perfecte logées hadden we, een mooi clubje zo samen.
Ze wilden graag allemaal op de foto. Lux en Elvis moesten ook, want die hoorden er ook bij, bij de logeerbende.
Wat een portretjes. <3

20140323-225030.jpg

20140323-225139.jpg

20140323-225210.jpg

20140323-225249.jpg

20140323-225331.jpg

20140323-225401.jpg

20140323-225425.jpg

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Partij voor de Liefde

In de aanloop naar de Olympische Spelen heb ik me vaak afgevraagd of ik een logje moest schrijven over hoe ik ten opzichte van homofobe Putin stond, maar ik liet het.
Ik kan het zelf niet voelen of snappen, afschuw ten opzichte van mensen die verliefd zijn, van elkaar houden, alleen omdat ze van hetzelfde geslacht zijn. Zal wel komen omdat ik zelf geen onderscheid kan zien tussen verliefd worden op een man of een vrouw. Ik deed het allebei naar gelang wie ik tegenkwam en het gaf evenveel vlinders in mijn buik. Ik trouwde de liefste, het best bij mij passende mens op de wereld. Een man. Was hij een vrouw geweest, dan had ik het ook wel geweten. Juist omdat ik het onzinnig vind dat van de liefde van de ene mens voor een ander een issue gemaakt wordt waar anderen denken zich over uit te mogen spreken, dacht ik, ik hou mijn mond. Liefde is een persoonlijke zaak.

Maar deed ik daar goed aan? ‘And if you tolerate this, then your children will be next’ hoor ik zingen op de radio. Ik kan me er niet over uitspreken, maar is het dan niet net alsof ik het goedkeur? Ik vind het verschrikkelijk, afschuwelijk dat mensen beschimpt, vervolgd worden om hun liefde. Dat ik kinderen van zeven ‘Homo!’ hoor gebruiken als scheldwoord. Toen ik voor de klas stond, kon ik er direct wat aan doen als ik dit soort discriminerende opmerkingen hoorde en deed dat ook. ‘Ze weten niet wat ze zeggen,’ hoorde ik een moeder vergoelijken. Leer het ze dan! Mijn taak als docent en mens vond ik dat, net zoals ik als moeder ook de taak heb mijn kinderen tot tolerante wereldburgers op te voeden. Als zij door anderen geaccepteerd willen worden zoals ze zijn, is het niet meer dan logisch dat ze dat andersom ook doen.

Gisteravond lag ik al in bed toen Wilders zich weer eens van zijn slechtste kant liet zien. Haat zaaide. Maar het kwam me toch wel ter ore natuurlijk. Ditmaal mogen de Marokkanen het ontgelden. Ze zijn teveel, ze moeten minder. Is er iets mis met mij dat ik ook dit niet kan snappen? Dat ik werkelijk niet begrijp waar zijn angst vandaan komt?
Waar komt het verlangen vandaan groepen mensen tegen anderen op te zetten?
Hoe kun je een mens bij voorbaat afwijzen? Zonder hem te kennen? Hoe kún je? Koud om het hart word ik hier van, verdrietig.

Er zitten nogal wat kinderen met een Marokkaanse achtergrond bij mijn kinderen op school. Hoe voelt dat als je weer over straat moet, naar school moet als je zo’n kind bent of de ouders er van, als er zulke dingen over ‘jou’ gezegd zijn? Ik trof een clubje moeders voor school en voelde me zo naar door die ellendige uitspraken van Wilders, dat ik ze sorry heb gezegd, vertelde dat ik het vreselijk vond wat hij gezegd had.
‘Ik probeer het maar van me af te laten glijden,’ zei een van hen. ‘Ik ook, maar dat lukt me slecht,’ zei een ander. ‘Ook al wil ik het niet toelaten, dit doet veel pijn.’ ‘Dat ze met z’n allen riepen dat ze minder Marokkanen wilden, ik werd er heel bang van.’ ‘Ik weet ook wel dat er jongens zijn die dingen doen die niet goed zijn, maar het is niet dat alle mensen van Marokkaanse afkomst dit doen.’ ‘Mijn kinderen hebben dit ook gehoord, die vonden het zo eng… Wat kan er wel niet gebeuren nu…’

Een paar mensen in de wereld die vinden dat ze het recht hebben anderen angst en geweld aan te doen, die regeren vanuit haat voor hun medemens in plaats van uit liefde. Hoe kunnen we het met ons allen laten gebeuren?
Ik stem voor een Partij voor de Liefde.

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized