WTF-momentjes

Sinds ik kinderen heb, is het aantal WTF-momenten in mijn leven nogal gestegen. Ik bedoel, er zit heus wel wat aan voorspelbaarheid in die wezens, ik ken ze, maar er gaat geen dag voorbij zonder dat ze me verbazen.

Zo maar wat WTF-momentjes van de afgelopen dagen:

Er bleef 1 spekpannenkoek over van het avondeten, mazzel, want pannenkoek bij je ontbijt is lekker. Er zou wel eerlijk gedeeld moeten worden: ‘Simpel toch?’, zei Neeltje. ‘Jip lust geen spekpannenkoek, dus snijden we ‘m in vieren, kan de rest allemaal een kwart.’
Prima oplossing, maarre.. ‘WTF!’, riep Jip. ‘Een kwart? Je vergist je, je bent VIJF, je zit niet in GROEP VIJF! Daar leer je pas over kwarten, dit hoor je helemaal niet te weten!’
‘Ik weet het toch!’, grijnsde Neeltje.
Wel fijn, dat de kinderen niet alleen mij maar ook elkaar WTF-momenten bezorgen.

De volgende kwam van Jip. Of nou ja, eigenlijk van vrienden Henk en Riekje die op visite waren.
‘Wat grappig dat Jip de baard al in de keel heeft!’, zei Riekje.
‘Viel mij ook al op, ja!’, zei Henk. ‘Zijn stem is ineens veel lager.’
WTF?!
Mijn zoon? De baard in de keel?
Ingespannen luisterde ik naar Jip toen hij de kamer weer binnen kwam. En echt, hoe had ik dat nou kunnen missen? Hij had altijd de hoogste stem van de drie kinderen, maar die tijd is dus voorbij.
‘Merk je er zelf ook wat van?’, vroeg ik hem. ‘Ja,’ zei hij, ‘het is gek, maar soms komen klanken heel anders uit mijn mond dan ik me van tevoren bedacht had.’ Ah ja. Duidelijk.

Vanmorgen voelde Nisse zich niet zo lekker. We besloten dat hij dan maar een ochtendje thuis moest blijven. Hij kreeg een kopje thee op bed van me en Neeltje kon zich niet voorstellen dat hij geen zin zou hebben in een kwart pannenkoek, dus die bracht ze haar broer. Rinke en ik liepen met Jip en Neeltje mee naar school (die praktisch naast ons huis is) en vertelden de docenten dat Nisse in elk geval de ochtend thuis zou blijven. Draaiden we ons om, stond Nisse daar ineens, in school, aangekleed en wel.
‘Ik wil toch wel heel graag naar school.’
We hadden hem drie minuten daarvoor in pyjama in bed achter gelaten!
Het moet vast een grappig gezicht voor hem zijn geweest, die verbijsterde ouders en docenten die hem aanstaarden. ‘Een beter compliment kun je als school niet krijgen!’, riep de directrice.

En dan nog een laatste WTF, het roept zo lekker immers: nog maar 2,5 week, dan ga ik al naar het AMC in Maastricht! Doe ik er meteen nog wat OMG! OMG! OMG! bij.

20140424-103028.jpg
Welke foto moest er nou bij dit stukje? Deze dan maar: Neeltje moest iets met de letter G meenemen voor in de letterzak op school en had lang gepeinsd over wat ze mee zou nemen. Ineens wist ze het: een gedachte! ‘Misschien moet je een gedachte opschrijven dan,’ stelde ik haar voor. Dat deed ze. Toen ze naar school ging zei ze: ‘Mam, wil jij mijn gedachte vasthouden, dan kan ik steppen.’

5 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Fields of joy

Vorig jaar wilde Rinke al zo graag de kinderen de bollenvelden laten zien, maar ja, May, ons grillige vierde kind, had er geen zin in toen. Zondag was ze in een goeie bui en waagden we het er op. Met een jaartje vertraging gingen we dan toch!
Rinke wist: er is een route die is bestempeld als een van de mooiste routes ter wereld, speciaal om de bollenvelden. Die wilde hij graag rijden.
We zagen ze, de tulpenvelden, schilderijtjes in het landschap. Prachtig. Rinke vergiste zich en verwisselde de autoroute met de fietsroute; kwamen we ineens in de buurt van Urk uit. Helemaal niet erg. Ik zag de dijk en wist: daar wil ik overheen! Ik droom al tijden van weer eens naar zee kunnen, maar het IJsselmeer is second best. Wind, water, klotsende golven. God, wat een geluk. En alles, alles was zo mooi.

20140423-113555.jpg

20140423-114004.jpg

20140423-114053.jpg

20140423-114109.jpg

20140423-114153.jpg

20140423-114249.jpg

20140423-114302.jpg

20140423-114326.jpg

20140423-114416.jpg

20140423-114456.jpg

4 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Hoera voor de toverballetjes!

Ze zijn jarig, onze katjes, de toverbaltweeling. Dat betekent dat ik al een jaar lang de kattenhaters onder mijn lezers vermoeid heb met kattenplaatjes en dat ik al een jaar lang de kattenliefhebbers een plezier heb gedaan. De kattenliefhebbers gaan in dit logje weer aan het langste eind trekken.
Die twee witte muisjes die een jaar geleden geboren werden, wat hebben we een plezier van ze.

20140422-211850.jpg
Lux met haar ronde koppie. We wisten toen nog niet of we haar ook zouden krijgen, maar ze stal onze harten subiet.

20140422-212031.jpg
Pluizenbol Elvis. Zie die pootjes, zo grappig hoe hij ze houdt, met z’n teentjes los van elkaar, net leeuwenpootjes. Doet ie nog steeds vaak.

20140422-212552.jpg
De olijke tweeling, net bij ons thuis.

20140422-212940.jpg
En gróeien die twee!

20140422-213305.jpg
Elvis kan wat verlegen zijn, komt niet zo snel op schoot, maar Jíp, Jip mag alles met hem, dikke vrienden.

20140422-213609.jpg
Maar zo af en toe wil hij ook wel bij mij gelukkig. Verder is Lux mijn gezelschapsdame. Al die dagen die voornamelijk in bed en op de bank doorgebracht moesten worden, werden opgefleurd door het gezelschap van Lux. Als ze niet buiten speelt, ligt ze bij mij. Zo fijn.

20140422-214214.jpg
Ondertussen wordt hun tekening steeds donkerder. Die lichtblauwe oogjes met donkere vlekken er om heen… Lief!

20140422-214459.jpg
Lux heeft een wit puntje aan haar staart.

20140422-214941.jpg
Elvis niet, zo zijn ze voor degenen die ze nog niet zo goed kennen goed uit elkaar te houden.

In de tussentijd brak Elvis zijn schouder en bleek Lux een auto-immuunziekte te hebben. Elvis is er weer helemaal bovenop gekomen, Luxie is goeie vriendinnen met de dierenarts. Vandaag kreeg ze speciaal voor haar verjaardag nog weer een prik. Ach ja. Hoe dan ook, wat een goeie beslissing was het, die twee in huis te halen. Gisteren ging Rinke Jip een welterustenkus geven en trof dit aan:

20140422-220149.jpg
Elvis, altijd in voor een geintje van Jip.

9 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Vadertje en Moedertje Tijd

‘Bij de volgende toon is het…’

Vroeger belde ik de tijd, mijn vingers in de draaischijf: 0…0…2. Een mevrouw vertelde me dan zakelijk hoe laat het was. Ook als je je naam zei, zei zij de hare niet. Ze hield het kort, had niet veel tijd denk ik, heel veel mensen wilden immers de tijd weten. Als zij Moedertje Tijd was, was ze niet een heel moederlijk type. Vermoedelijk was ze een computer.

Ik bel haar nooit meer. Tegenwoordig ben ik zelf Moedertje Tijd en word ik geflankeerd door Vadertje Tijd. Hoe we het voor elkaar hebben gekregen weet ik niet, maar wij hebben samen een stel tijdloze kinderen.
De jongste heeft een excuus, die kan nog niet klokkijken, maar de jóngens. Ze hoeven ons niet te bellen, wij bieden de exclusieve service dat we uit onszelf actuele tijdsmeldingen geven:

‘Het is al tien voor half acht! Hop, uit bed, aankleden, jongens!’
‘Het is half acht! Hoe kan het nou dat jullie nog niet aangekleed zijn?!
‘Wat?! Nisse! Het is kwart voor acht! Zit je nou echt nog in pyjama Heinz te lezen op de wc?!

Ik zei dat ze tijdloos waren, maar dat is misschien toch niet helemaal waar. Jip doet af en toe ook een actuele tijdsmelding, al zijn zijn tijdsmeldingen van een andere aard:
‘Het is vijf voor acht en we zitten allemaal aangekleed aan de ontbijttafel! Goed hé!’
Ik denk dan: ‘Ja, hallo! Omdat ik net al 25 actuele tijdsmeldingen gaf!’ en maak de ochtendmeldingen van de tijd af met:
‘Jongens, opschieten, snel je thee opdrinken, het is kwart over acht!’ en
‘Kom op, jassen aan, tassen pakken, het is bijna tien voor half acht!’
‘Wat?! Heb je nog niet eens je schoenen aan/gymspullen gepakt? Je moet over vijf minuten op school zijn!’

Vanmorgen dacht ik, na drie keer naar Jip en Nisse geroepen te hebben dat ze zich echt NU aan moesten kleden: ‘Ik doe het niet meer. Ik vertel niet meer hoe laat het is. Ze weten zelf ook wel om hoe laat ze op school moeten zijn en dat het handig is dat ze zich voor die tijd aangekleed hebben en een ontbijt achter de kiezen hebben.’
In plaats daarvan vertelde ik dat ik deze ochtend geen tijdsmeldingen meer zou doen. Neeltje opperde nog dat ik haar wel af en toe in haar oor mocht fluisteren hoe laat het was, maar ook dat deed ik niet. Ik wachtte af tot de boel hartstikke in de soep zou lopen, ze zich in pyjama, zonder ontbeten te hebben om kwart voor negen zouden bedenken: ‘Wacht, moesten we niet ook nog naar school?’ en dat ik dan zou zeggen: ‘Gaan jullie dan in het vervolg gewoon naar ons luisteren als we vertellen hoe laat het is en dat jullie op moeten schieten?’

‘Mam, ik ben een Tyranosaurus Rex!’, kwam Jip lachend mijn kamer in. Alleen zijn handen staken uit zijn t-shirt en daar flapperde hij mee. Het zag er buitengewoon koddig uit. Ik slikte: ‘Schiet nou maar op! Het is al tien over half acht!’ in en lachte met hem mee, waarop ik in no time een show van drie koddige Tyranosaurus Rexjes had.
Na de show verdwenen ze om aangekleed weer te voorschijn te komen. Maar wacht… Ik had helemaal niet gezegd dat…
De heren pakten hun gymspullen, Nisse dekte de tafel, het was immers zijn beurt, Jip maakte de schoolbekers klaar en pakte het fruit, er werd ontbeten en ruim op tijd verliet de junior afdeling van de Santenkraam het pand. Vadertje en Moedertje Tijd liepen verbijsterd mee. Ehm, wíe moesten hier nou ook alweer wat van leren?

20140416-093521.jpg

20140416-093945.jpg

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Gorgonz-oh la la!

Allergisch voor stof en schimmels is ie, bleek deze week. ‘Hoe moet dat nou met de gorgonzola?’, vroeg Nisse zich benauwd af, ‘Want gorgonzola is schimmelkaas!’
Hij was vastbesloten het aan de kno-arts te vragen, maar vergat het toch, dus besloot ik zelf maar: gorgonzola kan vast best. En nu maar hopen dat ik dat goed had, want anders voerde ik mijn allergische kind net iets wat hij niet mocht. Nou ja, voerde… Hij maakte het zelf (met een klein beetje hulp van mij) en vond het zó lekker dat hij de pan uitlikte. Waar we hem allemaal bij mee holpen, dankbaar dat Jip bij de buren at – dahaaaa, meer voor ons!

Alle ingrediënten zijn te vinden bij de enige supermarkt die binnen mijn bereik is en die ik met de week meer waardeer, de Aldi. Het recept is voor 4 personen.

Pasta Gorgonz-oh lala!

Pak spinazie-farfalle (too cute, tijdelijk in het assortiment)
Pak verse spinazie
1 ui
1 teentje knoflook
1 pakje gorgonzola
Een handje verse basilicumblaadjes
Peper
Zout
Pijnboompitten

Kook de farfalle 8 minuten en giet af. Snijd ondertussen de knoflook en de ui en bak glazig in een wok, voeg de spinazie beetje voor beetje toe en laat slinken. Nisse leerde zo wat slinken is.
Staafmix de hele zooi, doe het terug in de pan en voeg de gorgonzola, de gesnipperde basilicumblaadjes en -naar smaak- peper en zout toe. Nog even wat pijnboompitten roosteren in een droge hete pan en oh la la, klaar is je pasta! Een supersimpele smaakexplosie.

20140412-191259.jpg

20140412-191643.jpg

8 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Vechten aan het front

Ik kwam een dagboekje van me tegen. Ik begon er in in 2000, na mijn reis naar Midden Amerika, in de tijd dat ik druk bezig was alles in orde te maken voor mijn eindexamen aan de kunstacademie. Ik schreef er onregelmatig in, als ik het boekje toevallig weer eens tegen kwam. De laatste keer deed ik dat in augustus 2012, ik vertelde dat ik het druk had, maar net niet te druk, eerder bruisend druk en eindigde met ‘Ik zit goed in mijn vel!’. Tjonge, toen had ik nog geen idee wat me kort daarna boven mijn hoofd hing. Van bruisend druk naar een soort kluizenaarsbestaan met restricties (maar niet alleen, niet eenzaam gelukkig).

Vandaag over vijf weken is het de dag van mijn operatie. Vandaag werd ik gebeld of ik mee wil werken aan wetenschappelijk onderzoek. Een pilotstudie; er is nog niet eerder wetenschappelijk onderzoek gedaan op dit gebied. Men gaat kijken wat de fysiologische gevolgen van deze operatie zijn, of de kwaliteit van leven inderdaad vooruit gaat, kijken of er een test ontwikkeld kan worden om van te voren te voorspellen of er naast een stent in de afgeknelde ader ook een snee in de lies nodig zal zijn ipv dat tijdens de operatie pas te bepalen. En ook betekent meer onderzoek: meer bekendheid aan het May Thurner Syndroom geven. Dat is nodig; zo langzamerhand raken vaatchirurgen een beetje op de hoogte, maar onder huisartsen is het nog heel onbekend.
Ik werk graag aan dit onderzoek mee, al zal het een hele opgave zijn: én de grote reis naar Maastricht maken én een paar uur onderzoeken hebben op één dag. Maar goed dat ik de volgende dag de hele dag mag slapen. Het is zo raar en beklemmend toe te leven naar een grote operatie, maar nog niet echt een idee te hebben van hoe het daarna zal zijn. Door middel van dit onderzoek zal dat voor anderen in de toekomst misschien beter worden.

En zo vecht ik niet alleen om beter te worden, maar ook om anderen te helpen in de strijd tegen dit nog relatief onbekende syndroom. Aan het front vechten vanuit mijn bed, ik kan dat!

20140407-180734.jpg

11 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized

Gediplomeerd zeemeermin

Hoe kan dat nou? Heb ik ineens drie kinderen met een zwemdiploma. Het miegelde van de kindjes, de papa’s, mama’s, opa’s, oma’s, broertjes en zusjes in het zwembad en dwars daar tussendoor zwom ze, mijn zeemeermin. Soms een beetje schuin, als ze op haar rug zwom – botsing! Niet te geloven dat ze toen ze in juni begon absoluut niet met haar hoofd in het water durfde en nu zo vrij is in het water. Alles kon ze; met kleren aan zwemmen, duiken, door het gat zwemmen, drijven, borstcrawl, rugcrawl, de mooiste van het bad zijn. Of nou ja, er waren er vast meer mooi, maar ik had alleen oog voor haar.
Dinsdag door voor B!

20140405-193703.jpg

20140405-193825.jpg

20140405-193903.jpg

20140405-193920.jpg

20140405-194057.jpg

19 reacties

Opgeslagen onder Uncategorized