Zombiezondag

Zombiezondagmiddag. De dufheid droop er af. Kind één wilde niks, had hoofdpijn, kind twee hing wat, kind drie huilde om alles. Hun moeder zanikte over een verdomd been dat totaal niet mee wilde werken. Hun vader maakte plannen, maar bleef verbazingwekkend stil liggen na de zin ‘Maar dan moeten we nu echt gaan’.
‘Hij slaapt,’ zei de dochter verbaasd.

Hoe we ons toch nog uit de stroperige lamlendigheid van dat zondagmiddagmoeras hebben weten te werken, ik weet het niet, maar feit is dat we ons toch ineens onderweg bevonden naar een meertje waarover de vader beweerd had: ‘Het zal er nu heerlijk stil zijn.’
Dat was het niet. Het hele parkeerterrein stond vol. Binnensmonds ‘jullie mogen nu naar huis, állemaal’ mompelend, liepen we over het strandje. Dat werkte, want het duurde niet lang voor we het meertje voor onszelf hadden. Op zich logisch, want wil er nou met een stel zombies op een strandje liggen?

De zombies waagden zich het water in. Ze hadden in de auto ‘ik wil alleen maar zwemmen!’ gezongen, alleen had niemand ze gewaarschuwd dat het water zo koud zou zijn. Maar wat bleek? Zwemmen in ijskoud water doet zombies weer in gewone mensen veranderen! Nou ja, gewoon, gewoon..

Nadat de ergste kippenvel verdwenen was, was het eigenlijk alleen nog maar fijn, daar in het meertje in het bos. De dochter zei toen we uitgezwommen waren: ‘Ik ga hele romantische foto’s van jullie maken!’ Dat is best goed gelukt.

IMG_2412.JPG

IMG_2410.JPG

En ik maakte er zelf ook nog een paar. Die kinderen met die stok… Zien jullie wat ik zie op foto’s één en drie? Een oog in het water, in de lucht.

IMG_2406.JPG

IMG_2499.JPG

IMG_2408.JPG

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Wat moet ik aan vandaag?

Vorig jaar schrok ik er erg van, Dress Red Day. Ik vond het -heel erg ziek en niet wetend wat er precies met me aan de hand was, maar met het grote vermoeden dat het met mijn vaten te maken had- knap confronterend.

Vandaag is het weer Dress Red Day. Mijn houding ten opzichte er van is veranderd. Dat ik nu, in tegenstelling tot een jaar geleden weet wat me precies mankeert helpt. Ik heb MTS (het syndroom van May Thurner), PTS (Post Trombotisch Syndroom), veneus oedeem en lymfoedeem. Kwartet! Alles wat ik heb hangt samen met elkaar, May Thurner is waar het mee begon.
Ik ben in het walhalla voor hart- en vaatpatiënten terecht gekomen; het Hart en Vaatcentrum in Maastricht. Ze kunnen me daar helpen met May Thurner en andersom help ik hen ook met wetenschappelijk onderzoek. Er is nog zoveel onduidelijkheid wat het syndroom van May Thurner betreft. Die onderzoeken zijn -understatement van het jaar- geen lolletje. Maar ze moeten gebeuren, wil de medische wereld goed in staat zijn in te spelen op wat patiënten nodig hebben.
Voor PTS is er nog geen oplossing. Er bestaat geen pijnstiller die afdoende werkt, geen manier om PTS op te lossen. ‘Wellicht over 20 jaar wel, kan je dan alsnog geholpen worden,’ werd anderhalve week geleden in Maastricht tegen me gezegd. Tja, we zullen zien.

Duidelijk is dat er nog steeds veel onderzoek gedaan moet worden. Nieuw speerpunt bij de Hartstichting is: onderzoek naar hart- en vaatziekten bij vrouwen. In het verleden is alleen onderzoek op mannen gedaan, maar hela hola, wat blijkt nu: vrouwen- en mannenlijven verschillen toch wel wezenlijk. En hart- en vaatziekten zijn doodsoorzaak nummer 1 bij vrouwen.
De kans dat jij die dit leest ooit te maken krijgt met hart- en/ of vaatziekten is dus vrij groot.

Of ik ga doneren aan de Hartstichting? Nee. Geloof me, het kost me al genoeg geld vaatpatiënt te zijn. En ik draag mijn steentje bij door mee te doen aan wetenschappelijk onderzoek.
Of ik in het rood ben vandaag? Een beetje dan.
Of ik je het rekeningnummer van de Hartstichting ga geven? Nee. Als je wil doneren, zoek dan zelf hun site op, kun je er meteen meer over lezen. Weet waar je aan geeft zou ik zeggen.

Wat ik wel wil is dat je weet wat er schuilgaat achter die wat mij betreft wat weinig zeggende kreet ‘Dress Red Day’. Bij deze dan.
Ik ben ontzettend dankbaar voor wat de medische wereld al voor me heeft kunnen betekenen. Hoe ik er uitzie, wat ik/mijn lijf kan, het is niet zoals voorheen en dat zal het ook nooit meer worden. Dat is dan maar zo, dat ik weer wat meer deel kan nemen aan het leven is al heel wat.
Bedankt mensen die eerder al doneerden om medisch onderzoek mogelijk te maken, bedankt mensen die me voorgingen in medisch onderzoek, bedankt artsen.

IMG_1972.JPG

14 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

We’re all mad here

Je weet dat het iedereen kan gebeuren, gisteren overkwam het mij. Hij deed niet eens zijn best te verhullen hoe gelukkig hij was met een ander chickie in zijn armen, mijn lief.
Ik kan ook niet anders zeggen dan dat ze schattig was. En een tikje kippig.

IMG_1746.JPG
Neeltje wilde haar ook graag even vasthouden.

IMG_1741.JPG
En ook ik sjouwde een tijd rond met een kip in mijn armen (ik kan het iedereen aanraden) en knuffelde een varken.

IMG_1787.JPG
Waar we waren? Op het Snorfestival van Uitgeverij Snor op Camping Lievelinge. Op dat festival waren een paar lievelingen van me, Daan met haar dochter Elvis en Joscha met dochter Lola. Ze verkochten er stempels en andere zelfgemaakte spullen. Wat was ik ontzettend blij ze weer te zien. En dat ik zomaar daar was, het was alsof iemand me het gunde om net deze dag een hele, hele goeie dag te hebben.

IMG_1743.JPG
Het leukste was: samen met Neeltje in de zweefmolen.

IMG_1807.JPG
Of nee, het leukste was: t-shirts flocken en Neeltje die zo trots was op haar shirt dat haar jurk uit moest, haar zelfontworpen shirt aan, zodat ze de rest van het festival in maillot en t-shirt rondstruinde.

IMG_1788.JPG

IMG_1789.JPG
Het aller- allerleukste was dansen in de spiegeltent met Daan en Yvonne. We hadden de stilste silent disco ooit, op de mooiste plek.

IMG_1744-0.JPG

IMG_1742-0.JPG

IMG_1745-0.JPG

IMG_1790-0.JPG

Nu zijn we weer thuis en genieten we na met een theepot van Daan en een snijplank van Joscha als aandenkens aan een heerlijke middag.

IMG_1806.JPG Stel je nou voor, je wil ook wel zo’n pot? Moet je bij Maandagdaandag zijn. Voor een snijplank ga je naar Muswerk. Beide dames maken ook prachtige stempels.

12 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Hoe kunst de maaltijd redde

Een doorsnee dag in de Santenkraam:

Jip komt binnen: ‘Wat eten we vandaag?’
Ik antwoord.
Jip: ‘Oh, lekker.’
Neeltje komt binnen: ‘Wat eten we eigenlijk vandaag?’
Ik antwoord.
Neeltje: ‘Oh lekker! Mag ik meehelpen?’
Nisse komt binnen en vraagt: ‘Wat gaan we vandaag eigenlijk eten?’
Ik antwoord.
Nisses is extatisch. ‘Oooh! Dat vind ik zo lekker!’ óf -en dat is minstens zo vaak het geval- zijn gezicht betrekt. Dan weten wij al wel hoe laat het is, dan zitten wij net zo lang aan tafel als dat Nisses gezicht lang is. De maaltijd wordt nauwkeurig uitgeplozen, elk korreltje rijst/whatever wordt keurig gescheiden van wat er verder op het bord ligt. Wat hij het lekkerst vindt, eet Nisse het eerst. En de rest, daar doet ie lang over.
‘Nisse, maak nou happen met alles!’ is wat Nisse tijdens praktisch elke maaltijd te horen krijgt.

Gisteren kwam de welbekende vraag weer: ‘Wat eten we vandaag?’ Het antwoord was niet goed. Couscous met courgette, paprika en aubergine (allemaal groenten die op Nisses ‘niet te vertrouwen’-lijst staan) en dan ook nog rozijnen en abrikozen… Horror!

Misschien zou het helpen als we het eens over dat eten zouden hebben op een andere plek dan aan tafel? Op ons bed vertelden we Nisse dat we heus al jaren rekening houden met zijn wensen, maar dat het nu ook tijd wordt dat hij rekening houdt met die van ons. Én we lieten hem het werk van cabaretier en kunstenaar Ursus Wehrli zien. Ursus ruimt graag op. Hij gaat daar vrij ver in. Niet alleen zijn huis wil hij aan kant, kunstwerken moeten er ook aan geloven. En eten net zo. Hier heeft hij een favoriete Picasso van me opgeruimd:

IMG_1563-0.JPG

Van het werk van Seurat blijft niet meer over dan een zak stipjes.

IMG_1564.JPG

‘Hoe vind je het mooier? De werken zoals de kunstenaars ze gemaakt hebben of zoals Ursus ze opgeruimd heeft?’ Nisse vond de interpretaties van Ursus Wehrli wel grappig, maar nee, bepaald niet mooier. En zijn eten dan? Is het appetijtelijker als het in stukjes gescheiden is?

IMG_1561-0.JPG

‘Nee,’ vond Nisse.
Mooi zo. Wij componeren maaltijden zo dat de som van wat er op een bord ligt goed smaakt bij elkaar. Haal je het uit elkaar, dan zijn afzonderlijke delen misschien wel te pittig. Of minder lekker. Het is ook zo zonde van de tijd als wij verschillende ingrediënten bij elkaar gooien en Nisse de maaltijd vervolgens weer ontleedt. Ik weet wel waarom Nisse zo houdt van soep: die kan hij niet scheiden, want dat wordt wel erg veel geklieder. Soep eet hij dus wel gewoon op.

Nisse besloot zijn innerlijke Ursus gisteravond maar eens uit te schakelen en warempel, hij at met smaak en was tegelijk klaar met de rest aan tafel. Halleluja, het kan dus toch!

Meer van Ursus Wehrli zien? Hij deed een leuke Ted Talk.

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

De wonderbaarlijke Nisse

Een pittige week had Nisse. Hij werd vorige week geopereerd aan zijn neus. Gisteren werden de watten uit zijn neus verwijderd, wat hij allemaal dapper doorstond. Dat kind had wel wat verdiend. Een stofschaar voor linkshandigen wilde hij. Als je modeontwerper wil worden heb je toch zeker een goede schaar nodig. En dat is wat hij worden wil, modeontwerper.

Dat had Liesbeth, zijn juf, ook gehoord. Nisse mocht nog niet gymmen vandaag. ‘Dan neem ik mijn naaimachine voor je mee, mag je oefenen!’, beloofde juf Liesbeth.

Toen ik net op Neeltje stond te wachten, zei haar juf: ‘Misschien moet je even binnen komen kijken…’
Daar stond Neeltje, te stralen in een prachtige jurk. Die had ze vanmorgen nog niet aan. ‘Heeft Nisse voor me gemaakt!’, zei Neeltje.

Och, die Nisse. Hij kon zelf bijna niet geloven dat het hem zomaar gelukt was. De jongens uit Nisses klas highfive’den hem en zeiden ‘Je kunt wel beroemd worden!’ de meiden riepen: ‘Juf! Er staat een prinsesje voor de deur! Neeltje wat heb je een mooie jurk!’ en ‘Nisse, hoe kún jij dat?!’ Wil je ook een jurk voor mij maken?’ Mijn hart smolt.
Neeltje mocht op de tafel voor in de klas als mannequin, Nisse mocht als ontwerper vertellen hoe hij de jurk gemaakt had. Daverend applaus vanuit de klas voor de modeontwerper en de mannequin en van mij ook voor die lieve juf die snapt hoe je kinderen kan laten groeien.

IMG_1134.JPG
schets voor de jurk

IMG_1135-1.JPG

IMG_1137.JPG

IMG_1136-0.JPG

21 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Plié! Relevé!

‘En hoe was het dan, meiske?’
‘Heel erg leuk! We deden plivé en revelé, zoals jij al gezegd had! We dansten op de muziek van Doornroosje en ik mocht als de stiefmoeder dansen – die danste heel gek- en als Doornroosje – die danste heel mooi. En ik kreeg van Silke een roze pakje dat precies past bij het roze rokje dat ik van Pam kreeg, dus nu kan ik het écht, balletten!’

Er waren maar drie kindjes in de groep waar Neeltje in ging kijken: te weinig. Dus mag ze morgen alweer balletten, dan in een groep met wat oudere kinderen. ‘Ik heb het al wel gezien,’ zei de juf, dat kan ze wel.’ Nou, oké dan maar.

Ik zie hoe de geschiedenis zich herhaalt: ook ik wilde dolgraag op ballet toen ik zes was, deed het zo graag, het dansen. Sterker nog, ik zou wel weer willen.
En dan ben ik benieuwd wat Nisse gaat doen. Hij keek al mee bij een lesje streetdance, maar als ik hem sierlijk de balletbewegingen zie maken met zijn zusje mee, vraag ik me af of hij dat niet ook leuk zou vinden. Maar eens Billie Elliott met hem kijken.

IMG_1099.JPG

IMG_1097.JPG

IMG_1100.JPG

IMG_1098.JPG

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Kind koopt kunst

Een jaar geleden besloot Jip dat hij kunst wilde verzamelen. Hij voegde meteen de daad bij het woord. In de galerie van de Zwollenaar Knikker mocht hij zichzelf een schilderij uitzoeken. Omdat Jip zo geïnteresseerd was en jarig bovendien besloot de kunstenaar dat hij wel wat uit mocht zoeken. Met een doek onder de arm waar eerder nog een prijskaartje ‘€500′ bij hing liep hij opgetogen de galerie weer uit. Meneer had zijn eerste kunstwerk binnen.
Sindsdien prijkt ‘kunst’ op zijn verlanglijstje. Maar ja, de eerste keer had hij stinkende mazzel, doorgaans moet kunst toch duur betaald worden. Gisteren zag hij echter zijn kans.

In het MMKA in Arnhem wordt momenteel de operatie Market Garden herdacht. 70 Jaar geleden dwarrelden duizenden jonge jongens door de lucht. Het lukte ze Zuid-Nederland te heroveren op de Duitsers, maar Arnhem was een brug te ver. Niet alleen de slag om Arnhem verloren de geallieerden, ook 18.000 levens. Best iets waar af en toe nog bij stilgestaan mag worden.
In het kader daarvan is er in het MMKA nu de tentoonstelling ‘Fragment’ van Miroslaw Balka te zien. In zijn videofragmenten is niets te zien van de gruwelen van de oorlog, maar als je beseft wat de geografische plaatsen zijn van de plekken waar gefilmd is, besef je wat voor diepere lading er achter de werken schuilt. Ik had de kennis van die plaatsen helemaal niet nodig, ik vond het zo al beklemmend genoeg, kon bijna niet kijken.
‘Wat vind je nou van deze tentoonstelling?’, vroeg ik Jip. ‘Goed,’ antwoordde hij. ‘Kunst hoeft niet altijd mooi te zijn, het kan ook wat vertellen. Voor oorlog moet je je ogen niet sluiten.’ Besmuikt opende ik de mijne dus maar weer. Jip heeft gelijk, al wordt ‘het moet mooi zijn’ vaak als criterium voor kunst gezien, ‘soit belle et tais-toi’ is niet iets wat je van kunst kunt verlangen. Bovendien, wat mooi is voor mij vind jij misschien wel verschrikkelijk, dus ‘mooi’ is sowieso een criterium van niks.

Het werk van Esiri Erheriene-Essi, wier solo tentoonstelling vandaag voor het laatst in Arnhem te zien is, houdt zijn mond ook bepaald niet. Haar werk gaat het gesprek met je aan, in felle kleuren, felle teksten. Ze geeft commentaar op de geschiedenis, op het heden. Oorlog, feminisme, Ku Klux Klan…

IMG_2181.JPG

IMG_2196-0.JPG

IMG_2214-0.JPG
Bij dit werk met Dorothy van de Wizard of Oz moest ik grinniken; ik nam niet alleen de naam van mijn echtgenoot aan, hij ook de mijne: niet de slaaf van elkaar maar verslaafd aan elkaar.

De vaste collectie vol (hyper-)realisme bekeken we natuurlijk ook. Oooh, het naakt van Wout Schram met de roze schoentjes!

IMG_2199-0.JPG
Jip ontdekte geamuseerd ‘Een eh..eh… Vanitas! Maar dan in 3D!’ Exact wat het is.

IMG_2180-1.JPG
Nisse, Neeltje en ik vonden de ‘borstentros’ van Maria Roosen in de museumtuin ook geweldig, een enorme druiventros, maar dan met glazen borsten als druiven. Die vergat ik te fotograferen: als je borsten wil kijken moet je zelf maar eens naar Arnhem.

En dan was er nog de jeugdtentoonstelling en -kunstverkoop. Voor deze tentoonstelling maakten 15 kunstenaars elk een op operatie Market Garden geïnspireerd werk. Van elk werk werden 25 drukken gemaakt die alleen voor kinderen te koop zijn. Een deel van de opbrengst gaat naar Warchild. Onze kunstverzamelaar was er al heel snel uit welk werk hij wilde; hij kocht een zeefdruk van Harmen Liemburg. Die past prachtig in zijn nieuwe kamer.

IMG_2187-0.JPG

IMG_2219-0.JPG

Dit was ons eerste spontane uitstapje in tijden: ‘Het is zaterdagmiddag, wat zullen we gaan doen… Zullen we naar Arnhem?’ Wat ge-wel-dig vond ik het, vonden we het allemaal. ‘s Avonds aan tafel viel ik boven mijn bord pompoensoep in slaap en vandaag is een beddag om een beetje bij te komen, maar hoe fantastisch is het om weer samen wat te ondernemen.

IMG_2202-1.JPGNieuwe standbeelden voor de ingang van het museum.

IMG_2203-1.JPGEen gelukkige Neeltje met haar schat: vorige week in het Kröller Müller wilde ze zo graag een ansichtkaart van ‘de Kat van Bart van der Leck, maar die was er niet. Hier in het museum hing hij wel!

IMG_5092-2.JPGJeej! Dat was leuk!

6 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized